Nova Civitas Weblog

De VLD bindt teveel in voor de socialisten

Boudewijn Bouckaert is meer dan de prof met de eeuwige krullenbol. Hij is tevens conservatief politicus met een VLD-lidkaart en meer en meer een mediafiguur. Vooral zijn kritische opmerkingen over de VLD maken hem geliefd bij de pers.
Professor Boudewijn Bouckaert krijgt bij onze ontvangst in zijn kantoor aan de Vakgroep Grondslagen en Geschiedenis van het Recht om de haverklap telefoon van persmuskieten. 'Ik zit met een opname van Nachtwacht. De producer wil mij wat briefen over hoe het in elkaar zit', legt Bouckaert uit. "Mogen we nog rechts zijn?" is het thema van die middag.

Op zijn attachékoffertje hangt bovendien een sticker die uitschreeuwt dat de professor niet van politieke correctheid houdt. Een interview met de luis in de liberale pels.

U bent voorzitter van de liberale denktank Nova Civitas. Wat zijn de ontstaansgeschiedenis en de doelstellingen van de vereniging?

Boudewijn Bouckaert: "Nova Civitas is een politieke club, opgericht als bijverschijnsel van het ontstaan van de Vlaamse Liberalen en Democraten (VLD) in 1992. Als denktank willen we met politiek bezig zijn, maar dan zonder ons meteen te onderwerpen aan de partijdiscipline of ons in te schakelen in de politieke propagandamachine. Onze politieke activiteit beperkt zich niet tot kaas- en wijnavonden. We houden ons bezig met intellectuele, hoewel niet noodzakelijk academische, zaken: politieke topics, beleid, de dingen waar de partijen zelf over gaan."

"Wij organiseren ongeveer elke maand debatavonden die open staan voor iedereen. Verder produceren we teksten en interveniëren we op congressen. Het is voorzien in de statuten van de VLD dat Nova Civitas een onafhankelijke positie bekleedt. Nova Civitas telt immers veel leden die geen partijkaart van de VLD op zak hebben. Dat is niet nodig. De meeste bestuursleden zitten wel in de VLD, maar de basis bestaat uit mensen van verschillende partijen."

U vermeldde daarnet de VLD-congressen. Was u aanwezig op het beruchte congres vorige maand?

Bouckaert : "Het actualiteitscongres? Ik ben daar uiteraard naartoe geweest. Ik heb er een nogal lange interventie gehouden ten voordele van de motie van Annick De Ridder (VLD-voorzitster Antwerpen, nvdr), die vond dat de VLD het migrantenstemrecht moest heronderhandelen op het niveau van de regering."

Welke tactiek moet de liberale partij volgen om in juni de verkiezingen te winnen?

Bouckaert : "Dat is geen makkelijke vraag. Het voornaamste probleem van de VLD is haar functioneren als regeringspartij. Een regeringsdeelname is altijd moeilijk, omdat we in België met coalitieregeringen zitten. Een partij of een ideologische beweging heeft haar beleidsprogramma, dat goedgekeurd wordt door de leden. Als de partij in de regering kan treden, rijst er altijd een spanning tussen wat de partij daar uitvoert en wat de leden willen. Een zekere kloof is er altijd. Het grootste probleem voor regeringspartijen - het Vlaams Blok heeft dat probleem natuurlijk niet - is hoe ze met die kloof omgaan."

"Je hebt op de eerste plaats een goede partijvoorzitter nodig, die met beide zijden, leden en regering, kan blijven communiceren en ze bij elkaar houdt. Het probleem bij de VLD is echter dat de kloof te groot is geworden in de tweede regeringsperiode. In de perceptie, maar ik denk ook dat dat de realiteit is, bindt de VLD te veel in ten opzichte van de socialistische regeringspartners, en dan vooral ten opzichte van de Parti Socialiste (PS). Dat is zo op sociaal-economisch vlak, en eveneens op het vlak van de Vlaamse eisen. De liberalen hebben in de loop van de jaren '90 altijd een grote mond opgezet wat betreft de verwezenlijking van Vlaamse eisen. Enkele gematigde Vlaams-nationalisten hebben daardoor besloten zich bij de partij te voegen. De VLD bakt er op communautair vlak echter niets van, wat een groot probleem is."

"Hoe dan ook, de kloof moet kleiner worden en het regeringsbeleid een stuk dichter aansluiten bij het programma en de visie van VLD. De partij heeft heel bekwame, gedreven toppolitici, maar die vereenzelvigen zich te veel met hun regeringsfunctie. Soms vergeten ze dat ze daar door hun partij en een segment van het kiezerspubliek geplaatst zijn en dat ze aan de verzuchtingen van die kiezers moeten voldoen. Dat was het hele verhaal achter het koningsdrama Karel De Gucht-Guy Verhofstadt. De Gucht wou de kloof dichten door sterk in te gaan op de verwachtingen van het VLD-kiezerspubliek. Dat heeft hem in conflict gebracht met Verhofstadt, die als premier vond dat er geen kloof mocht ontstaan met de regerende partijen."

Kon De Gucht aanblijven, of bent u tevreden met de Sterckx-oplossing?

Bouckaert : "Ik zie niet in waarom De Gucht moest weggaan. Hij functioneerde perfect als partijvoorzitter en deed wat hij moest doen. Ik vind dat het probleem bij Verhofstadt ligt. Hij heeft het tot een onhoudbare situatie laten komen. Uit die patstelling is de Sterckx-oplossing als compromis gekomen, waarbij De Gucht wordt vervangen door iemand die erg dicht bij hem staat."

U bent steunend lid van het Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond (KVHV) in Gent.

Bouckaert : "Een tijd lang wel, maar nu niet meer. (nadrukkelijk) Hoewel ik dus niet katholiek ben, laat dat duidelijk zijn. Waarom heb ik toen mijn steun uitgesproken? Ik was echt verontwaardigd dat enkele linkse verenigingen het KVHV in het Politiek-Filosofisch Konvent wilden buitenstemmen en dat ze werden beschouwd als een fascistische vereniging. Ik vond dat nogal grof, het pluralisme aan de Universiteit Gent in acht genomen. Dat gebeurde door die communisten wiens organisaties vijf man en een paardenkop tellen en in de publieke opinie misschien twee procent vertegenwoordigen. Daar was ik zo verontwaardigd over dat ik het KVHV publiek ging steunen. Ik heb de indruk dat die gang van zaken nu rechtgezet is, en dat het KVHV aanvaard is."

"Ik moet hier ook aan toevoegen dat ik het blad van KVHV-Leuven lees, inhoudelijk een zeer goed blad, op een politiek zeer hoog niveau. Ik heb de indruk dat het KVHV in Gent dat niveau niet haalt en wat dichter bij de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) aansluit."

Is het kartel CD&V-N-VA een goede zaak voor mensen die warm lopen voor de Vlaams-nationale zaak?

Bouckaert : "Ja. Ten eerste vind ik het publiek dat bij de N-VA zit een verrijking voor het Vlaamse politieke landschap. N-VA'ers zijn onverdachte democraten. Het is een kleine partij waar heel veel politiek talent bij zit. Dat vloeit een beetje voort uit het feit dat de N-VA een studentenpartij is die in de universitaire wereld hoog scoort, toch in vergelijking met hun aanhang bij het totale kiezerspubliek. Het is spijtig dat de N-VA zich niet kon aansluiten bij de VLD, maar de VLD draagt daar een grotere schuld in dan de N-VA."

"Door de kiesdrempel dreigde het politieke kapitaal van N-VA verloren te gaan, maar door het kartel is nu een formule gevonden waardoor de partij opnieuw een politieke rol kan spelen. Mensen als Geert Bourgeois en Bart De Wever zijn heel waardevolle politici. Het kartel is zeer goed omdat het een dynamiek teweeg kan brengen op de Vlaamse politieke markt. CD&V-N-VA staat voor een grotere druk voor Vlaamse eisen waar een consensus over bestaat om ze te realiseren. Ik hoop dat ze hun woord houden. Dat kan er bij de andere partijen voor zorgen dat ze meegaan op dat elan, en dat punten gerealiseerd kunnen worden bij de volgende regeringsonderhandelingen."

"De keerzijde van de medaille is dat je een verdere verschraling van het politiek landschap krijgt. N-VA blijft wel een aparte fractie dankzij de nieuwe regeling in het Vlaams parlement. Ze hoeven niet tot één fractie te fusioneren. Hoe dan ook blijft er een verschil. Als je in een kartel zit, moet je altijd meer met de partner rekening houden dan wanneer het gewoon een concurrerende partij is. Het gevaar bestaat dat als het kartel de verkiezingen wint, het weer business as usual wordt in Vlaanderen. De CD&V gaat dan wellicht scheep met de SP.A, en we krijgen het politieke klimaat van voor 1999 terug. Dat was niet de hel op aarde, maar het was wel een periode van stagnatie. Elites en drukkingsgroepen sloten een pact met elkaar en regelden het beleid."

U bent vertegenwoordiger van het Zelfstandig Academisch Personeel (ZAP) in de Raad van Bestuur van de universiteit.

Bouckaert : "Ten eerste moet ik als vertegenwoordiger van de rechtenfaculteit vooral letten op onze facultaire dossiers. Ten tweede houdt die functie een verregaande specialisatie in. Je moet je inwerken in de begrotingstoestand van de universiteit, in de statutaire bepalingen omtrent het personeel, enzovoort. Dikwijls gaat het over toestanden die als ZAP'er weinig te maken hebben met je eigen faculteit, een soort ver-van-je-bed-show. Al dat inwerken vergt een serieuze inspanning maar in de Raad van Bestuur kun je uiteindelijk nogal weinig doen omdat het orgaan zo weinig macht heeft. Als bestuurder in de raad zit je met het probleem dat het universitaire beleid en de meeste concrete beslissingen op het niveau van het Bestuurscollege gebeuren. Daar heb je als bestuurslid weinig vat op en dat werkt een beetje frustrerend. Wat niet belet dat het een interessante ervaring is."

Dit artikel verscheen in "Schamper", Officieel studentenblad van de U.Gent van 09-04-2004 (nr. 422). Omdat het bijna twee maanden oud is kunnen bepaalde feiten ondertussen zijn voorbijgestreefd.

Interviewers : RE en SD

Relevante links :

www.schamper.ugent.be
www.vld.be
www.kvhv.be
www.ugent.be

"De Standaard" publiceert rapport van de Vlaamse regering

"Geslaagd, maar niet met glans", zo letterde de Standaard gisteren op de frontpagina. We bezorgen U hierbij de tekst van het rapport.

"De Vlaamse regering wordt weleens een stoet van dwergen genoemd. Een regering van middenmoters is een betere term, zo blijkt uit haar rapport. Met een gemiddelde van 52,4 procent is het kabinet-Somers I geslaagd, maar uitblinken doet het niet.

Ze hadden het niet makkelijk, onze Vlaamse ministers. De overgrote meerderheid viel pas na enige tijd in (slechts drie onder hen zaten gans de rit uit). Het beleid stond toen vaak al op de sporen. De score van sommige regeringsleden leed zwaar onder de erfenis van hun voorgangers.

Zo moesten de liberale nieuwkomers Marino Keulen en Patricia Ceysens bouwen op de puinhoop die vooral Jaak Gabriëls had achtergelaten. Ze kregen daar amper tijd voor. En hoe kon de bescheiden Gilbert Bossuyt ooit uit de schaduw van zijn voorganger Steve Stevaert treden? Kop intrekken en handen uit de mouwen steken was misschien wel het beste dat hij kon doen, maar het levert geen schitterend rapport op. Jef Tavernier ten slotte kreeg geen rapport: de redactie had geen slecht oog in de superinvaller van Groen! Maar drie maanden tijd is echt te kort om zijn beleid te beoordelen.

We waren streng. Echt streng. Deze resultaten mogen niet vergeleken worden met die van een lagereschoolrapport, waar elk cijfer lager dan 90 procent een huilbui rechtvaardigt. De beste van de ploeg, Dirk Van Mechelen, komt uit op een score van 70 procent. Daarover mag hij best trots zijn. Wie minder haalt, heeft het daarom niet noodzakelijk bereslecht gedaan. Elk puntje moest verdiend worden. De ministers werden op drie criteria beoordeeld: visie, efficiëntie en communicatie.

Visie: waar wou de minister heen met zijn beleid? Had hij daar een klare kijk op of bestuurde hij er maar op los?

Efficiëntie: boekte de minister resultaten? Elke kleine of grote overwinning werd meegeteld, niet gehaalde doelstellingen trokken de score naar beneden. Niet iedereen die uitblinkt in visie, scoort goed op efficiëntie. Weten waar je wilt eindigen, betekent niet altijd dat je daar ook landt. Dat hebben Paul Van Grembergen en Bart Somers tot hun scha en schande ondervonden. Anderen, zoals Bossuyt of Keulen, blijken betere uitvoerders dan denkers.

Tot slot is er communicatie. Wist de minister zijn werk te verkopen aan de buitenwereld? De score daarvoor werd maar op 20 berekend -- visie en efficiëntie elk op 40 -- want tenslotte is het belangrijkste nog altijd wat een minister doet, niet wat hij zegt.

Opmerkelijk is dat deze regering, die zo bekritiseerd wordt vanwege haar hoge showgehalte, met een score van gemiddeld 8,2 op 20 precies op dat laatste criterium zakt. Dat kon op twee manieren. Bossuyt figureerde in een glansrol als de onzichtbare man. Adelheid Byttebier zagen we dan wel weer vaak door het beeld fladderen, maar hoorden we nooit. Beiden zakken wegens een gebrek aan communicatie. Patricia Ceysens en Bart Somers lijden dan weer aan het tegenovergestelde euvel. Praten zonder eerst na te denken, daar verlies je ook punten mee.

Het algemene beeld is dat van een regering die, hoe kan het ook anders, maturiteit mist. Er is één uitblinker en verder een groot pak middenmoters. Drie ministers zakken. Twee van hen -- Ceysens en Bossuyt -- kregen deliberatiecijfers: in andere omstandigheden hadden ze het wellicht beter gedaan. Het ereschavot kleurt homogeen blauw. Een kus van de juf gaat naar Marleen Vanderpoorten, Bart Somers en vooral Dirk Van Mechelen".

(Auteur : Standaard-redactie)

Relevante sites:
www.standaard.be
www.dirkvanmechelen.be

Revolutionairen treden toe tot Europa (J.Glassman)

"Als de heer Glassman zo'n hekel heeft aan Europa, waarom gaat hij dan niet weg?", aldus het hoofd van de Belgische Boerenbond.

Een gevoelig onderwerp! Ik houd van Europa, de steden, de cultuur, het eten, de geschiedenis en zelfs de volkeren. Op een recente conferentie hier in Brussel gaf ik alleen wat constructieve kritiek op de agrarische subsidies in Europa en hun ban op genetisch gemodificeerd voedsel. Deze politiek blokkeert namelijk de exporten vanuit Afrika, die leiden tot verdere verarming en zelfs tot de dood van haar inwoners. Door het aankaarten van zulke kwesties werd ik terechtgewezen 'bruggen' te bouwen, niet voor het 'afbranden' ervan. Maar de grootste reden waarom deze Belg kwaad werd was omdat hij dacht dat ik niet in de juiste gemoedstoestand was vanwege het feest.

Europa is feest aan het vieren. Op zaterdag 1 mei zijn er 10 landen bij de Europese Unie gekomen, acht uit de Baltische staten en Oost-Europa, plus Cyprus en Malta. De toetreding, zoals het wordt genoemd, brengt het aantal landen van 15 op een totaal van 25 met een bevolking van 425 miljoen. 50% meer dan de Verenigde Staten, hoewel het Bruto Binnenlands Product (BBP) van de nieuwe EU slechts 10% meer is dan dat van Amerika. Maar de 15 oorspronkelijke landen zullen spijt hebben dat zij de 10 nieuwe leden tot hun club hebben toegelaten. De revolutionairen staan nu binnen de poorten.

Veel van deze nieuwe lidstaten - vooral de grootste, Polen met een bevolking van 40 miljoen, ongeveer de grootte van Spanje, en het radicaalste land, Estland - steken zelfs de Amerikanen naar de kroon qua vrije-marktbeleid. De 10 nieuwe lidstaten hebben een gemiddelde vennootschapsbelasting die 12 procent lager is dan de andere 15 en het tarief in Estland is exact 0%.

De persoonlijke inkomstenbelastingen in deze lidstaten zijn ook laag; sommige van deze landen hebben zelfs een vlaktaks geïntroduceerd, andere hebben hun verzorgingssystemen radicaal hervormd en Polen heeft haar pensioensysteem volgens het succesvolle Chileense model opgezet. "Dit laatste zal nodig voor West-Europa om de instorting van hun begrotingsbeleid te kunnen voorkomen", schrijft Radek Sikorski, de voormalige Poolse regeringsfunctionaris, die nu het Nieuw Atlantisch Initiatief leidt en medeorganisator is van de Konrad Adenauer Conferentie in Duitsland.

De voormalige communistische landen verzetten zich met name tegen de bureaucratische onzin die de EU domineert. Als resultaat hebben Polen, Estland en een aantal van de andere landen de criteria van 'aspirant' naties gehaald door risico's te nemen en zelfs wat economische pijn te accepteren om hun burgers meer keuzes en voorspoed te geven. Zij zijn het Europese equivalent van de Aziatische tijgers zoals Singapore en Taiwan. Aan de andere kant vormen Duitsland, Frankrijk en België 'gezapige' landen; gelukkig met hun korte werkweken, lange vakanties en buitengewoon allergisch tegen het nemen van risico's. Groot-Brittannië en Ierland zijn vooruitstrevend, evenals de Scandinavische landen, terwijl Italië en Spanje er ergens tussenin hangen.

Nu zijn het de vooruitstrevende toetredende landen, die bewijzen een onweerstaanbare macht te vormen en de gezapige oorspronkelijke lidstaten kunnen confronteren, die tot nu toe onverzettelijk zijn.

Het meningsverschil op dit moment is 'belastingconcurrentie', de grote kretologie hier in Brussel. De lijn die de EU-functionarissen hanteren is dat het prima is voor de nieuwkomers om lage belastingen te hebben, maar de concurrentie moet 'eerlijk' zijn, wat dat ook moge betekenen.

Op vrijdag 30 juni heeft de Duitse kanselier Gerhard Schröder, wiens land een grotere bevolking heeft dan alle 10 toetredende lidstaten samen, de nieuwkomers gewaarschuwd niet aan 'belastingdumping' te doen. Anders zouden ze de toekomstige financiële weldaad van Duitsland en de andere rijke EU-landen kunnen vergeten.

Duitsland is natuurlijk geen modelvoorbeeld. Haar belastingen zijn torenhoog en de rigide arbeidswetten contribueren alleen maar aan de enorme werkloosheid van 10%.

Het ideale model voor de nieuwkomers daarentegen is Ierland, waar de vennootschapsbelasting van 13% de laagste is van de gehele Europese Unie. Dit is een uitstekend voorbeeld voor de Laffer Curve. De lage belastingen in Ierland hebben meer belastinggeld opgeleverd, omdat de economie is opgebloeid. Binnen één decennium ging de Ierse economie van 50% van het EU-gemiddelde tot 20% daarboven.

Maar Schröder vertelde vorige week dat één Ierland genoeg is. "Harmoniseer je belastingen tot het hoge EU-niveau, of anders", zei de Duitse kanselier tegen de nieuwe lidstaten.

Laten we hopen dat de nieuwkomers zich tegen deze druk kunnen verzetten. Polen en haar medestanders zouden er goed doen om Schröder de wacht aan te zeggen, door subsidies te weigeren en de belastingconcurrentie in volle omvang te laten losbarsten. Tegelijkertijd zouden ze minder Eurobureaucratie moeten eisen.

Het kleine Ierland heeft een behoorlijk liberaliserend effect gehad op de meeste EU-landen, waar de vennootschapsbelasting nu lager is dan in de Verenigde Staten. Denk eens in wat de tien andere lidstaten kunnen doen! Ben ik bruggen aan het 'verbranden'? Jammer!

James K. Glassman

James K. Glassman is verbonden aan het American Enterprise Institute en columnist van zowel de Washington Post, International Herald Tribune als van TechCentralStation.com

Verschenen op free-europe.org

Relevante sites:

www.aei.org
www.washingtonpost.com
www.iht.com
www.techcentralstation.com
www.free-europe.org

Libertarisme, een introductie

Het libertarisme is in Vlaanderen een bij velen nog onbekende maatschappelijke en politieke filosofie. Hiervoor zijn verschillende oorzaken te bedenken. De belangrijkste is wellicht dat een theorie die in grote mate afwijkt van onze huidige maatschappij niet snel opgepikt zal worden. En onbekend maakt onbemind. Deze inleiding is een aanzet om hier verandering in te brengen.

Het libertarisme kent verschillende benaderingen maar het belangrijkste uitgangspunt is dat iedere persoon vrij moet zijn om te doen wat hij wil zonder hierbij de gelijke vrijheid van anderen te beperken. Menselijke samenwerking dient gebaseerd te zijn op vrijwilligheid en niet op dwang en geweld. Veel libertariërs noemen dit het zogenaamde non-agressie principe: niemand heeft het recht om geweld te initiëren tegen anderen. Dit lijkt niet echt een spectaculaire theorie. Immers, de meeste mensen zijn van mening dat bedrog, stelen en het plegen van geweld slechte zaken zijn. Een belangrijk kenmerk van het libertarisme is echter dat zij deze uitgangspunten tevens op het handelen van de overheid toepast. Met andere woorden, de overheid dient op basis van dezelfde normen te worden beoordeeld als mensen onderling. Als gevolg hiervan is het dan ook niet aan de overheid toegestaan om zich met het plegen van geweld, dwang en diefstal bezig te houden. De overheid heeft niet het recht om in te grijpen in vrijwillige transacties van burgers onderling.

Waarom deze introductie ? Afgezien van de overweging dat een aantal mensen binnen Nova Civitas het libertarisme erg genegen is (er zijn ook veel klassiek-liberalen), herinneren wij eraan dat ook sommige Belgische toppolitici - waaronder de huidige eerste minister, die dat jammer genoeg vergat (of wou doen vergeten) - in het verleden libertarische sympathiën hadden. Vandaag, waar het socialistische ideeëngoed in de Belgische en Vlaamse politiek overheerst, lijkt het dus gepast sommige principes in herinnering te brengen.

Een Stukje Geschiedenis

Net als andere maatschappelijke stromingen heeft het libertarisme zijn filosofische wortels tot ver in de geschiedenis maar de eerste duidelijk omlijnde opvattingen omtrent een libertarische maatschappij zijn te vinden bij klassiek liberale auteurs als John Locke en Adam Smith. In de negentiende eeuw heeft het klassiek liberalisme een bloeiperiode doorgemaakt, om vervolgens in de twintigste eeuw terrein te verliezen aan het socialisme en andere politieke stromingen die de vrijheid van het individu aan banden willen leggen. Het moderne libertarisme is na de oorlog ontstaan in de VS toen de onvrede omtrent de gestage groei van de overheid bij velen toenam. Omdat het woord ‘liberals’ in de VS synoniem was geworden met sociaal democratie en beperking van de individuele vrijheid, besloten een aantal mensen zich voortaan ‘libertarians’ te gaan noemen. Het libertarisme heeft hierna een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt en is met name in het Angelsaksische taalgebied een serieuze maatschappelijke en politieke filosofie geworden. Belangrijke inspiratiebronnen en denkers van het moderne libertarisme zijn Ayn Rand, Robert Nozick, David Friedman en Murray Rothbard.

Libertarisme en Belastingen

Volgens het libertarisme staat belastingheffing gelijk aan gelegaliseerde diefstal. Immers, zonder toestemming van het individu claimt de overheid een groot deel van je inkomen. Als tegenprestatie realiseert zij hiervoor doelen waar je nooit om gevraagd hebt of levert zij diensten die beter, efficiënter en goedkoper door de vrije markt kunnen worden gerealiseerd. Een bekende tegenwerping is dat wij hier met zijn allen toe hebben besloten. Deze tegenwerping maakt weinig indruk op libertariërs. Immers, volgens het libertarisme mogen individuele rechten ook niet door een meerderheid geschonden worden. Besluiten omtrent de besteding van financiële middelen dienen door het individu zelf genomen te kunnen worden. In de huidige maatschappij kan de overheid door middel van dwang over lijf en goed van het individu beschikken. Een dergelijke gang van zaken wordt door het libertarisme fel bestreden. De maatschappij die het libertarisme voorstaat is gebaseerd op vrijwilligheid en individuele vrijheid.

Libertarisme en de Vrije Markt

Het libertarisme is een voorstander van de vrije markt, ook wel kapitalisme genoemd. De vrije markt is zowel de enige maatschappelijke ordening die verenigbaar is met de vrijheid van het individu als de economische ordening die de hoogste welvaart creëert. Hoewel er in de media vaak wordt gesproken over de vrije markt, bestaat er in de gehele wereld geen echte vrije markt. In alle landen, ook de VS, wordt het economisch leven sterk aan banden gelegd door regelgeving van de overheid en hoge belastingen. Het is hier dan ook beter om te spreken van een gemengde economie. Het libertarisme is een voorstander van echte vrije markt, waarin de overheid zich niet mengt door middel van vrijheidsbeperkende en welvaartvernietigende regelgeving. Zo is het libertarisme voor het afschaffen van het minimumloon en tegen het algemeen verbindend verklaren van CAO’s, importheffingen of subsidies aan bedrijven.

Sociale Zekerheid

Volgens het libertarisme kan er niet zoiets bestaan als sociale zekerheid. Omdat de overheid eenzijdig de hoogte en duur van uitkeringen kan veranderen of zelfs opheffen leeft een individu continue in onzekerheid over zijn toekomst. Dit nadeel wordt voorkomen in de vrije markt waar het individu zelf verantwoordelijk kan zijn voor het regelen van zijn financiële toekomst. Het libertarisme is er dan ook een voorstander van om de gehele sociale zekerheid te privatiseren. Verder frustreren de sociale zekerheid en de belastingen de werking van de arbeidsmarkt omdat zij activiteit bestraft en inactiviteit beloont. Door middel van dwang wordt immers geld afgenomen van de actieven om dit aan de inactieven te geven. Dit klinkt misschien humaan totdat je je realiseert dat het de overheid zelf is die een groot aantal inactieven produceert. Door de enorme regulering van de vrije markt en het wettelijk minimumloon worden een groot aantal banen en welvaart vernietigd, waardoor een grote groep (laag opgeleide) mensen afhankelijk van de overheid wordt gemaakt.

Slachtofferloze Misdaden

In de huidige maatschappij kun je hoge boetes of zelfs gevangenisstraf krijgen voor het doen van dingen waarbij niemand anders wordt geschaad zoals het verhandelen van drugs, het illegaal exploiteren van een gokhal of het op eigen kosten vestigen in een land naar keuze zonder toestemming van de overheid. Het bijzondere van het libertarisme is dan ook dat zij behalve voor vrijheid op economisch gebied een warm voorstander is van vrijheid op persoonlijk gebied. Een voorbeeld. Volgens het libertarisme heeft de overheid niets te vertellen over je lichaam. Als je drugs wilt gebruiken is dat een vrijwillige keuze waar de overheid niets mee te maken heeft. Dit betekent niet dat het libertarisme een voorstander is van drugsgebruik, maar wel dat personen hier het recht toe hebben. Een ander voorbeeld. In principe breng je niemand schade toe door je te vestigen in een land wanneer je in je eigen levensonderhoud kunt voorzien. Toch is het vestigen in een ander land aan vele regels gebonden. Het libertarisme is dan ook voor vrije migratie zolang de kosten hiervan niet op de gemeenschap worden afgewenteld. Een laatste voorbeeld. In ons land kun je vervolgd worden als je uitspraken doet die kwetsend zijn voor bepaalde groepen mensen. Volgens het libertarisme bestaat er niet zoiets als het recht om niet gekwetst te worden. Personen hebben het recht die uitspraken te doen die zij willen zonder censuur of vervolging door de overheid. Het libertarisme is dan ook principieel voorstander van vrijheid van meningsuiting. Met andere woorden, volgens het libertarisme is hier dus eigenlijk in het geheel geen sprake van ‘misdaden’. Misdadig is de regelgeving en bemoeizucht van de overheid.

Tot zover deze eerste introductie. Wie meer wil weten vindt een zeer overzichtelijke lijst "vragen en antwoorden" in onze rubriek "artikels". Raadpleeg ook de goed gestoffeerde database op wordiq.com, met analyses van verschillende libertarische auteurs en met duiding nopens de verschillende stromingen binnen het libertarisme.

(Bron : Libertarisch Centrum Nederland)

Enkele libertarische sites :

Libertarian International
Libertarisch Centrum Nederland
International Society for Individual Liberty
Cato Institute
Ludwig von Mises Institute
LewRockwell.Com
Samizdata.net
Libertarian Alliance

Bush overtuigt critici niet met media-offensief

Na een maand van pr-rampen voor het Amerikaanse leger is George Bush begonnen aan een mediaoffensief dat de Amerikanen ervan moet overtuigen dat de president weet wat hij doet in Irak en waarom. Maar de eerste grote toespraak maandagnacht leverde meer vragen op dan antwoorden.

Republikeinse campagnestrategen zouden wat graag de schijnwerpers zetten op de heroplevende economie, maar het enige wat de Amerikaanse kiezer vandaag bezighoudt, is Irak. De toespraak van Bush voor het Army War College in Pennsylvania maandag, uitgezonden in prime time, moest de Amerikanen, de VN-Veiligheidsraad en de Irakezen ervan overtuigen dat de regering-Bush weet wat ze doet in Irak en waar ze met dat land heengaat. Ze was de eerste in een hele reeks.

Maar Bush gaf niets nieuws. ,,Als Bush deze speech een jaar geleden had uitgesproken, zou hij geklonken hebben als een goeie stap vooruit'', luidde het vernietigende commentaar van The New York Times. Bush goot het vage recept voor Irak in een vijfstappenplan: machtsoverdracht op 30 juni; heropbouw van de infrastructuur; stabiliteit en veiligheid brengen; meer internationale steun zoeken en vrije verkiezingen voorbereiden.

De Amerikanen blijven achter met meer vragen dan antwoorden. Bush stelde dat de 138.000 Amerikaanse militairen in Irak blijven en dat hij nieuwe troepen zal leveren als het leger erom vraagt. Maar hoeveel? Hoe lang zullen ze blijven? Waarom neemt Bush als opperbevelhebber de ,,noodzakelijke en dringende beslissing'' voor meer troepen niet zelf, vraagt de Washington Post. Wat gaat hij zelf doen om andere landen te overtuigen mee te werken aan de geplande internationale troepenmacht?

Het enige nieuwtje was de aankondiging dat de VS in Irak een splinternieuwe, zwaarbewaakte gevangenis bouwen. De beruchte Abu Ghraib-gevangenis wordt afgebroken. ,,Een passend symbool voor een nieuw begin in Irak.'' In Abu Ghraib vonden de mishandelingen plaats die de Amerikaanse troepen met de broek op de enkels zetten. Ook nu zei Bush niet dat de VS daar - of op andere vlakken - fouten hadden begaan. Hij zei hoogstens dat de zaken in Irak niet altijd gaan zoals gepland.

Het was een understatement dat de Amerikanen niet meer lijken te slikken. Volgens een peiling van de Washington Post vinden nog vier op de tien ondervraagden dat de regering het goed doet in Irak; de waardering voor Bush is gezakt tot 47 procent; 58 procent vindt dat Bush geen duidelijk plan heeft voor Irak. Bij de collega's van CBS News doet hij het nog slechter: 41 procent vindt dat hij het niet goed doet als president.

De speech was ook niet van dien aard om de steeds talrijkere critici in zijn eigen partij te overtuigen. Zelfs de cheerleaders van de oorlog stellen dat het idee om Irak en daarmee het hele Midden-Oosten te democratiseren en ,,de wereld veiliger te maken'', in de praktijk een zootje is geworden. Te weinig duidelijkheid in de plannen is niet het probleem, wel de plannen zelf. Toch herhaalde Bush zijn visie. Misschien om de kiezer vooralsnog ervan te overtuigen dat de zware kost in dollars en mensenlevens - 800 Amerikaanse militairen, en volgens sommige schattingen meer dan 10.000 Irakezen - het betalen waard is.

Bijna elke dag zijn er nieuwe foto's uit Abu Ghraib, vorige week bombardeerde het Amerikaanse leger een huwelijksfeest en werd bekend dat Achmed Chalabi, door de VS nog gepromoot als president van Irak, verdacht wordt van fraude. ,,De woorden van Bush volstaan niet meer om de wereld te overtuigen'', zei de politoloog Merle Black aan Associated Press. ,,De gebeurtenissen in Irak zullen beslissend zijn. En die heeft hij duidelijk niet onder controle.''

Maar de VS kunnen er niet weg, stelt de gerenommeerde denktank International Institute for Strategic Studies in zijn jaarrapport. ,,Een mislukking in Irak zou een strategische nachtmerrie zijn voor de VS en het Westen.'' Bush leek erop te anticiperen: ,,Irak staat op een kritiek moment. Terroristen zullen waarschijnlijk nog actiever en brutaler worden. Er liggen nog moeilijke dagen voor ons en de weg kan er chaotisch uitzien.''

(Overgenomen uit "De Standaard" - 26 mei 2004 - Auteur Isa Van Dorsselaer)

Relevante sites :

www.standaard.be
www.whitehouse.gov (homepage)
www.whitehouse.gov (toespraak Bush)
www.washingtonpost.com
www.iiss.org

"Just when we hoped it all was over..." : Verhofstadt lonkt opnieuw naar Groen!

Gisteren publiceerde De Standaard het bericht dat de VLD na de Vlaamse verkiezingen eventueel de groenen in de Vlaamse Regering zou willen opnemen ingeval zij met de SP-A alléén geen meerderheid zou hebben.
De blauwe voorkeur gaat uit naar een voortzetting van paars. Maar met de zwakke peilingen in het achterhoofd sloot de VLD binnenskamers al een tijdje een nieuwe deelname van Groen! aan de Vlaamse regering zeker niet uit. Een paar dagen geleden uitte premier en campagneboegbeeld Guy Verhofstadt (VLD) deze analyse openlijk in Het Belang van Limburg: ,,Ik ga er van uit dat de paarse partijen het halen en na 13 juni eventueel samen met de groenen een nieuwe Vlaamse regering vormen.''

De relaties tussen de VLD en Groen! zijn sedert de verkiezingscampagne van verleden jaar problematisch. In de aanloop naar de federale verkiezingen spuwden de liberalen op hun groene partner. De afkeer kreeg een orgelpunt in een betoging tegen de toenmalige Vlaamse minister van Landbouw en Leefmilieu, Vera Dua. Daarin liep collega-Vlaams minister Jaak Gabriëls (VLD) mee achter borden die scholden op de Groene Hoer.

De VLD was opgelucht dat ze na de federale verkiezingen enkel met de socialisten kon regeren. Ook bij de achterban lag de samenwerking met Groen! niet voor de hand. Verhofstadt vertelde wel dat de tegenstelling tussen links en rechts was verdwenen, zijn eigen militanten dachten daar anders over (ze hebben natuurlijk overschot van gelijk, jammer genoeg wordt er de laatste tijd tussen de "Wetstraat 16" en de militanten niet meer zo goed gecommuniceerd). Maar nood breekt wet, de VLD (Verhofstadt) gaat kennelijk liever scheep met Groen! om zo CD&V te verhinderen aan de macht te komen.

Deze ommezwaai mag geredelijk als een zoveelste teken aan de wand gezien worden dat hij zich nogal graag aan de macht vastklampt... hetzij voor hemzelf, hetzij voor bepaalde geprivilegieerde opvolgers. Er bestaan immers nog altijd hardnekkige speculaties over het mogelijk vertrek van de premier naar de Europese commissie.

Hoe dan ook, VLD-voorzitter Dirk Sterckx was niet opgezet met de formatierol die de premier zichzelf had toebedeeld. Hij vond speculaties over een nieuwe regering ,,bijzonder onverstandig'' en bovendien een ,,vorm van overmoed''. De VLD-voorzitter wil daarmee wachten tot na de verkiezingen.
,,De bitterheid ten aanzien van Groen! bij ons is verdwenen'', beweert Sterckx. ,,Maar als we op Vlaams niveau met de socialisten een meerderheid hebben, ga ik er van uit dat we dezelfde coalitie als op federaal niveau vormen. Een coalitie met twee is altijd gemakkelijker dan met drie.'' Hij beklemtoonde wel dat er nogal wat meningsverschillen zijn tussen liberalen en ecologisten.

Merkwaardig, zou hij dat dan tóch gezien hebben ?

www.standaard.be
www.hbvl.be
www.vld.be
www.groen.be

Abu Ghraib

Talrijk zijn diegenen die in de weken en maanden voorafgaand aan de Amerikaanse invasie in Irak waarschuwden voor een politiek en militair débâcle. Ook het klassiek-liberale kamp was verdeeld. In onze rubriek "artikels" zal U zowel bijdragen vinden van auteurs die de operatie steunden als van anderen die ertegen waren gekant. Op vandaag moet men helaas vaststellen dat de laatsten (zie o.a. het artikel van F. Van Dun over "de Heilige Oorlogen" van de Verenigde Staten) gelijk hadden. Lew Rockwell, President van het gezaghebbende Ludwig von Mises Institute - altijd tegen de oorlog gekant - kan vandaag met recht schrijven over "War, the God that failed". En Sheldon Richman, senior Fellow van de Future of Freedom Foundation, is even correct wanneer hij de Bush-administratie verregaande onbekwaamheid verwijt.

Ook onze eigen pers zwijgt niet. In "De Standaard" van gisteren drukte hoofdredacteur Peter Van Der Meersch zijn verontwaardiging uit over de recentste ontwikkelingen in Irak. Met name stelt hij drie zaken vast. Om te beginnen dat de vreselijke methodes van de Amerikaanse bevrijders niet stroken met de Conventies van Genève over de behandeling van krijgsgevangenen. Ten tweede is het steeds duidelijker dat het niet gaat om enkele losgeslagen individuele bewakers maar wel om een systematische en door de militaire hiërarchie opgelegde, toegestane of gedoogde praktijk. En ten slotte is het steeds duidelijker dat de hoogste Amerikaanse functionarissen hun verantwoordelijkheid in deze moeten opnemen.

Zelfs de meest rabiate "Atlantist" kan er niet meer aan uit.... De oorlog in Irak is helemaal niet wat men ons wou doen geloven.

Ook komen er steeds meer bewijzen dat de officiële voorlichting onjuist was.
Meer dan een jaar na datum staat vast dat de rechtvaardiging van deze oorlog - het bezit door Irak van massavernietigingswapens - een leugen van George Bush en co. was. Het verhaal dat de Amerikanen, en alle anderen die meedoen, zo welkom zijn, blijkt niet te kloppen. Het verhaal dat de troepen van de Verenigde Naties wel welkom zijn, zal ook onjuist blijken. Het opzetten van een anders gekleurde helm zal voor de Irakezen niet veel uitmaken.

We hebben allemaal samen vastgesteld dat deze oorlog met een leugen begonnen is. We hebben gezien dat de door de Amerikanen geleide "coalitie" er niet in geslaagd is de orde in Irak te herstellen. We stellen vast dat er nog dagelijks militaire en civiele slachtoffers vallen. Donderdag nog beschoten de Amerikanen een huwelijksfeest waarbij veertig burgers, onder wie vrouwen en kinderen, om het leven kwamen. Zaterdag forceerden ze met tanks de deuren van een moskee, een ,,incident'' waarbij twintig doden vielen. Het Iraakse verzet voert op geregelde tijdstippen aanslagen uit op Amerikanen en Iraakse ,,collaborateurs''.

De meest verontrustende ontwikkeling kregen we dus enkele weken terug... De berichten over folteringen door Amerikaans militair personeel in de Abu Ghraib-gevangenis, eerst gebagatelliseerd, bleken duidelijk op waarheid te berusten. Vandermeersch heeft gelijk als hij veronderstelt dat de soldaten die zich daaraan schuldig maakten handelden met medeweten en goedkeuring - om niet te zeggen "op bevel" - van de hiërarchie.

Dat normale mensen zich kunnen ontwikkelen tot volgzame beulen is in de sociale psychologie al langer bekend. Verschillende experimenten - o.a. die van S. Milgram - hebben aangetoond dat, ingeval mensen zich gesteund weten door een hiërarchie - de morele remmingen verzwakken. Dit is wellicht ook bij de bewakers in Abu Ghraib gebeurd. Het is zonder meer onwaarschijnlijk dat ze op eigen initiatief handelden.

Ondertussen raakte ook bekend dat er een onderzoek loopt naar tenminste acht verdachte "overlijdens". Terzake kwamen maandag nog meer onfrisse zaken aan het licht. Toen raakte bekend dat een Iraakse wetenschapper is overleden tijdens zijn gevangenschap op een Amerikaanse basis in Bagdad. De man was een scheikundige die verondersteld werd nauwe banden met Saddam Hoessein te hebben. De man overleed volgens het autopsierapport door een zware slag op de schedel. Er staat echter niet bij hoe of door wie dit letsel werd veroorzaakt.

"Officiële" verklaringen worden steeds moeilijker te geloven. Reeds bij het begin van de vijandelijkheden werd gesteld dat de waarheid in deze oorlog het eerste en het voornaamste slachtoffer zou zijn. Ook dit blijkt nu juist. De oorlog in Irak heeft zowel de Amerikaanse maatschappij als de Europese verdeeld. Hij laat ons achter met een gewetens- en een identiteitscrisis. Wat mogen we nog geloven ? Heiligt het doel de middelen ? Màg men een oorlog uitlokken op grond van een verzonnen verhaal... zelfs indien de tegenstander een verschrikkelijke dictator is ? En wat als we vaststellen dat militair personeel dat het uniform draagt van "the Land of the Free" er technieken op nahoudt die weinig verschillen van die van personeel van concentratiekampen.... kortom, als ordinaire bandieten? De redenering dat ze misschien geen keuze hadden - "Befehl ist befehl" - gaat ten deze niet op. Zij werd niet aanvaard in Nürnberg. Ze werd niet aanvaard in Tokyo. Ze wordt niet aanvaard in Den Haag. We kunnen ze ook vandaag niet aanvaarden.

Wie in elk geval in z'n handen wrijft, is Osama Bin Laden. Logisch, alles gaat immers zoals hij het had gepland : steeds meer aversie van het Westen, in het bijzonder van de Verenigde Staten van Amerika!

Te raadplegen sites :

www.standaard.be
www.lewrockwell.com
www.fff.org

Over voorlichting door politici is ook een artikel van Harry Browne misschien nog 'ns de moeite van het lezen waard.

Het "mea culpa" van de premier... en ander verkiezingsnieuws

Premier Verhofstadt (VLD) verontschuldigt zich in Het Belang van Limburg voor het migrantenstemrecht. "Met het standpunt was niks mis", zegt de eerste minister wel."Maar met de ruzie rond het migrantenstemrecht hebben we de bal compleet misgeslagen. We hebben ons toen meer beziggehouden met onszelf dan met de problemen van de mensen." "Ik wil me daar persoonlijk voor verontschuldigen bij de mensen", zegt Verhofstadt nog in de krant. "De oppositie maakt van die fout gebruik om te zeggen dat niets meer gaat in dit land. Dat vind ik ook niet correct, want we hebben veel zaken wél goed gedaan." De keuze op 13 juni is, nog volgens Verhofstadt, een keuze tussen het negativisme van de CD&V en de paarse boodschap van hoop en geloof in de toekomst.

Of deze boetedoening electoraal veel zal opleveren is zeer de vraag. Vandaag werden de resultaten bekend van een nieuwe opiniepeiling, m.n. die van "Kiesmarkt 2004", de politieke aandelenmarkt van De Tijd. Volgens die peiling haalt ex-premier Jean-Luc Dehaene (CD&V) meer stemmen dan premier Verhofstadt (VLD) bij de Europese verkiezingen van 13 juni. De deelnemers geven Dehaene 90 procent kans om meer voorkeurstemmen binnen te halen dan de premier. Verder blijft het kartel CD&V/N-VA volgens de Kiesmarkt de grootste partij met 27 procent van de stemmen. Het Blok komt met 22 procent net boven SP.A-Spirit uit. VLD-Vivant haalt een kleine 20 procent en Groen! haalt in Vlaanderen de kiesdrempel.

Sommigen geloven ook dat de organisatie van een "kopstukkendebat" tussen de twee concurrerende Europese lijsttrekkers, Guy Verhofstadt en Jean-Luc Dehaene anderzijds, het tij kan doen keren. Dit weekend lanceerde de JongVLD Groot-Antwerpen een website waarmee zij een dergelijk debat willen afdwingen (www.dehaene-verhofstadt.be). "Voor Jong VLD Groot-Antwerpen", aldus de motie, "bestaat de essentie van politiek juist uit in debat treden met mekaar". De vereniging begrijpt dan ook niet waarom één van de heren dit zou weigeren, en is voorstander van een eerlijk debat tussen de twee politici. Volgens de initiatiefnemers zou vooral J.L. Dehaene een dergelijk debat uit de weg gaan, een opvatting die natuurlijk geheel voor hùn rekening wordt gelaten. Met het lanceren van de site - waarop stemmen kunnen worden uitgebracht - hoopt Jong VLD hoopt zo nog voor de verkiezingen een debat tussen huidig premier Guy Verhofstadt en gewezen premier Jean-Luc Dehaene te laten plaatsvinden.
Zo het debat er komt hoopt Nova Civitas in elk geval dat het duidelijkheid zal scheppen nopens de intenties van beide heren.... Zo zal Guy Verhofstadt misschien 'ns duidelijk zeggen welk zijn ambities zijn nà de verkiezingen (nu bestaan daarover tal van speculaties), en waarom hij zich kandidaat stelt voor een zetel die hij hoe dan ook niet zal bezetten. Ook Dehaene kan dan misschien over deze en andere zaken klare wijn schenken....

Welke nieuwtjes waren er dan nog te sprokkelen gisteren ? Wie naar de "Zevende Dag" keek zal vooral onthouden dat het debat tussen de voorzitters over de "Vlaamse" verkiezingen toch vooral over federale thema's ging (waarover verschillende toeschouwers zich bekloegen). We onthouden ook de houding van Yves Leterme - die eerst zei "de uitslag van de federale verkiezingen te zullen respecteren" - maar dit dezelfde avond al relativeerde. Inderdaad preciseerde hij dat CD&V wil deelnemen aan de federale regering als het Vlaams kartel de verkiezingen op 13 juni wint en in de Vlaamse regering komt. Daarvoor zouden er nochtans geen nieuwe federale verkiezingen moeten komen, zo preciseerde hij zondag in de marge van het N-VA-congres in Gent. Op de vraag hoe dit te rijmen viel met zijn uitspraken van zondagmorgen luidde het antwoord : "Sp.a-voorzitter Steve Stevaert vroeg me of CD&V de federale verkiezingsuitslag van 18 mei vorig jaar zal respecteren als de partij in de Vlaamse regering komt. Ik doe dat, maar vraag dan ook respect voor de verkiezingsuitslag van 13 juni".

Een laatste beschouwing valt te wijden aan de uitslag van "Doe de stemtest" van gisterenavond. U kan die nog gaan bekijken op de site van de VRT .
Daaruit blijkt o.a. dat de Vlaming geen heil ziet in een prestigeproject zoals de organisatie van de Olympische Spelen in 2016, of in de superboetes die volgens hem de verkeersveiligheid niet zullen verhogen; voorts lijkt er nu toch meer aandacht te worden besteed aan de werkzekerheid dan aan het behalen van de de Kyoto-normen.

Over het algemeen blijkt dat de Vlaming voorstander is van een reeks dure stellingen die flink wat geld zullen kosten. Zo is men voor een loon voor huishoudelijke arbeid, boeren, beginnende zelfstandigen en dichters. Ook wil men gratis basisonderwijs en een gratis lidmaatschap van sportclubs voor jongeren, een onkostenvergoeding voor vrijwilligers, subsidies voor commerciële films en steun voor grote multinationals. Wie zal dat bekostigen ? De Vlaming betaalt blijkbaar graag belastingen...

Of toch niet ? Want men wil ook belastingverlagingen voor singles, veilige chauffeurs, voor bedrijven, lagere belastingen in het algemeen, een BTW-verlaging op biovoeding en lagere registratierechten bij de aankoop van een huis.

Meer info vindt U op :

www.vrtkies.net
www.hbvl.be
www.tijd.be/verkiezingen
www.dehaene-verhofstadt.be

En zo U nou 'ns het kapitalisme vierde.... ?

Op 6 juni 2004 wordt wereldwijd opnieuw de "Dag van het Kapitalisme" georganiseerd. Naar ons weten is er dit jaar geen manifestatie in Brussel. Nochtans kunnen alle Vlamingen zich aansluiten bij de viering die georganiseerd wordt door het Libertarisch Centrum Nederland, en die doorgaat te Breukelen. U vindt meer informatie op onze kalender (rubriek "andere activiteiten") of op de website van het Centrum (www.libertarian.nl). Het initiatief voor "Celebrate Capitalism" komt van "down under": het gaat uit van Prodos, een radiopresentator en een bekende straatartiest uit Melbourne.

De term "kapitalisme" wordt gewoonlijk (maar onterecht) geassocieerd met "het bemachtigen van zoveel mogelijk geld". Nochtans zijn geld en kapitalisme op zich niet met elkaar verbonden. Wat de term juist inhoudt - en niét inhoudt - kan men bekijken op www.capitalism.org. Zo kant een echte kapitalist zich tegen elke vorm van dwang of machtsmisbruik, wat meteen een heel aantal "geldwolven" uitsluit. Een kapitalist beschouwt rijkdom niet als een teken van grootheid, als men die rijkdom niet verdiend heeft. Kapitalisme is onlosmakelijk verbonden met de moraliteitsgedachte. Wie zijn welstand dankt aan diefstal, afpersing en politiek getouwtrek kan niet als "kapitalist" worden aangemerkt. Respect verdient enkel diegene die zijn vermogen heeft opgebouwd door hard werk, door inventiviteit, creativiteit, de kracht van de geest. Enkel op die manier kan men moreel zijn.

Arbeiders, studenten, kaderleden, kunstenaars, leraren, werkzoekenden, allen mobiliseren wereldwijd op 6 juni 2004, ter verdediging, bevordering en viering van de fundamentele rechten van elk individu, de vrijheid van ondernemen, het privé-eigendom, de creativiteit, de technologie en het streven naar geluk.

Als symbool voor de viering werd gekozen voor de hier afgebeelde "Aquiniaanse vlag" (recent omgedoopt tot SARA). Het donkerblauw in de vlag vertegenwoordigt de principes waarop het kapitalisme gebaseerd is zoals die vastgelegd zijn door de "Big Seven" van deze maatschappijvisie : Aristoteles, John Locke, Adam Smith, de "Founding Fathers" van de Amerikaanse Revolutie, Fréderic Bastiat, Ayn Rand en Ludwig von Mises. Het lichtblauw staat voor de mogelijkheden, de overvloed, de welvaart die door het kapitalisme worden gecreëerd. Het vertegenwoordigt de muzikale composities, de maatschappijen, de produkten, de technologie, de medicijnen, de boeken, enz. die alle resultaat zijn van de vrijheid en de creativiteit die uit het kapitalisme voortvloeien. Het donkerblauw staat ook voor "ideeën", waar het lichtblauw "actie" vertegenwoordigt. De dualiteit is geintegreerd en in harmonie: de centrale ster vertegenwoordigt het individu dat meester is over zijn persoon en zijn leven, de overige sterren stellen de andere individuen voor met wie we op basis van vrije wil en respect omgaan.

In 2001, toen het initiatief voor het eerst werd georganiseerd, stelde Prodos : "Wij reiken de hand aan iedereen die ervoor kiest om zelf na te denken, aan iedereen die ervoor kiest om deze wereld te produceren en te scheppen, iedereen aan wie wij veel verschuldigd zijn". Prodos heeft de voorvechters van het anti-kapitalisme omschreven als "nihilisten die openlijk oproepen tot geweld tegen hun tegenstanders", en heeft eraan toegevoegd dat er in onze maatschappij geen plaats is voor wie oproept tot haat en vernietiging. En tenslotte, "het wordt tijd dat de wereld een keuze maakt tussen de positieve en constructieve principes van het kapitalisme, de principes die het World Trade Center gecreëerd hebben, en andere principes die tot zijn vernietiging en tot de vernieling van duizenden onschuldige levens geleid hebben."

De New-Yorkse filosoof Andrew Bernstein, auteur van de befaamde Bernstein-verklaring die de filosofische basis van het evenement vormt, legt uit: "De grootste uitvindingen, de belangrijkse artistieke creaties, grote filosofische en spirituele ontwikkelingen, van de stoommachine tot de film, van de roman tot het internet, via de grootse medische ontdekkingen, zijn allen het werk van de vrijheid van ondernemen en van scheppen, mogelijk gemaakt door het kapitalisme. Hoe kapitalistischer een cultuur, hoe groter de voorspoed en de vrijheid waarvan het volk geniet."

Capitalism day... een evenement voor iedereen die écht van vrijheid houdt.

Voor wie meer wil weten :

www.prodos.org
www.celebratecapitalism.org
www.capitalism.org
www.libertarian.nl
De Bernstein-verklaring

Hoe betrouwbaar zijn criminaliteitsstatistieken ?

Criminaliteitsstatistieken kunnen blijkbaar op verschillende manieren worden opgesteld, zo bleek gisteren. In maart vertelde de minister van Binnenlandse Zaken, Patrick Dewael (VLD), op de justitietop nog dat de hoofdstedelijke misdaadscijfers gedaald waren.

Dit werd nu door het Brusselse parket in twijfel getrokken : ,,Ik weet niet waar hij zijn cijfers haalde'', zegt parketwoordvoerder Jos Colpin ,,de criminaliteit in Brussel is het voorbije jaar gestegen met 7,5 procent.''

Het bericht verscheen in DS van heden. Als men algemene criminaliteit van 2003 vergelijkt met die van 2002, stelt het parket van Brussel een stijging van 7,5 procent vast. De jeugdcriminaliteit steeg het afgelopen jaar met 32 procent.

Weliswaar maakt het parket in zijn cijfers van algemene criminaliteit een uitzondering voor zware misdrijven. ,,Dat betekent dat de doodslagen, moorden en gevallen van zwaar banditisme hier niet onder vallen. Maar een gewapende overval op een winkelier zit wel in deze cijfers'', aldus Colpin.

Het parket verdeelt Brussel met zijn negentien gemeenten in zes verschillende politiezones. In het oog springend zijn de zones 3 en 4 (Jette, St.Jans- Molenbeek, Ganshoren, Koekelberg en Brussel-Elsene) die elk met een gevoelige stijging van 14 procent criminaliteit kampen.

Ook in de overige zones stijgen de cijfers, maar in mindere mate.

Volgens Colpin kan een daling van het aantal diefstallen in woningen worden vastgesteld, maar stijgt het stelen van autoradio's weer.

Toch pakte minister Patrick Dewael eind maart uit met fors dalende misdaadcijfers. Daarover zegt de parketwoordvoerder : ,,Ik weet natuurlijk niet op welke cijfers minister Dewael zich heeft gebaseerd, maar ik kan alleen maar vaststellen dat de criminaliteit het afgelopen jaar is gestegen. Bovendien hebben zowel de diverse korpschefs van de politie, die mooie resultaten willen voorleggen, als de politici, er vlak vóór de verkiezingen belang bij om de misdaadcijfers te drukken.'' Hij drukt er ook zijn verwondering over uit dat de slachtoffers van dodelijke verkeersongevallen nog enkel worden vermeld als ze ter plaatse overlijden. Diegenen die aan hun opgelopen verwondingen later in het ziekenhuis overlijden, worden in de statistieken niet meer opgenomen als een dodelijk verkeersslachtoffer. Op die manier krijgt men natuurlijk een gans andere voorstelling van zaken.

Toch wijst de parketmagistraat erop dat de cijfers na de politiehervorming op een andere manier worden verwerkt waardoor een omvattende vergelijking niet altijd even gemakkelijk is.

De reactie van de minister liet niet lang op zich wachten. Dewael repliceert vandaag in een mededeling dat de cijfers die hij meedeelde, had gekregen van verschillende politiezones. Wat de zone Brussel-Elsene betreft, werden de cijfers trouwens bevestigd en becommentarieerd door hoofdcommissaris Roland Van Reusel tijdens een persconferentie in april, aldus de minister.

Toch nog hindernissen voor spaarrichtlijn ?

Een paar dagen geleden (15 mei 2004) kon U op deze weblog lezen over de Europese spaarrichtlijn. Gisteren, op 19 mei, werd tussen de president van Zwitserland, Joseph Deiss, en de Europese Commissie dan een akkoord gesloten over Zwitserse medewerking bij de EU-richtlijn over spaarfiscaliteit en over de strijd tegen fraude.

Het Zwitserse (en Luxemburgse) bankgeheim blijft wel volledig bewaard, net als de Belgische "discretie". Nochtans zouden de banken verplicht zijn gegevens bekend te maken aan de fiscale autoriteiten van andere lidstaten. Zwitserland zou in ruil voor het behoud van het bankgeheim een bronheffing toepassen van 15% op de opbrengsten van buitenlands spaargeld, een tarief dat vanaf 2008 wordt opgetrokken tot 20% en vanaf 2001 tot 35%. Dezelfde regeling geldt voor Luxemburg.

Toch heerst in Europa vooral ontgoocheling. Zwitserland zegt dat het zo goed als zeker de richtlijn over spaarfiscaliteit niet vanaf 1 januari kan respecteren, wat een nieuw obstakel opwerpt.

Europa wil vanaf 1 januari 2005 spaartegoeden belasten die EU-burgers in andere lidstaten aanhouden. Het akkoord wordt ook uitgebreid naar enkele belastingparadijzen, waaronder Zwitserland.

Zwitserland zegt geen enkel probleem te hebben met de Europese vraag en wijst er op dat nergens anders ter wereld een land bereid is belastingen te heffen ten voordele van andere landen. Maar het akkoord ook tegen 1 januari implementeren, is zo goed als onmogelijk. In Zwitserland is eerst nog overleg met de kantons nodig, dan een parlementaire procedure en eventueel nog een referendum.

Wat echter indien een meerderheid van Zwitsers de regeling zou verwerpen ? We kunnen ons voorstellen dat velen onder hen met de regeling problemen hebben... Zou ze immers geen aanleiding kunnen geven tot een uittocht van vreemde spaarders ? Geeft de "savings tax directive" geen aanleiding tot inmenging in de soevereiniteit van een vreemd (niet-EU) land ? De Zwitserse Buitenlandminister Calmy-Rey moest toegeven dat een referendumprocedure nog roet in het eten kan gooien.

Het laatste woord lijkt dus nog niet gezegd. Gelukkig maar.

Over de akkoorden van 19 mei 2004 kan U volgende bijdragen lezen op de website van Reuters :

"EU-Swiss forge closer ties with landmark deal"

"EU-Swiss forge closer ties with landmark deal" (update)

"Swiss cannot promise EU deal ratified by january"

Swiss-EU leaders support tax, free movement deals

To vote or not to vote ?

De verkiezingen voor de regionale parlementen en het EU-parlement op 13 juni 2004 betekenen voor menig vrijheidslievend kiesgerechtigd individu een echte gewetensvraag.

Wat kun je het best doen, wil je de vrijheidsgedachte steunen en erger voorkomen? Er zijn genoeg kiezers, die er de voorkeur aangeven om bewust niet te gaan stemmen of om blanco te stemmen. Zij denken dat ze zo een statement afgeven. Een statement tegen het "zogezegd" democratisch systeem, of tegen Europa, of tegen de gevestigde partijen, de politieke orde, het ontbreken van een echt mandaat etc. etc.

Welk gevolg heeft het wegblijven?

Hier te lande geldt nog steeds de stemplicht. Stel even dat dit niet zo was. Het percentage van de opkomst zou kunnen dalen (hoeft niet noodzakelijk, want je weet nooit wie wel gaat stemmen…misschien gaan aanhangers van bepaalde gevestigde partijen juist massaal stemmen).

Heeft het gevolgen als het percentage gaat dalen? NEEN. Bij een historisch lage opkomst zou een regering met verantwoordingsgevoel zich moeten afvragen of er nog wel sprake kan zijn van een legitieme basis voor de politiek. Maar ik waag te voorspellen dat de enige die hier überhaupt een punt van aandacht van zal maken de media zullen zijn. Daarnaast heeft het uit-protest-niet-stemmen ook alleen zin, indien iemand dat protest ook kan constateren. Maar hoe zou dat kunnen ? Misschien als mensen massaal hun oproepingsbrief terugsturen... maar dit zien we nog niet te gauw gebeuren.

Een laag opkomstpercentage heeft nog een niet gewenst effect. De verhoudingen kunnen scheef trekken; zoals eerder gezegd, weet niemand hoe de opkomst uit de linkse, extreem linkse of ultralinkse hoek is: deze fanaten (bv. de milieufreaks) grijpen iedere kans om de hunnen in het zadel te helpen of te houden. Indien het absolute aandeel stemmen zakt, zijn er minder stemmen per zetel nodig dan wanneer meer stemmen afgegeven worden.

Stel, even ad absurdum geredeneerd, dat geen enkel liberaal/libertarisch/conservatieve stemmer gaat stemmen en alleen de linkse socialistenbende gaat, en stel we hebben en historisch lage opkomst, maakt niet uit hoe laag, 20% of zelfs 15% , en we worden voortaan helemaal bestuurd door de hersengeamputeerde bendes dan kun je wel zeggen, dat op de weg naar de voltooiing eerst het volledige chaos moet heersen, maar ondertussen hebben wij hier geen leven meer…

Vanuit het rechtsstatelijke idee zijn er nochtans meer dan voldoende argumenten om NIET deel te nemen aan de verkiezingen, d.w.z. om hetzij thuis te blijven, hetzij blanco of ongeldig te stemmen.

Frank VAN DUN heeft over de verschillende argumenten een leuke power point-presentatie gemaakt. U vindt ze hier. (Opm. : ga na het openen van de presentatie naar "volledig scherm" om alle power point-elementen te kunnen gebruiken).

50 goede redenen om NIET op socialisten te stemmen

Af en toe de zaken samenvatten kan geen kwaad.... Onder deze titel ontving de webmaster vandaag een e-mail van een onzer bestuursleden. Daarin wordt een overzicht gegeven van alle schandalen en schandaaltjes waarin de SP-a (vroeger SP) in de laatste drie decennia betrokken was.

Met "sympathieke" gezichten als Steve Stevaert en Patrick Janssens dingt de SP-a vandaag nog steeds naar de gunst van de kiezer, alsof er nooit iets gebeurd is. Wie een goed geheugen heeft zal zich hopelijk de hiernavolgende lijst - die ongetwijfeld nog langer zal worden - herinneren...

Hier hebt U ze :

1973 Abel Dubois staatssecretaris betrokken in de SP-miljardenzwendel van het RTT-schandaal
1973 Edward Anseele betrokken in de SP-miljardenzwendel van het RTT-schandaal
1974 Willy Claes, André Cools en Henri Simonet hebben in hun functie van minister van Economische Zaken direct of indirect voordelen verleend aan de Fabrique Nationale de Guerre (FN), Kalkar en World Trade Center
1974 Anseele, Dubois, Baudrin en Guchez, lid van de BSP en betrokkenen in de RTT-zaak waarbij 617 miljoen Bfr. naar de partijkas vloeit
1975 Jan Luyten algemeen partijsecretaris BSP betrokken in het RTT-schandaal
1988 SP en Willy Claes ontvingen 60 miljoen Bfr. Agusta-smeergeld
1988 Luikse PS ontving 11 miljoen Bfr. smeergeld in het parkeermeterschandaal
1988 Hermanus ontving 30 miljoen Bfr. Dassault-smeergeld
1989 PS-schatbewaarder François Pirot ontving 5 miljoen Bfr. Dassault-smeergeld
1989 Luc Wallyn ontving 20 miljoen Bfr. Agusta- en Dassault-smeergeld
1989 Guy Spitaels ontving 30 miljoen Bfr. smeergeld
1989 Carla Galle 20 miljoen Dassault smeergeld
1990 Socialisten spekken hun partijkas met 15 miljoen dollar smeergeld van 25 Belgische Mirages aan Chili
1991 André Cools neergeschoten door mede-socialisten
1992 Guy Mathot als socialist en smeergeldontvanger betrokken in het Augusta-schandaal
1992 Guy Coëme smeergeldontvanger in het Augusta-schandaal
1992 Guy Spitaels smeergeldontvanger in het Augusta-schandaal
1995 Frank Vandenbroucke krijgt 5 miljoen zwart geld in handen en poogt de bewijzen te vernietingen ('geld verbranden')
1995 Etienne Mangé SP-penningmeester en smeergeldontvanger in het Augusta-schandaal
1995 Generaal Jacques Lefebvre pleegt zelfmoord onder druk van de socialistische maffia
1996 Richard Taxquet socialistisch kabinetsmedewerker medeplichtig aan moord
1996 Pino Di Mauro socialistisch kabinetsmedewerker medeplichtig aan moord
1997 Anissa Temsamani toekomstig staatssecretaris SP en de oplichting RSZ
1997 Detiège ontving 9 miljoen Zillion geld
1999 Hubert Massa advocaat-generaal pleegt zelfmoord onder druk van de socialistische maffia ivm proces Cools
1999 De socialisten hebben hun veto gesteld tegen een parlementaire onderzoekscommissie naar de moord op cools, niets mag uitlekken.
2002 Alain van der Biest pleegt zelfmoord onder druk van de socialistische maffia ivm Agusta-Dassault en de moord op Cools
2002 Patrick Janssens tracht de sociale zekerheid op te lichten met Telepolis
2002 Fred Nolf stadssecretaris corruptie rond JC Decaux SPA - verduistering van stadsgelden
2002 Monica De Coninck socialistische OCMW-voorzitster douche van 9172 Euro op kosten van het OCMW
2003 SPA steelt 20 miljoen Bfr. uit de stadskas, onder het mom van aankoop eigendommen
2003 Steve Stevaert gebruik van overheidsgeld voor electorale propaganda 420.000 Bfr.
2003 Richard Carlier socialist in Charleroi verduistering van 400.000 Bfr. ivm Intercommunale d'Oeuvres Sociales
2003 Werner Daem socialist - doodsbedreigingen inbraak en intimidatie
2003 Patrick Janssens verkwist 6.860 euro of 276.731 Bfr aan postzegels die helemaal niet nodig waren
2003 Luc Lamine socialistische politiehoofdcommissaris - corruptie en Visa schandaal
2003 Freddy Vandekerckhove adjunct-stadssecretaris SPA verduistering van stadsgelden
2003 Roger Bekaert stadsontvanger SPA verduistering van stadsgelden
2003 Kathy Lindekens Visa schandaal
2003 Tuur Van Wallendael Visa schandaal
2003 Sylvain Sleypen en Guy Vrijs Visa schandaal
2003 Ivan Verleyen Visa schandaal
2003 Steve Stevaert onkostenfraude 22.210 euro of 895.951 Bfr.
2003 Eric Tomas socialistisch minister in Brussel onkostenfraude waaronder bvb. een poetsvrouw voor 1250 euro in de maand
2003 Tanja Smit is fractieleidster van de SP.a gebruikt manschappen, wagens, computers, enz... van de politie voor haar verkiezingscampagne
2003 Johan Vande Lanotte SPA verspilt 36 miljoen euro belastingsgeld aan vakantiedorpen om te laten verloederen
2003 Tobback wordt genoemd in Oostduitse spionagedienst STASI archieven, Laurette Onkelinx weigert een onderzoek te openen
2003 Sylvain Sleypen (SP.A gedeputeerde ) zou er in twee jaar tijd 23.000 euro Visa geld hebben doorgejaagd
2003 Piazza dell' Arte - Marijke Seresia socialistische Mutualiteiten per maand 200.000 Bfr. + jaarlijks 9.278.177 Bfr.
2003 Patrick Janssens geeft Telepolis een speeltuin voor topambtenaren en politici die loon willen aanvullen

Wordt - zoals gezegd - ongetwijfeld vervolgd...

Wat met Uw buitenlands geld ?

Vanaf 1 januari 2005 kan buitenlands spaargeld niet langer buiten het zicht van de fiscus worden gehouden. Belgen die in Luxemburg, Oostenrijk of Zwitserland geld aanhouden, zullen op de interesten een heffing moeten betalen. Geld dat in andere EU-lidstaten staat, zal voortaan gemeld worden aan de Belgische fiscus.

De "Richtlijn 2003/48/EG van de Raad van 3 juni 2003 betreffende belastingheffing op inkomsten uit spaargelden in de vorm van rentebetaling" kende een moeilijke ontstaansgeschiedenis. Het zal U niet verbazen dat vooral de Zwitsers - niet-EU-leden - dwars lagen. In Zwitserland bestaat (net zoals in Luxemburg overigens) het bankgeheim. Na veel onderhandelen werd toch een akkoord bereikt. De Zwitsers zullen hun bankgeheim niet moeten prijsgeven, maar zullen in ruil wel een bronheffing van 15% toepassen op de opbrengsten van buitenlands spaargeld, een tarief dat vanaf 2008 wordt opgetrokken tot 20% en vanaf 2001 tot 35%. Dezelfde regeling geldt voor Luxemburg.
In alle andere lidstaten wordt het spaargeld gemeld aan de fiscus van het land van de spaarder, die dan zijn taks erop kan toepassen. Door de fiscale amnestie krijgen Belgen wel nog de kans om buitenlandse tegoeden tegen een aantrekkelijk tarief (6% of 9%) naar België over te brengen.

Wat verandert er concreet ?

Buitenlanders die in België, Luxemburg, Oostenrijk en nu ook Zwitserland spaargeld aanhouden zullen vanaf 1 januari volgend jaar voorheffing moeten betalen op de interesten van hun spaarcenten. Die heffing bedraagt 15%, loopt vanaf 2008 op tot 20 % en vanaf 2001 tot 35%. Belgen die bv. spaargeld hebben in Luxemburg zullen vanaf 2008 aan een zwaardere bronheffing onderworpen zijn dan in eigen land. Het bankgeheim blijft wel overeind. Belgen die er in de overige lidstaten een rekening op nahouden moeten geen bronheffing betalen. Keerzijde van de medaille is dat de fiscus van dat land wel informatie doorgeeft aan de fiscus van het land van de spaarder. Int U dus interesten in Nederland op een rekening of aan het loket, dan wordt dat medegedeeld aan de Belgische fiscus en die kan daar achteraf zijn bronheffing (15%) op toepassen. Uw spaargeld is dus niet langer anoniem.

Welk spaargeld komt in aanmerking ?

De Spaarrichtlijn beperkt zich tot beleggingsprodukten die rente opleveren. Daaronder vallen o.a.:
-spaarboekjes;
-zicht- en termijnrekeningen;
-euro-obligaties;
-kasbons;
-monetaire fondsen;
-obligatiefondsen.
Ook gemengde fondsen die samengesteld zijn uit aandelen en obligaties vallen onder de richtlijn op voorwaarde dat de fondsen voor minstens 40% belegd zijn in obligaties of producten die rente opleveren.

En wat blijft buiten schot ?
De richtlijn geldt helemaal niet voor verzekeringsprodukten (bv. TAK23-producten, levensverzekeringen gekoppeld aan fondsen). UW spaargeld omzetten in een TAK23-product is dus een mogelijkheid om de spaarbelasting te ontwijken. Ook dividenden van aandelen, aandelenfondsen en euro-obligaties die uitgegeven zijn vóór 1 maart 2001 vallen buiten de richtlijn.

Voor wie is de richtlijn niet van toepassing ?

Mensen die geen spaargeld in het buitenland hebben worden door de richtlijn uiteraard niet geraakt. Zij geldt enkel voor wie geld op een buitenlandse rekening heeft of in het buitenland over een van de andere hiervoor vermelde tegoeden beschikt.

Is de regeling al definitief ?

Niet helemaal. De belasting van spaargeld in de EU kon volgens afspraak alleen ingaan op 1 januari 2005 indien er tegen juni een akkoord was met Zwitserland en enkele andere belastingparadijzen als Andorra, Liechtenstein en Monaco over ,,gelijkwaardige'' maatregelen. Daarover is lang met Zwitserland onderhandeld. Er bestaat nog een probleem omdat kleinere fiscale paradijzen zoals Liechtenstein, Andorra, Monaco en San Marino hun zegen nog niet gegeven hebben. Het akkoord met Zwitserland zal alvast de druk op die ministaatjes doen toenemen om ook de Europese spaarbelasting goed te keuren.

De Verenigde Staten doen in elk geval NIET mee. Alle pogingen om hen te overtuigen in het systeem mee te stappen zijn op niets uitgedraaid.

De tekst is geïnspireerd op een artikel van F. Dereymaeker (HLN, 15 mei 2004).

Voor de in het EU-Publicatieblad verschenen tekst van de "Savings tax directive", zoals hij internationaal bekend is, kan U hier klikken.

Europese ambities en democratie

Veel mensen stellen zich de vraag hoe het politieke landschap eruit zal zien na de Europese en regionale verkiezingen van 13 juni 2004. Nu volgens de opiniepeilingen de VLD leeg bloedt en, naar te vrezen (of te verwachten, hangt er vanaf hoe men 't bekijkt) valt de voortzetting van paars in het gedrang komt, nemen de speculaties over stoelendans in de verschillende regeringen toe. Een van de terugkerende vragen is of het post-13 juni 2004-tijdperk een verandering zal teweegbrengen aan de top van de Belgische regering. Houdt onze eerste minister het bij zijn "Ik heb al een goeie job" toen men hem al enkele maanden geleden vroeg of hij kandidaat was om Romano Prodi op te volgen ? Of is er méér aan de hand ?

In bijlage vindt U een in het Engels geschreven artikel van André MONTEYNE (voormalig lid van het Brussels parlement) waarin het vertrek van Verhofstadt aan het roer van de regering als mogelijk scenario wordt geschetst. De auteur (die ons voor deze publicatie toestemming gaf) is zelf verantwoordelijk voor zijn stellingen, maar gelet op de helderheid van het betoog en omdat MONTEYNE schrijft wat velen (binnen en buiten de VLD) denken (vrezen ?), vonden wij het gepast dit artikel in onze weblog op te nemen.

"Belgium’s European ambitions and democracy

One week after European elections (13 June 2004), government leaders of the European Union have to decide on the successor of M. Romano Prodi as president of the European Commission. The Irish Prime Minister Bertie Ahern, who is currently in the European Union’s chair, has already started his consultations. His first visitor was Belgian Prime Minister Guy Verhofstadt (VLD, Flemish Liberals), who in the last few months met the main players, amongst them German chancellor Schröder, French president Chirac and Greek Prime Minister Simitis. He will also eventually be a candidate for the European Presidency. Amongst his main competitors is former Belgian Prime Minister Jean-Luc Dehaene (CD&V, Flemish Christian Democrats).
According to the European Foundation Intelligence Digest (23 January 2003), no sooner had the idea been mooted to elect a “President” of the European Union, than the names of several top politicians were put forward as candidates, amongst them the Luxembourg Prime Minister Jean-Claude Junker and M. Dehaene. His name has also been put forward by Le Monde (18 January 2003). Curiously, according to De Standaard (22 January 2003), a newspaper which is considered a semi-official mouthpiece of the Belgian government, when the French foreign minister Dominique de Villepin was asked about this, he discounted the name of Dehaene and rather strongly endorsed the candidacy of M. Verhofstadt, whose “art of creative compromise” he called remarkable.
This tallies with rumours four years ago that M. Verhofstadt, Prime Minister of a six party coalition government (liberals, socialists and Greens of both languages), already at that time wanted to succeed M. Prodi. He hoped to take advantage of Belgium’s presidency of the EU during the second half of 2001 to advance his candidacy.

Guy Verhofstadt had a dream
It was so nicely planned! M. Verhofstadt had done his utmost to turn Belgium’s EU Council presidency into a major media event, presenting him as a great European statesman, the very model of a future Commission President. All means had been engaged to add lustre to his term: the summit was to be held in the king’s very own residence in a palace in the Brussels borough of Laken (Laeken in French); laws and rules were adapted (and sometimes bent) to this lofty aim, as when a majestic row of century old trees in the palace grounds were felled to make place for the summiteers’ cars, ignoring the city’s urban by-laws; the apotheosis was to be a high-principled “Declaration of La(e)ken” outlining the features of a brave new European Union, along the lines set out by a previous Commission President Jacques Delors, with a real government, a real parliament, a president and a constitution. In other words, the “Declaration of La(e)ken” was to be the launching pad of the United States of Europe. With the prestige of his presidency, M. Verhofstadt, riding high on a wave of popularity, would call new elections and lead a second government until 2005, when he would be ready to succeed M. Prodi.
Alas, on September 11 2001, right in the middle of Belgium’s EU presidency, M. Bin Laden threw a very untimely spanner in the wheels of his nicely humming dream-wagon, and suddenly nobody seemed to pay anymore attention to his grandiose set-up. M. Verhofstadt had to spend the rest of his presidency trying to co-ordinate European reactions to the terrorist acts. Yet, in a certain sense this might have been a windfall for it gave him a chance to act in a Churchillian way as the energetic European leader in times of crisis. But once again this came to nothing, this time because of his bungling foreign affairs minister Louis Michel (MR - Walloon liberals). Michel, the real strong man of the government, had in his first year of office succeeded in offending George Bush, Jr, as well as a number of countries amongst them Israel and member states Austria and Italy. Thanks to Michel, the acting president of the EU was snubbed by the White House and was only asked to tea after Blair, Chirac, Schröder and sundry lesser European worthies, and then only at his own request.
Although his entry on the world stage had made little impression, M. Verhofstadt had not given up his European ambitions. At the end of the Belgian Council presidency, he tried to save what he could from the Declaration of La(e)ken which resulted as readers of this Journal well know, in the launching of a Convention of “wise men” to look into the future of the EU. As President he proposed the elderly statesman Valéry Giscard d’Estaing which got him the support of President Chirac. And by proposing his predecessor Jean-Luc Dehaene as Vice-President, he placated the opposition at home and eliminated at the same time a dangerous political rival, as he got the promise of M. Dehaene that he would not lead his party at the next elections (18 May 2003). After these elections, M. Verhofstadt was returned to power with the same coalition minus the (extreme left) Greens who had lost all seats in Flanders, but M. Dehaene still consistently scores higher in opinion polls than M. Verhofstadt notwithstanding the latter’s daily appearances on Belgian state television.

A second chance?
At the same time, the possibilities of a European Constitution and of a Union President and the more realistic prospect of a new Commission President have given M. Verhofstadt new hope. It explains why in apparent contradiction with what we wrote previously in The European Journal (‘The end of Belgian Neutrality’, March 2001) his strongly pro-French government recently sided with Germany, even if that did not go well with President Chirac. Like when he applauded Messrs Schröder’s and Fisher’s vision of a fully-fledged federal Europe (which Germany is confident it will dominate in the long run even if its economy is at this moment in a shambles). Actually, in order to further his ambition, he now carefully manoeuvres between France and Germany, with an edge in favour of France. It is thus evident that the new French-German axis - which he (or rather M. Michel) recently strongly backed in its stand against the American-led war with Iraq - suits him perfectly. The kind words of M. de Villepin show that his efforts are at last having an effect. It remains to be seen if the British will accept his candidacy, or if there will be a replay of the Corfu summit.

Dehaene’s shattered Corfu dream
At that summit (24 June 1994) where a new President of the European Commission was to be chosen to succeed the powerful French socialist Jacques Delors, Belgian Prime Minister Jean-Luc Dehaene remained the only serious candidate. Of the two others, Leon Brittan, retiring Vice-President of the European Commission, being a British Conservative, stood no chance, while the German chancellor Helmut Kohl put a spoke in Dutch Prime Minister Ruud Lubbers’s wheel, because he had been against the reunification of Germany, on the mistaken assumption that the French President François Mitterrand would oppose it. (We now know that Mitterrand had made a deal with Kohl that allowed Germany to get its reunification in exchange for the abandonment of the DM). M. Dehaene on the other hand got the support of both Kohl and Mitterrand. However, on the 25 June, the British Prime Minister John Major vetoed the candidacy of his Belgian colleague who he deemed too “Europhile” and too authoritarian. As is well known, in the end a dark horse was chosen, the Luxemburger Jacques Santer, also a Christian Democrat and also Prime Minister of a French client state- not the best choice, as became clear afterwards.
For the British Conservatives, M. Dehaene symbolised everything they disliked in Europe: state interventionism and centralisation. In other words, they feared that the energetic Dehaene would be a second Delors. It is undeniable that as Vice-President of the European Convention, M. Dehaene who issued from the trade-union wing of his party remains true to his faith in a federal Europe as was clear from his frank interview with the Spanish daily La Vanguardia (6 February 2002). However, true to his nickname (‘the plumber’), he proved to be a flexible Prime Minister, who respected the views of the majority, once established. It is also true that M. Dehaene, whose other nickname is the “Brabantine draught-horse”, ruled his coalition governments with a firm hand. But this has to do with the special character of the Belgian State (cf. our article in the European Journal, supra). Actually, if Belgium had been a nation state, he would have been a typical social-democratic (in effect, Christian-democratic) Prime Minister like his colleagues at the time of the Netherlands, Scandinavia et caetera.
Now, another Belgian Prime Minister, Guy Verhofstadt, aims at a European top function. The British have even more reasons to beware. For Verhofstadt would be much more authoritarian than Dehaene ever was.

A little diversion: bicephal states are difficult to rule in a democratic way
Once again, in all fairness to M. Verhofstadt, it is near impossible to rule a state of two competing nations within the limits of a democracy. It is already difficult to rule a multi-nation-state, except as a very loose federation and even then it is uncertain that in the long run is will not fall apart. As many political scholars from Montesquieu and Immanuel Kant to Hannah Arendt have shown, to rule a state in a democratic way it is essential that there be one nation with a number of common shared values, history and culture. The main building stones being of course religion and a common language. All centrally ruled nation states have only one official language - in order to subsist; France had to suppress all languages on its territory but French. Language too is the reason why the USA refuses to accept as 51st State Puerto-Rico where the majority of people speak Spanish - indeed the Governor of the island twice broke a parliamentary decree declaring Spanish official language of the island. At the other end, the main reason why there are strong secessionist movements in Quebec, Catalonia and Flanders, and not in Bavaria, is that Bavarians - even if they have their own regional identity - speak the state language, whereas people in the former three regions speak a language that is different from that which is or used to be the official State language; if this state is centrally run, it risks falling apart unless it is run with an iron fist.
Former Yugoslavia and Czechoslovakia are cases in point. Iraq will be. The former two states were part of the ‘Petite Entente’ which was created by the Allies after the First World War as a bulwark against Germany. In Yugoslavia, Slovenes, Croats and sundry were put together under the supervision of the Serbs in the ‘Kingdom of the Serbs, the Croats and the Slovenes’. The king however could not keep this amalgam together and as soon as 1928, it became a royal dictatorship. It remained so until the Second World War when the Croats set up their own puppet state with the help of the Nazis. After WW2 Yugoslavia reverted to a (moderate) dictatorship under Tito. As soon as communism fell, the different nations split apart. The same more or less happened with Czechoslovakia; it also will happen in Iraq, another artificial state, now that President Saddam Hussein has gone. (1)

Belgium, a worrying European paradox (The Economist, 7 July 2001)
Belgium too is a case in point. As Paul Belien pointed out in the European Journal (September 2002), the originators of the coup d’état of 1830 (mainly Frenchmen and the Liege establishment) wanted to reunite with France. After this project had been shot down by the big powers, they tried to model a nation state on the French kingdom of the time (Louis-Philippe), with a common ideology (laissez-faire liberalism) and language (French), and a centralised bureaucracy. However the large majority of the people spoke, then as now, Dutch or a Flemish dialectical equivalent. Yet the ruling class refused to make Dutch an official language, which at the end of the nineteenth century resulted in a movement for Flemish cultural and language rights. During the First World War about 80 % of recruited soldiers were Flemish, but the language of command was French, which exacerbated resentment; during the twenties the movement grew in force with the introduction of universal franchise, and as the authorities refused to give in, it slowly turned into a national movement. When the Belgian authorities realised the danger and started to make concessions, it was too late: just before the war a Flemish nationalist party came into being; after the second world war it was succeeded by several parties, the most important being the ‘Vlaams Blok’ who wants right out independence for Flanders. In the thirties, since a proposal to make all Belgium bilingual had been rejected by the Walloons, the Belgian establishment had reluctantly accepted unilinguism for both regions, which by this very fact grew even more apart. Flanders and Wallonia now differ in nearly everything and the gap is widening. Flanders is more conservative, in favour of free enterprise and more ‘Atlantic’oriented - its socialist party and its trade unions are of the ‘Blairite’ type, whereas a socialist party in favour of state intervention dominates Wallonia. As a matter of fact, all political parties are now split into independent Flemish and Walloon groups. The social and economic situation also diverges in both regions: Medicare, social security and educational expenses are much higher in Wallonia than in Flanders; expenses for medical imaging instruments (scanners, radiology, etc.) are as much as twice the cost in the French speaking part of the country as in Flanders. The result of all this is that financial transfers from Flanders to Francophone Belgium now already reach the staggering sum of € 7 billion a year, which is relatively more than transfers from West Germany to its East German counterpart after reunification. This causes much resentment in Flanders the more so that the economic situation there is worsening too. But differences are noticeable everywhere, even in sports or the way of living: last year a German exhibition in the slaughterhouses of the Brussels suburb of Anderlecht of stuffed bodies (Körperwelten) had an overwhelming success with Dutch speakers but failed to interest many French speakers, a difference even the French quality daily Le Figaro found disconcerting. It is clear that to rule a country with such divergences is near impossible in the normal parliamentary way; except with a strong hand or with an expensive horse-trading policy: “you can have a new highway if I can have a new university”, or the other way round. No wonder Belgium has the highest public debt (more than 100% of GNP) in the European Union after Italy! Sometimes the tussle gets moral as when tobacco publicity at the motor race circuit of (Walloon) Francorchamps was allowed in exchange of a lowering of taxes in Flanders. When horse-trading policies do not work, the ultimate solution is devolution, as when a license to sell arms of the Liege FN-factory to Nepal was opposed by the high minded Flemish Greens: in the end, arms sales were devolved to the regions. Devolution led to a complicated constitutional system: the kingdom of Belgium now has seven parliaments (Flemish regional, incorporating the Dutch language community parliament; Walloon regional, French language community, German language community, Brussels bilingual and federal (national), each parliament with its own government.

From Baby-Thatcher to Verhofstalin
Verhofstadt like his predecessor could only run such a state in a high handed way. However since 1999 when he became Prime Minister, the Belgian State has begun sidestepping into the more sinister waters of a police state. The main reason of this development is the growth of the Vlaams Blok which has gone stronger during each of nine successive elections and now represents 750.OOO voters; it took 35% of the votes in Antwerp conurbation and is now the main Flemish party in Brussels. In the Belgian capital the party attracts many votes from French speakers because of its strong anti-immigration program. But the Belgian establishment most of all fears the Vlaams Blok and considers it enemy number one because it wants a separate Flemish Republic.
This fear is in a certain way comprehensible: Belgium is now very fragile. Symbols of national unity except for the monarchy are all but gone: the Congo colony, the Belgian franc, the army (integrated into NATO), the main financial institutions…(Paul Belien, op.cit.). The national airline Sabena and its daughter Sobelair went bankrupt; at least 60 % of Belgian policy, federal as well as regional, is now controlled by the EU; as a result of the European internal market, the Belgian tourism industry has been taken over by mainly German tour operators like TUI, Neckermann or Thomas Cook AG.
A number of means have been devised to stop the Vlaams Blok: it is refused access to the State television; members of the party are regularly abused by the (state subsidised) press and even physically assaulted; an ‘anti-racist’ centre directed by a Dominican monk, but under the direct supervision of the Prime Minister has been set up with the sole aim to combat the party; etc.). Verhofstadt’s minions follow his injunctions and likewise wage war against the Vlaams Blok with means that are not always academic. His former press attaché Guy Vanhengel whom he made a minister in Brussels, for example, subsidises a small group of Maoists whose main activity consists in harassing the VB; the money (€ 12.500 a year) is budgeted for ‘culture’ and ‘welfare’ (2). Now a federal bill is under way to in effect ban the party; at the same time the VB has been summoned to court - and although according to Belgian law, ‘political crimes’ are to be heard by a popular jury, the party has to appear before an ‘ordinary criminal court’. The new Justice minister Mrs Onkelinx (PS, Walloon socialist) (3) makes no secret of her intention to give priority to proceedings against the party, never mind that Belgian justice has an enormous backlog. Hearings started on 1March, two and a half months before regional and European elections and at exactly the same time as the mega-process of paedophile child murderer Dutroux, which will draw attention away from the Vlaams Blok process. The ‘Belgian on demand’ law which makes it very easy for foreigners to obtain Belgian nationality (4) and the bill to give immigrants voting rights in municipal elections which is rejected by more than 80% of the Flemish population fits into this picture: it is assumed that immigrants will not vote for an anti-immigration party; as an added benefit, in Brussels, as most of them speak French as a second language, they will probably dilute votes for Flemish parties. (5)
A perverse result of this crusade against the Vlaams Blok is that it permeates the whole Belgian society. A law aimed at the Vlaams Blok to punish non-correct opinions has led to the condemnation of people expressing outrageous or non-correct opinions. Very recently it was decided to set up a number of local branches of the aforementioned ‘anti-racist’ centre the aim of which appears to encourage people to tell on their neighbours who might have used ‘non correct’ language. Strangely enough these branches are to operate only in Flanders. People with Flemish nationalist ideas, or whose parents or friends are of that opinion, come under special scrutiny. There was a famous case when Miss Soetkin C., a Flemish member of a Walloon song group, was refused permission to take part with her group at the European Song Festival on the basis of a concoction of lies by the State Security because of her Flemish nationalist background (6). And so on. According to the Antwerp University politologue, Cas Mudde, as a result of the anti-Vlaams Blok legislation Belgium has now become one of the most repressive countries in Europe for political unorthodox people (De Standaard, 27 February 2003). And indeed, the exclusion of the Vlaams Blok now extends to the more moderate Flemish movement. Where last did we see such a development?
Nothing better illustrates Verhofstadt’s authoritarian tendencies than his handling of the media. The Flemish state television has become a government mouthpiece, chanting daily paeans to the glory of socialists and (extreme left) Greens, even if the latter have been reduced to a few (Walloon) seats in Federal parliament. In recent years Verhofstadt became quite paranoid about criticism by the commercial press, and regularly admonishes journalists and editors to be more positive; he is not afraid of threatening to take the bread out of their mouths or to use what some journalists call “Berufsverbot”. Yet, as most Belgian newspapers are subsidised, they are rather wary of being too critical of the government. In Flanders, this is the case of the two main “quality” papers: the leftist De Morgen and the left of centre De Standaard. Even so, the Prime Minister himself induced the latter to do away with the Dutch journalist Derk-Jan Eppink (who now works for single market commissioner Frits Bolkestein) because his much read columns displeased him.
But of course the interventions of the Prime Minister are primarily aimed at the three newspapers and the one newsmagazine that may be considered totally independent : De Tijd, a financial and business daily, Gazet van Antwerpen (right of centre), an important regional newspaper, and Het Laatste Nieuws, (liberal) a popular newspaper with the largest circulation in Belgium, as well as Knack, a magazine in the style of Time or Newsweek. Last year, his coalition partner, the President of the socialist party, put pressure on the editor of Gazet van Antwerpen to dismiss editorialist Roger Van Houtte for his criticism of the Antwerp Socialist Party (which was involved in a corruption affair with Visa cards). But the Gazet would not budge. As to Verhofstadt, he is increasingly irritated by the editorials of Het Laatste Nieuws, written by Luc Van der Kelen, a true blue liberal who incessantly attacks the infringements of civil liberties, having become disillusioned with Verhofstadt whom he considers a traitor to liberal principles. Le Monde (25 November 2002) was puzzled when Van der Kelen complained that “he was being harassed by the Prime Minister who called him at 23h30, or when he was taking a bath or while in his kitchen….”. However, “De Persgroep”, owners of HLN, refused several injunctions by Verhofstadt to dismiss him. Worse was to come. De Persgroep owns together with “Roularta”, editors of Knack, the commercial television station VTM. As 2004 is an important year for sporting events (Olympic Games, Euro-2004 Football Cup….), it would evidently be an important source of income for VTM. But suddenly, the new Flemish media minister Mario Keulen, a former press attaché of Verhofstadt whom he last year put into the place of a less docile minister, authorised the Flemish State Television (VRT) to create a sports channel which, with its lower (subsidised) publicity rates, will have an unfair competition advantage over the commercial station as well as over the written press, foremost of them, Het Laatste Nieuws which is th