Nova Civitas Weblog

De High Society

Onafhankelijk vergelijkend onderzoek in de lidstaten van de Europese Unie (weliswaar zonder de laatste nieuwkomers Bulgarije en Roemenië) naar het druggebruik legt de vinger op de wonde. Het aantal druggebruikers en drugsverslaafden neemt met de regelmaat van de klok toe. De cijfers uit de periode 2000-2005 (latere gegevens werden nog niet openbaar gemaakt) werden onlangs bekend gemaakt en strekken onze Europese maatschappij niet echt tot eer. Meer dan elf miljoen Europeanen hebben in dat tijdsbestek minstens één maal geëxperimenteerd met drugs. De Europese Unie telt momenteel in totaal meer dan 2,5 miljoen effectieve drugsverslaafden, waarvan ongeveer 1,5 miljoen aan "hard drugs". Van een "high society" gesproken. In het door de onderzoekers vooropgestelde tijdsbestek kan men een toename van druggebruik vaststellen in alle 25 onderzochte EU-lidstaten. In twintig van hen bedroeg de toename minstens 5%. Cijfers om inderdaad stil van te worden.

Extreem-rechts en hun vaak nog onverdraagzamere satellietorganisaties wenden deze cijfers steevast verkeerdelijk aan om het gedoogbeleid in ettelijke EU-lidstaten van "soft drugs"aan te vallen en bijwijlen zelfs af te schilderen als de enige oorzaak van deze malaise. Volgens deze rechts-radicalen heeft de overheid het tot plicht om druggebruik te bestrijden en zeker niet om het aan te moedigen of zelfs maar te dogen. Zij dragen de seculiere moraal van de "nultolerantie" (wat dat ook moge zijn) hoog in het vaandel, ook als het op druggebruik aankomt. Het is in hun ogen de verantwoordelijkheid van de staat om druggebruik te beteugelen. De "slippery slope" van zachte naar harde drugs is dan ook voor hen een allesomvattende heilige koe waaraan niet getorst mag worden. Deze premisse ontkennen, is in hun ogen al bijna even slecht als zelf drugs gebruiken of verhandelen. Als men marihuana legaliseert, zal men volgens hen op termijn ook cocaïne en heroïne gaan depenaliseren met alle gevolgen van dien. Volgens hen heeft het gedoogbeleid het aantal drugsslachtoffers enkel maar doen toenemen.

En eigenlijk kunnen we hen niet eens volledig ongelijk geven. Het is inderdaad een zeer jammerlijk factum dat het aantal drugsslachtoffers de laatste jaren exponentieel toeneemt, en vandaag daadwerkelijk de pan uitswingt. Ook de heisa naar aanleiding van het gratis verstrekken van Methadon aan Luikse verslaafden past perfect in dat angstplaatje. Maar is dit alles wel de schuld van de overheid? Waarom spreekt er niemand meer over de individuele verantwoordelijkheid?

Volgens mij ligt de oorzaak van deze ware drugepidemie niet zozeer bij de overheid, maar bij het algemene morele verval eigen aan onze postmoderne samenleving die nu éénmaal gebaseerd is op consumptie, wegwerpproducten, losse banden en decadentie. Men spreekt in sociologische middens niet voor niets over de throw-away society. Dat er steeds meer en meer mensen zelfmoord plegen of hun toevlucht zoeken in de drugs, is een niet te miskennen feit. Dat drugs sociaal meer en meer aanvaard worden waardoor het gebruik toeneemt, is eveneens de realiteit. Wat echter een grote leugen is, is het aandeel van de deregulariserende overheid in deze onhoudbare toestand. Het is maar al te gemakkelijk om op de overheid te schieten en zo de hamvraag naar de individuele verantwoordelijkheid van de gebruikers te omzeilen.

Het is in de eerste plaats immers niet aan de overheid om bepaalde gedragingen strafbaar te stellen. Het is niet aan vadertje staat om de keuzevrijheid van zijn burgers te beknotten. Het is niet aan Brussel om onze vrijheid als consument in te perken. Elke druggebruiker valt zijn eigen lijf en leden aan zonder daarom per definitie zijn medeburgers tot last te zijn. Het sociaal contract van Rousseau gaat inzake dus niet op. Er zijn geen concurrerende vrijheden en de individuele vrijheid moet inzake dan ook absoluut zijn. Elke druggebruiker heeft het recht zijn ongezond bestaan verder te zetten, zolang hij er zelf ook de gevolgen van draagt. Het doorschuiven van deze individuele verantwoordelijkheid naar de overheid is dan ook een teken van zwakte en lafheid. Nochtans krijgt deze toestand maar al te vaak de steun van de media en van de zelfverklaarde “ideologen” van het “volk”, wie of wat dat ook moge zijn.

Het miskennen van deze opvatting impliceert mutatis mutandis het miskennen van de menselijkheid en de intrinsieke vrijheid van elk individu, nochtans een core value van onze seculiere liberale samenleving. Iets dergelijks kan toch onmogelijk ooit de bedoeling zijn in een verlichte maatschappij als de onze. Het gedoogbeleid kwam er niet om drugs aan te moedigen maar louter om één van de vele overbodige vrijheidsrovende wetten af te schaffen. Elk individu kiest zelf in alle vrijheid om al dan niet drugs te gebruiken. Wie openlijk durft opwerpen dat het aan de monsterstaat is om dat te verbieden, adhereert in feite aan de stelling dat de individuele vrijheid ondergeschikt is aan de willekeur van de staat. In deze etatistische redenering, in deze vrijheidsvernietigende denkpiste, kan ik als jonge vrijgevochten liberaal onmogelijk meegaan. Onze rechten en vrijheden zijn in mijn ogen immers niet te koop.

Onze postmoderne, decadente en rotverwende samenleving kent inderdaad niet enkel positieve kanten, maar zeker ook negatieve aspecten. Ik ontken dit zeker niet, maar tot op de dag van vandaag is er geen beter alternatief voor handen. We kunnen de tijd immers niet terugdraaien tot de Middeleeuwen. We kunnen Adolf Hitler niet reanimeren en terug aan de macht brengen. We kunnen de welvaart en de golden fifties and sixties niet vergeten of doen alsof ze nooit plaatsgevonden hebben. We kunnen de vrijheid van de Westerse mens en beschaving niet meer afschaffen. Onze huidige samenleving, met een weinig verhulde knipoog naar de filosofie van Karl Leibniz, is het beste dat we als eenvoudige borelingen doorheen de eeuwen konden bedenken en als een "high society" daarbij hoort, dan is het maar zo. Ik zal er geen minuut slaap voor laten.

Vincent DE ROECK

Bron : www.libertarian.be.

Deze tribune verscheen ook in Blauwdruk en The Free State, alsook op de websites van In Flanders Fields, het LVSV Leuven, Nova Libertas, Politics.be en de Jong VLD Berchem.

Meer over drugs en het libertarisme op www.ontheissues.org.

Betogen is goed

In de hoofdstad van de Europese Unie mag niet betoogd worden tegen de vermeende islamisering van Europa. Burgervader Freddy Thielemans (foto) vreest een provocatie van de inheemse moslimbevolking. Voor mij de verkeerde beslissing om de verkeerde reden. De combinatie van islamisme en de postmoderne westerse samenleving geeft problemen. We moeten die niet miskennen of onderdrukken, maar ze juist erkennen, confronteren en aanpakken.

Op 11 september 2007 - de zesde verjaardag van de aanslagen in New York en Washington - wil 'Stop Islamisation of Europe' (SIOE) betogers uit heel Europa verzamelen in Brussel. SIOE is volgens de eigen website een losse, niet-partijpolitieke alliantie van mensen met als 'enige doelstelling het vermijden dat de islam een dominante politieke kracht wordt in Europa'.

Hoe koosjer SIOE en haar achterban zijn, is vandaag onduidelijk. Over het gedachtegoed geen twijfel. De organisatoren trekken van leer tegen de 'verdoken sharia' en de 'sluipende islamisering'. Ze ageren voor 'vrijheid' en 'vaderland'. Daar kunnen we geringschattend of meesmuilend over doen, maar dat is geen reden om vrije meningsuiting voor censuur in te ruilen. Redelijke mensen kunnen redelijk van mening verschillen over de vraag of de islam en het islamisme een beschavingsbedreiging zijn. Maar het principe zelf, namelijk dat de islam 'geen dominante politieke macht mag worden in Europa' zou elke rechtgeaarde Europeaan volledig moeten delen.

Europa - hoeft het gezegd - kent de scheiding van kerk en staat, die diepe wortels heeft in het Romeinse Rijk, het christendom, de Renaissance en de Verlichting. De negentiende en twintigste eeuw hebben die seculiere traditie versterkt met een liberale democratie, een vrije economische markt, een open samenleving zonder standen en een sterke individualistische cultuur. Daarin is religie niet alleen staatkundig, maar ook sociologisch weggedeemsterd tot op het niveau van persoonlijke beleving. Doctrinaire religie die politieke macht wordt, is dus onverenigbaar met de kern van de Europese moderniteit.

Waarom een betoging verbieden die het wezen van de Europese identiteit wil verdedigen, al dan niet tegen een denkbeeldige bedreiging? De organisatoren willen geen geweldmars. SIOE doet een breed appel, naar eigen zeggen om het risico tot extremisme te drukken. Er zijn regels om het gebruik van vlaggen en symbolen te beperken. De gevreesde provocatie van de moslimbevolking komt dus blijkbaar uit de boodschap tegen het islamisme en voor de vrijheid. Nochtans is dat een boodschap waarvan men zou verhopen dat de moslimgemeenschap ze evenzeer kan bijtreden. Islam en islamisme zijn geen synoniemen. Kan de zwijgende meerderheid van gematigde moslims niet opstaan en zich achter de oproep scharen? Dat zou het beste antidotum zijn tegen het waas van islamfobie dat nu over het initiatief hangt.

Voor veiligheidsrisico's is er ordehandhaving. Democratie heeft een prijs. Bij incidenten zoals de oorlog in Libanon of de Deense cartoons hebben moslims trouwens zelf in Europa betoogd. Het betogingverbod in Brussel dreigt contraproductief te zijn. Het is koren op de molen voor de westerse extremisten en hun complottheorieën over de culturele capitulatie van Europa. Als we zo doorgaan, wordt elke kritiek tegenover de islam per definitie tot extreemrechts of neofascistisch omgedoopt. Dat appelleert meteen aan een Europees schuldcomplex waardoor alles vakkundig in de doofpot blijft sudderen, wachtend tot de ontploffing. We mogen niet evolueren naar een cultuur waarin elke contestatie van de absolute tolerantie als absolute intolerantie wordt gebrandmerkt.

Het betogingverbod dient ook de extremisten in de moslimgemeenschap. Die zien hun radicalisme onbedreigd en worden niet geconfronteerd met een assertieve samenleving die hen tot aanpassing aanmaant. Men kan misschien een veiligheidsprobleem op korte termijn vermijden, maar het maatschappelijke probleem op lange termijn wordt er alleen maar groter door.

Betogen is goed. Het brengt zaken aan de oppervlakte, werkt bevrijdend. Een gezonde polarisatie kan een katalysator zijn om het probleem van de integratie echt aan te pakken. De sociale, economische en culturele integratie van onze multi-etnische samenleving faalt jammerlijk. Religie wordt daardoor meer en meer de kapstok voor de identiteit van de migranten. Opinieonderzoek in heel Europa toont een religieuze radicalisering bij de jonge generaties moslims. We moeten hard zijn tegen dat religieuze radicalisme, maar ook tegen de oorzaken ervan.

Betogingen verbieden is struisvogelpolitiek. De samenlevingsproblemen zijn reëel. De bekommernis over de combinatie van de islam en de westerse moderniteit leeft, latent of manifest, in brede lagen van de bevolking. Laat ze niet kapen door een extremistische minderheid. Zwijg ze niet dood, maar pak ze aan. De demografische klok tikt. Als we geen integratie realiseren, volgt straks desintegratie.

Marc DE VOS

Marc De Vos is directeur van de onafhankelijke denktank 'Itinera Institute' en docent aan de Ugent.

"Mijn" Europa bestaat nog niet

De huidige EU heeft zijn laatste kredieten opgebruikt en stevent af op zijn eigen ondergang. De Europese Unie zal niettemin de geschiedenisboeken ingaan als een curieus unicum daar het de eerste en enige staatsvorm is die zonder ook maar enige vorm van externe bedreiging en/of conflict ten onder is gegaan. Het is immers de EU zelf - en de EU alleen - die zichzelf ten gronde heeft gericht. Na de referenda in Nederland en Frankrijk die - terecht - het Europees Grondwettelijk Verdrag afgewezen hebben, verkeert de EU in een continue identiteitscrisis waaruit geen andere uitweg meer is dan het feitelijk opdoeken van de EU in zijn totaliteit.

Hopelijk beseffen de Europese leiders in hun ivoren torens tussen Straatsburg en Brussel dat de EU geen enkel maatschappelijk draagvlak meer heeft en bijgevolg zijn bestaansrecht - als dat ooit al bestaan heeft - verbeurd heeft. Het behoud van de huidige EU behelst immers automatisch een totale miskenning van de democratische basisbegrippen en een verregaande afbreuk aan de macht van de vox populi, de enige geldige macht in het “vrije” Westen. De mooie verhaaltjes van de Europositivo’s die de uitkomst van deze referenda willen negeren ten spijt, moet ik steeds aan de woorden van Bertold Brecht denken.

"Wäre es da nicht doch einfacher, die Regierung löste das Volk auf und wählte ein anderes?"

Of vrij vertaald.

"Zou het niet eenvoudiger zijn, mocht de regering het volk de laan in sturen en een nieuw volk in de plaats verkiezen?"

Alle liberale economen spreken over de EU als een schande omdat ze via massale overheidssteun op kunstmatige wijze de vooruitgang in productiemiddelen tegengaat. Terwijl men overal in de wereld aan schaalvergroting, onderzoek en ontwikkeling doet, houden de Europese boeren vast aan hun subsidies en importtaksen. Het is een economisch factum dat kleine staten met vrije markt en crossboarder competition een hogere welvaart kennen dan protectionistische en corporatistische monsterstaten, de huidige EU en de oude USSR op kop.

Waarom houden onze leiders dan toch nog vast aan het mislukte contraproductieve en vrijheidsfnuikende Uniemodel? Het antwoord is uitermate eenvoudig. De EU-leiders zijn niet democratisch verkozen en ontsnappen bijgevolg aan elke vorm van controle. De huidige EU is verworden tot één grote farce, één grote uit de hand gelopen vaudeville, één façade ter rechtvaardiging van vriendjespolitiek, kleptocratie en nepotisme in de mooiste Afrikaanse traditie. De ideologische stichters van de huidige Europese Unie lijken zo toch niet Schumann, Monnet en consorten te zijn, maar eerder Mobutu, Mugabe en andere dictators en/of potentaten uit het zwarte continent.

Want wie neemt er de beslissingen op het Europese niveau? De Europese Raad, een onderonsje van regeringsleiders die maar al te goed beseffen dat Europa niet bekend is bij hun electoraat. Hierdoor kunnen ze ongestoord hun gangetje gaan en hun eigen geheime onpopulaire agenda’s realiseren. Dit alles wordt dan ook nog eens schaamteloos verhuld onder de mantel van de “democratie” in de hoop alzo de talrijke critici de mond te snoeren. Dit is bedrog van de bovenste plank. De Europese Commissie is dan weer niets meer dan een ordinair samenraapsel van mislukte en weggepromoveerde ex-politici en partijslaven buiten de wil van de Natie om. Het Europees Parlement, het enige échte “democratische” aspect aan de EU, heeft nagenoeg geen enkele bevoegdheid die naam waardig. Men spreekt steeds van Wit-Rusland als laatste dictatuur van Europa, maar de EU is echter evenmin democratisch en zou nooit de onafhankelijke toets daarvan doorstaan ware het niet dat er geen enkele rechtbank bestaat die de Europese Unie en zijn instellingen an sich op het matje zou kunnen roepen, laat staan veroordelen.

In België werd plots een bocht van 180 graden gemaakt. Het aangekondigde referendum over de EU-grondwet werd gewoonweg van de baan geveegd. Uit angst voor de gevolgen? Uit nauwkeurig uitgekiende electorale overwegingen? Uit gebrek aan vertrouwen in de beslissingscapaciteiten van het ó-zo-bejubelde “volk”? Ik moet U op deze vragen het antwoord schuldig blijven. Nochtans kreeg de Belgische belastingbetaler dan weer wel een peperdure pro-EU-campagne voorgeschoteld waarin op hoogmoedige wijze verkondigd werd dat acht op de tien Belgen, 80% van de bevolking dus, de Europese Grondwet genegen zou zijn. Waarom riskeert de politieke kaste dan geen referendum, als ze toch zo zegezeker zijn?

De Belgische staat overspoelt de bevolking met propaganda waaruit Goebbels nog lessen zou hebben kunnen trekken. Extreem-rechts wordt met belastinggeld zwart gemaakt. Iedereen herinnert zich nog wel de dobbermancampagne van extreem-rechts, je weet niet wat je in huis haalt of het veel goedkopere open je ogen voor extreem-rechts ze sluit. Pluralisme wordt de bevolking opgedrongen. België wordt zelfs in eigen land gepromoot met een Engelstalig “.be”-filmpje! Hoe lager kunnen we nog zinken? Hoe zieliger kunnen we nog zijn? Welk modern Westers land heeft in godsnaam nood aan interne image building?

Daarbij worden ook nog eens leugens verkondigd over peilingen om het verkeerde spoor van de overheid te vergoelijken. Ik schaam mij voor een dergelijk bestel. Onze hoop voor een correctere politiek ligt jammer genoeg net in de handen van die Europese Unie, maar als we ons alle mistoestanden voor de geest halen, blijkt ook die hoop ijdel te zijn. "Hoe groter de leugen, hoe meer mensen ze zullen geloven." Dit citaat vinden we terug in de correspondentie van Adolf Hitler en verschilt in niets met de instelling van het huidige Europese en Belgische establishment. Een ondemocratisch Europa heeft geen enkel bestaansrecht en ik hoop dat we dit tijdig in zullen zien alvorens we weerom moeten wachten op de Amerikanen om ons van het dictatoriale juk te bevrijden.

Tenslotte had ik nog graag teruggegrepen naar de magische woorden van Oliver Cromwell.

"I beseech you in the bowels of Christ, think it possible you may be mistaken!"

Ik doe bij deze dan ook een oproep aan de zelfingenomen wereldvreemde Euro-elite, die bereid is tot alles - en daarvoor geen enkel middel schuwt - om zijn eigen geheime agenda door te drukken, wat de bevolking ook moge zeggen en/of denken.

Deze vrije tribune verscheen ook in The Free State en in Blauwdruk, alsook op InFlandersFields.eu en op JongVLDBerchem.be.

Vincent De Roeck

Bron : www.vincentderoeck.be

Naar een totalitair Europa

In 2002 vertelde Louis Michel, de toenmalige Belgische Minister van Buitenlandse Zaken, die tegenwoordig lid is van de Europese Commissie, het Belgische Parlement, dat de EU uiteindelijk Noord-Afrika, het Midden-Oosten als ook Europa zal omvatten.
Het MEDA programma, het belangrijkste financiële instrument voor de implementatie van het Euro-Mediterrane Partnerschap, spendeerde volgens de officiële website van de EU tussen 2000 en 2006 €5,35 Miljard aan verschillende programma’s. Tijdens de periode 1995 – 1999 werd 86% van de fondsen die MEDA ter beschikking had naar Algerije, Egypte, Jordanië, Libanon, Marokko, Syrië, Tunesië, Turkije en de Palestijnse Autoriteit gesluisd.

Vanaf 2007 zal MEDA worden vervangen door het instrument van Europees Nabuur- en Partnerschap worden vervangen, dat volgens plan in de periode 2007-2013 €11 miljard zal uitgeven onder andere om samenwerking tussen Europese en Arabische landen in de sectoren energie en transport; in hogere opleidingen en mobiliteit van leraren, onderzoekers en studenten; multiculturele dialoog door mens tot mens contacten, inclusief banden met immigrantengemeenschappen die in EU-landen wonen evenals samenwerking tussen burgermaatschappijen, culturele instellingen en uitwisselingsprogramma’s van jongeren. De Europese Commissie, de machtige regering van de EU met uitgebreide wetgevend bevoegdheden, zal samenwerking coördineren met NGO’s, universiteiten, kerken, religieuze associaties en de media in met dit project verbandhoudende zaken, dit alles overeenkomstig documenten die beschikbaar zijn op het Internet.

Bat Ye’or, auteur van het boek Eurabia, heeft gewaarschuwd tegen de post-Westerse cultuur van het Palestinianisme, die door deze netwerken al tientallen jaren lang is bevorderd:
“Door middel van een gecoördineerde campagne, begeleid door de netwerken van de lichamen van de Europese Unie, heeft een systeem dat politiek koppelt aan markten, cultuur, universiteiten, media en opiniemakers, zijn totalitaire grip over de lidstaten uitgespreid om een verachtelijke cultuur van leugens en ontkenning op te leggen die Europa’s pro-Palestijnse buitenlandse politiek ondersteunt.”

De EU Commissie en senior officials creëren, vaak bekendgemaakt door onschuldig klinkende semi-officiële organisaties, overeenkomsten met Arabieren en implementeren ze later ongemerkt als federaal EU- beleid. Dit wordt gerealiseerd omdat miljarden Euro’s ongecontroleerd rondstromen in een zeer slecht gecontroleerd systeem.
De Europeanen financieren zodoende de samensmelting van hun eigen continent, in werkelijkheid door middel van kolonisatie, met de Moslim wereld zonder dat ze het zelf in de gaten hebben en zonder hun toestemming (cursief vert.). Het moet de eerste keer zijn in de menselijke geschiedenis, dat met bureaucratische precisie een heel continent cultureel wordt uitgeroeid. Terwijl het hier misschien gaat om het grootste verraad in de geschiedenis van de Westerse beschaving, wordt dit toch grotendeels door de Westerse media genegeerd.

Joschka Fischer, ex-minister van Buitenlandse Zaken van Duitsland, waarschuwde, dat Europa riskeert de speeltuin te worden voor opkomende supermachten van de 21e eeuw. Hij wilde meer samenwerking van de EU om dit te voorkomen. Maar we zijn al een speeltuin van buitenlandse machten, want in het bijzonder moslimlanden, die hun onstuitbare populatiegroei in onze landen dumpen en de inheemse bevolking bijna straffeloos lastig vallen en dit wordt actief door de EU veroorzaakt. Het zal interessant worden voor toekomstige historici te ontsluieren hoeveel senior EU-leiders of bureaucraten zijn omgekocht en betaald met Arabisch oliegeld.

Het idee, dat de EU een supermacht zal worden is belachelijk. In de dageraad van de 21e Eeuw is Europa een globale grap, een decadent, zwak en pathetisch continent, veracht door zijn vijanden en bejammerd door zijn vrienden. Outsiders verwachten niet, dat Europa iets nieuws zal genereren, heel wat zullen verrast zijn, indien het zelfs maar overleeft. Dit imago zal niet worden verbeterd door leiders die niet alleen hun volkeren hebben verlaten, maar hen aanvallen door hun historische erfenis aan hun aartsvijanden te verkwanselen, en door diegenen te muilkorven die hiertegen protesteren.

Je kunt niet op kunstmatige wijze een dynamische macht creëren door bureaucratische besluiten, dat doe je door de wet, wetten met de goedkeuring van de mensen, die hun beste belangen in het oog houden en daarom door hen gerespecteerd worden – respect voor private eigendomsrechten en met zoveel uitsluiting van de staat. Er is geen kortere weg. Het is belachelijk te geloven dat gammele topzware Frankenstein monster Europa competitiever zal maken.

Ik ben niet tegen samenwerking tussen Europese landen in welke vorm ook, maar absoluut wel in de vorm van een pan-Europese dictatuur met massieve bureaucratieën. Ik begrijp het argument,dat individuele naties, behalve misschien Duitsland, te klein zijn om met dergelijke landen als China te concurreren. Misschien. Maar we moeten onze prioriteiten zuiver houden: Overleving staat voorop; een dynamische economie creëren komt op de tweede plaats. De simpele waarheid is, dat de EU een dodelijke bedreiging voor overleving vormt en absoluut niets doet om de economie te bevorderen.

Paul Belien, de uitgever van de Brussels Journal, heeft in zijn boek “A Throne in Brussels” betoogt, dat België wordt gebruikt als een blauwdruk voor de grotere Europese Unie. In 2000 keurden de Belgisch autoriteiten de zogenaamde “Snelle Burgerschapswet” goed. In 1960 was 7,3% van de bevolking in de Brusselse binnenstad van buitenlandse afkomst. Vandaag de dag is dit cijfer gestegen tot 56,5%. Volgens Jan Hertogen, een Marxistisch socioloog, “is deze bevolkingsvervanging een indrukwekkende en unieke ontwikkeling in Europees of zelfs wereldwijd perspectief.”

Ja, het is waarschijnlijk ongekend in de menselijke geschiedenis, dat een land zijn hoofdstad zonder een schot aan anderen overhandigd, ofschoon zijn lot nu wordt herhaald in vele andere Europese steden. Is er geen oppositie tegen in België ? Jawel, maar zij wordt het zwijgen opgelegd of zelfs uitgebannen. De Vlaamse nationalistische Vlaams Blok werd onwettig verklaard wegens racisme en veranderde zijn naam. Het racisme bestond erin regeringsstatistieken te citeren betreffende oververtegenwoordiging in misdaad door immigranten. De rechter concludeerde dat “waarheid [is] geen verdediging.”

Pere Samuel, een in Turkije geboren katholieke priester en een van de weinigen die de taal van Jesus, het Aramees, spreekt, is vervolgd wegens “aanzetten tot rassenhaat” door het Belgische Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding (CEOOR) , wegens een opmerking die hij maakte in 2002 toen hij zei: “Elk door en door geïslamiseerd Moslimkind dat in Europa is geboren is een tijdbom voor Westerse kinderen in de toekomst. De laatsten zullen worden vervolgd wanneer ze een minderheid zijn geworden.” Hij stelt, dat Moslims Europa binnenstromen en waarschuwt voor een dreigende burgeroorlog.

België is een kunstmatige Staat gedomineerd door een Franssprekende bureaucratische elite en kan worden gezien als een laboratorium voor wat de EU-rabieren de rest van het continent willen toebrengen, zoals bevolkingsvervanging, grotendeels door Moslims, en het tot zwijgen brengen van de oppositie daartegen door wettelijke pesterijen en door verschillende mechanismen de facto ontzetting van de autochtone populatie uit haar burgerrechten.

Artikel 10 van het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) wordt verondersteld vrijheid van meningsuiting te verzekeren. Toch wijdt het meer tekst aan de definitie van datgene wat niet binnen de grenzen van vrije meningsuiting valt dan aan wat het is. Criminaliseren van ideeën is gevaarlijk. Zoals John Stuart Mill uitlegt in zijn boek On Liberty, is vrijheid van meningsuiting de basis van de ware vrijheid. De Zweedse schrijver John Järvenpää betoogt, dat een van de deugden van vrije meningsuiting is, dat politiek incorrecte standpunten anderen dwingen rationeel te argumenteren.

In 2007, besloot de EU aanzetting tot racisme en xenofobie tot een misdaad te verklaren over alle 27 aangesloten landen.
Onder de nieuwe wet kunnen overtreders een gevangenisstraf tot drie jaar tegemoet zien, wegens “publiekelijke aanzetting tot geweld of haat, gericht tegen een groep personen of een lid van zo’n groep wegens ras, kleur, religie, afkomst of nationale of etnische origine.” De term “aanzetten tot haat”tegen “religie” zal ongetwijfeld door Moslims worden gebruikt om critici van de Islam de mond te snoeren, speciaal aangezien de Raad van Europa eerder heeft besloten Islamophobie gelijk te stellen met antisemitisme.

Het vertrouwelijk handboek van de EU, eveneens uitgekomen in 2007, verbiedt regeringen te spreken over “jihad” of Islam te koppelen met terrorisme. Maar aangezien we nu pan-Europese antiracisme wetten hebben en pan-Europese richtlijnen die het vermelden van elke verband tussen Islam en geweld verbieden, betekent dat, dat het onmogelijk zal zijn te spreken over de Jihad, waaraan Europeanen zijn onderworpen ? Het doel van deze wetgeving kan niets anders zijn dan de kritiek op massa-immigratie te muilkorven.

Zoals Robert Spencer opmerkte, “Spoedig zal EUrabie op de oude Sovjet-Unie lijken, waarin dissidenten heimelijk samizdat literatuur verspreidden en zware gevangenisstraffen opliepen, wanneer de autoriteiten ontdekten wat ze deden. Europeanen die zich zorgen maken over wat hen overkomt, zullen naar het Westen moeten reizen, boeken kopen die de waarheid over de Islamitische jihad vertellen, en ze distribueren buiten het zicht van het wakend oog van EU-bureaucraten.”

De Europese Unie is eigenlijk een poging – een tamelijk geslaagde tot dusver – door de elites van de Europese naties om samen te werken aan usurpatie van macht, met voorbijgaan en uiteindelijke afschaffing van het democratisch systeem, een slowmotion staatsgreep. Het werkt omdat de nationale parlementen er nog zijn en de meeste mensen niet zien hoeveel er veranderd is. Zien is geloven. Indien een kleine groep mensen besloot het democratisch proces openlijk terzijde te schuiven en begint wetten op te leggen die het publiek niet goedkeurde, zou er een rebellie ontstaan. Maar dit is wat de EU heeft gedaan. Ze zijn juist slim genoeg dit feit te verhullen onder vele lagen van ondoordringbare bureaucratische newspeak, om te bewerkstelligen, dat de gemiddelde burgers de omvang van wat er aan de hand is niet in de gaten hebben. Ideeën zoals “vredesbevordering” worden als voorwendsel hiertoe gebruikt een bot om de onnozele massa’s voor de gek te houden en versluieren wat in wezen een naakte machtsgreep is.

De EU kan de nationale elites omkopen door hun ijdelheid en gevoel van belangrijkheid aan te spreken, hen van nationaal tot internationaal niveau te verheffen, hen mooie auto’s en mooi klinkende baantjes te geven niet gehinderd door domme prozaïsche dingen als de wil van het volk.

Door multiculturalisme en massa-immigratie te bevorderen hopen de EUrocraten nieuwe, grotere politieke entiteit te creëren door de oudere natie-staten te vernietigen. En daarnaast, is het makkelijker mensen te controleren die geen eigen onderscheiden culturele of nationale identiteit hebben (cursief vert.). Deze zelfbedienende elites verraden het vertrouwen van de mensen die zij geacht worden te dienen, hen gebruikende als guinese biggetjes in een rampzalig sociaal experiment door hun cultuur te ontmantelen en Moslims te importeren om hen te attackeren. Zij verachten waarschijnlijk hun eigen volkeren, die dit gedwee accepteren en hun belachelijke excuses geloven.

Autochtone Europeanen die in hun eigen steden niet langer veilig zijn, zijn van hun geschiedenis beroofd en hebben meer immigratie in een kortere periode aanvaard dan welk ander volk in de menselijke geschiedenis dan ook en ondervinden intimidatie en repressie wanneer zij weigeren nog meer te accepteren. Dit vestigt onheil, er is geen andere manier van zeggen.

Volgens journalist John O’Sullivan, “ stellen sommige verdedigers van de EU dat deze toegegeven ondemocratische voorziening wordt gecompenseerd door de machtsuitbreiding van het Europese Parlement. Maar dit overdrijft hogelijk de vertegenwoordigende aard van het Europarlement. Ofschoon het formeel democratisch is krachtens democratische verkiezing, heeft het geen continent-wijde publieke opinie waaraan het rekenschap verschuldigd is.” Hij voegt daaraan toe: “Het was locaal nationalisme in Brittannië en bezet Europa, dat de meeste morele verzet bood tegen fascistische ideologieën.”

Dit laatste punt, dat Nazi Duitsland werd verslagen door trotse natie-staten zoals de U.S.A. en Brittannië (lange tijd geleden), is totaal verloren door de EU elites.
Commissaris Margot Wallström betoogde, dat diegenen die zich tegen bijeenvoeging van nationale soevereiniteiten keerden een terugkeer tot Nazi verschrikkingen riskeerden van de ‘30-er en ‘40-er jaren. Haar collega Commissarissen gaven een gemeenschappelijke verklaring uit, waarin ze stelden, dat EU-burgers de doden van de Tweede Wereldoorlog eer zouden moeten bewijzen door VOOR de EU-grondwet te stemmen.

De grondwet zal nog meer macht leggen in de handen van de reeds machtige en vrijgestelde elites. De EUrocraten zeggen eigenlijk, dat aangezien iemand begrijpelijkerwijs ons democratisch systeem op een zeker moment in de toekomst zou kunnen bedreigen, zouden wij het beter nu meteen kunnen ontmantelen, op een ordelijke manier. Bovendien, terwijl grondwetten traditioneel de fundamentele werking van de staat hebben samengevat, verraadt de voorgestelde Europese grondwet, die honderden pagina’s beloopt, een bijna shari’a-achtig verlangen alle aspecten van het leven te reguleren. Het is een controle-instrument, een blauwdruk voor een autoritaire staat.

Nazi-Duitsland was een totalitaire staat, maar zulke samenlevingen kunnen ook transnationaal zijn, zoals de Sovjet-Unie, waar de EU meer dan oppervlakkig op lijkt: een kunstmatige superstaat die gerund wordt door een autoritaire bureaucratie die de wil van de mensen naast zich neerlegt en zijn ideologie aan de volkeren oplegt. Zijn we terug in de E.U.S.S.R. ?

Ofschoon de EU, wegens haar transnationale natuur, heel erg op de Sovjet Unie lijkt, zijn er ook overeenkomsten met Nazi Duitsland. De EU werd geschapen door de Grote Leugen techniek, die werd gelanceerd door Nazi Propagandaminister Joseph Goebbels: Serveer de mensen massieve leugens, zo groot, dat zij niet kunnen geloven dat iemand erover zou liegen en zij zullen ze geloven tenminste een tijdlang.

Het moet ook vermeld worden dat Adolf Hitler zijn bewondering voor de oorlogszuchtige natuur van de Islam uitsprak. De bewondering was wederzijds. Muhammad Amin al-Husayni, de Moefti van Jeruzalem, was een Arabische nationalist en gepassioneerd antisemiet die tijdens WW-II nauw samenwerkte met Nazi Duitsland.
Later, werd het leiderschap van de Palestijnse Arabieren overgenomen door Husayni’s neef Yasser Arafat, een grote vriend van de EU, die in 2002 een interview gaf waarin hij refereerde aan “onze held al-Husayni.”

Indien de EU word verondersteld ons te beschermen tegen de verschrikkingen van Nazi Duitsland, is het opmerkelijk hoeveel trekken het daarvan kopieert, zoals flirten met Arabische sterke mannen en bewondering voor de Islam. De Moslim immigratie naar Europa die de EU bevordert, heeft de grootste golf van antisemitisme uitgelokt sinds de opkomst van, wel, Nazi Duitsland, en kan de resterende Joden dwingen te vertrekken. Dat Europeanen deze organisatie zouden moeten steunen om een nieuw totalitair regime te voorkomen is een zieke grap. De EU is veel dichter bij totalitaire staten dan de veronderstelde boze natie-staten die het zal vervangen.

Aangezien er geen Europees demos (geen democratisch draagvlak, vert.) is, geen prepolitieke loyaliteit of gemeenschappelijke publieke gemeenschap, en aangezien de wetgevende macht is overgedragen aan de niet-gekozen EU-Commissie, kan de EU op geen enkele manier als democratie functioneren in welke betekenisvolle zin ook. De EU kan alleen een reusachtig Joegoslavië worden, ofwel geregeerd door een autoritaire oligarchie á la Tito, of uiteenvallen in burgeroorlogen.

De langzame maar gestage verstikking van de vrije meningsuiting door wetgeving en Moslim Jihad-geweld geeft een omineuze trend aan: Europa beweegt zich in totalitaire richting. Deze kan niet worden gestopt of teruggedraaid voor we de Moslim-immigratie stoppen, wat niet zal kunnen gebeuren tenzij we de Europese Unie ontmantelen. Het opdoeken van de EU is de sleutel tot Europa’s overleving, die nu op het spel staat.

Fjordman

30 april 2007

Bron : www.brusselsjournal.com

Paringsdans vergt tijd, maar...

De vorming van een regeringscoalitie lijkt wat op een paringsdans of op een spelletje ''k vraag het aan'. Het is een spel van afwisselend aantrekken en afstoten. En dat spel duurt gewoonlijk een tijdje. Dit spel vergt ook wat inzicht: want wie te lang en te veel afstoot, dreigt te eindigen als muurbloempje.

De kritische burger in België moet zich, op de 55ste dag na de verkiezingen, nog niet te erg opwinden. In alle landen waar coalities nodig zijn om een regering te vormen, vergen de onderhandelingen daarover behoorlijk wat tijd.

In Nederland was in 2002 ruim 2 maanden nodig voor er een regering gevormd was, in 2003 goed 4 maanden en na de jongste verkiezingen ruim 3 maanden. En daar gaat het dan over coalities met maar drie partijen, terwijl er hier vier - eigenlijk zelfs zes - aan de tafel zitten.

Dat er de 55ste dag na de verkiezingen van 10 juni nog geen regering is, hoeft dus nog geen opwinding te veroorzaken. Het zal trouwens nóg wel wat duren. Het voorspel van informateur Didier Reynders heeft vier weken geduurd. Het tussenspel van bemiddelaar Jean-Luc Dehaene anderhalve week. Formateur Yves Leterme is nog geen drie weken aangesteld en heeft nog maar acht dagen echt onderhandeld. Dramatisch is dit niet. Maar het wordt wel tijd dat er stilaan enig perspectief groeit.

Voor het gewone beleid lukt dat nog wel. Maar het stokt zodra communautaire facetten aan bod komen. En die zitten in elk hoofdstuk, in elke paragraaf. Omdat dit land nu eenmaal communautair is.

En op dat vlak is tot nu geen enkele vordering geboekt. Aan Franstalige zijde is het 'non' op elk van die punten, zelfs op de 12 kleine en gevaarloze communautaire puntjes die de formateur als aperitief had geserveerd. Dit is niet ernstig. Het is zo erg, dat zelfs de bedaarde meester-onderhandelaar Jean-Luc Dehaene zich begint te ergeren en gisteren in Le Soir zwaar uithaalde naar de Franstalige partijen.

Het zou kunnen dat dit een bewuste onderhandelingsstrategie is van de Franstaligen. Dat ze proberen een crisisje uit te lokken in de onderhandelingen, voor het echte gesprek begint. Dat is een gekend onderhandelingstrucje.

Maar daar lijkt het niet op. Het ziet er integendeel naar uit dat hun 'non' geen tactische 'non' is, maar een echte 'non'. En dan stevenen de gesprekken niet af op een klein - en verwacht - crisisje, maar op een grote crisis. Geen crisis in de onderhandelingen, maar een crisis in België.

Als een gesprek over een staatshervorming zoals die door de Vlamingen gevraagd wordt, onmogelijk is, dan is het ook niet meer mogelijk een Belgische regering te vormen. Zo simpel is dat.

De Franstalige partijen mogen het eens proberen: België zonder de Vlamingen.

GUY TEGENBOS

Bron : De Standaard, 04 augustus 2007.

Naar een totalitair Europa

In 2002 vertelde Louis Michel, de toenmalige Belgische Minister van Buitenlandse Zaken, die tegenwoordig lid is van de Europese Commissie, het Belgische Parlement, dat de EU uiteindelijk Noord-Afrika, het Midden-Oosten als ook Europa zal omvatten.
Het MEDA programma, het belangrijkste financiële instrument voor de implementatie van het Euro-Mediterrane Partnerschap, spendeerde volgens de officiële website van de EU tussen 2000 en 2006 €5,35 Miljard aan verschillende programma’s. Tijdens de periode 1995 – 1999 werd 86% van de fondsen die MEDA ter beschikking had naar Algerije, Egypte, Jordanië, Libanon, Marokko, Syrië, Tunesië, Turkije en de Palestijnse Autoriteit gesluisd.

Vanaf 2007 zal MEDA worden vervangen door het instrument van Europees Nabuur- en Partnerschap worden vervangen, dat volgens plan in de periode 2007-2013 €11 miljard zal uitgeven onder andere om samenwerking tussen Europese en Arabische landen in de sectoren energie en transport; in hogere opleidingen en mobiliteit van leraren, onderzoekers en studenten; multiculturele dialoog door mens tot mens contacten, inclusief banden met immigrantengemeenschappen die in EU-landen wonen evenals samenwerking tussen burgermaatschappijen, culturele instellingen en uitwisselingsprogramma’s van jongeren. De Europese Commissie, de machtige regering van de EU met uitgebreide wetgevend bevoegdheden, zal samenwerking coördineren met NGO’s, universiteiten, kerken, religieuze associaties en de media in met dit project verbandhoudende zaken, dit alles overeenkomstig documenten die beschikbaar zijn op het Internet.

Bat Ye’or, auteur van het boek Eurabia, heeft gewaarschuwd tegen de post-Westerse cultuur van het Palestinianisme, die door deze netwerken al tientallen jaren lang is bevorderd:
“Door middel van een gecoördineerde campagne, begeleid door de netwerken van de lichamen van de Europese Unie, heeft een systeem dat politiek koppelt aan markten, cultuur, universiteiten, media en opiniemakers, zijn totalitaire grip over de lidstaten uitgespreid om een verachtelijke cultuur van leugens en ontkenning op te leggen die Europa’s pro-Palestijnse buitenlandse politiek ondersteunt.”

De EU Commissie en senior officials creëren, vaak bekendgemaakt door onschuldig klinkende semi-officiële organisaties, overeenkomsten met Arabieren en implementeren ze later ongemerkt als federaal EU- beleid. Dit wordt gerealiseerd omdat miljarden Euro’s ongecontroleerd rondstromen in een zeer slecht gecontroleerd systeem.
De Europeanen financieren zodoende de samensmelting van hun eigen continent, in werkelijkheid door middel van kolonisatie, met de Moslim wereld zonder dat ze het zelf in de gaten hebben en zonder hun toestemming (cursief vert.). Het moet de eerste keer zijn in de menselijke geschiedenis, dat met bureaucratische precisie een heel continent cultureel wordt uitgeroeid. Terwijl het hier misschien gaat om het grootste verraad in de geschiedenis van de Westerse beschaving, wordt dit toch grotendeels door de Westerse media genegeerd.

Joschka Fischer, ex-minister van Buitenlandse Zaken van Duitsland, waarschuwde, dat Europa riskeert de speeltuin te worden voor opkomende supermachten van de 21e eeuw. Hij wilde meer samenwerking van de EU om dit te voorkomen. Maar we zijn al een speeltuin van buitenlandse machten, want in het bijzonder moslimlanden, die hun onstuitbare populatiegroei in onze landen dumpen en de inheemse bevolking bijna straffeloos lastig vallen en dit wordt actief door de EU veroorzaakt. Het zal interessant worden voor toekomstige historici te ontsluieren hoeveel senior EU-leiders of bureaucraten zijn omgekocht en betaald met Arabisch oliegeld.

Het idee, dat de EU een supermacht zal worden is belachelijk. In de dageraad van de 21e Eeuw is Europa een globale grap, een decadent, zwak en pathetisch continent, veracht door zijn vijanden en bejammerd door zijn vrienden. Outsiders verwachten niet, dat Europa iets nieuws zal genereren, heel wat zullen verrast zijn, indien het zelfs maar overleeft. Dit imago zal niet worden verbeterd door leiders die niet alleen hun volkeren hebben verlaten, maar hen aanvallen door hun historische erfenis aan hun aartsvijanden te verkwanselen, en door diegenen te muilkorven die hiertegen protesteren.

Je kunt niet op kunstmatige wijze een dynamische macht creëren door bureaucratische besluiten, dat doe je door de wet, wetten met de goedkeuring van de mensen, die hun beste belangen in het oog houden en daarom door hen gerespecteerd worden – respect voor private eigendomsrechten en met zoveel uitsluiting van de staat. Er is geen kortere weg. Het is belachelijk te geloven dat gammele topzware Frankenstein monster Europa competitiever zal maken.

Ik ben niet tegen samenwerking tussen Europese landen in welke vorm ook, maar absoluut wel in de vorm van een pan-Europese dictatuur met massieve bureaucratieën. Ik begrijp het argument,dat individuele naties, behalve misschien Duitsland, te klein zijn om met dergelijke landen als China te concurreren. Misschien. Maar we moeten onze prioriteiten zuiver houden: Overleving staat voorop; een dynamische economie creëren komt op de tweede plaats. De simpele waarheid is, dat de EU een dodelijke bedreiging voor overleving vormt en absoluut niets doet om de economie te bevorderen.

Paul Belien, de uitgever van de Brussels Journal, heeft in zijn boek “A Throne in Brussels” betoogt, dat België wordt gebruikt als een blauwdruk voor de grotere Europese Unie. In 2000 keurden de Belgisch autoriteiten de zogenaamde “Snelle Burgerschapswet” goed. In 1960 was 7,3% van de bevolking in de Brusselse binnenstad van buitenlandse afkomst. Vandaag de dag is dit cijfer gestegen tot 56,5%. Volgens Jan Hertogen, een Marxistisch socioloog, “is deze bevolkingsvervanging een indrukwekkende en unieke ontwikkeling in Europees of zelfs wereldwijd perspectief.”

Ja, het is waarschijnlijk ongekend in de menselijke geschiedenis, dat een land zijn hoofdstad zonder een schot aan anderen overhandigd, ofschoon zijn lot nu wordt herhaald in vele andere Europese steden. Is er geen oppositie tegen in België ? Jawel, maar zij wordt het zwijgen opgelegd of zelfs uitgebannen. De Vlaamse nationalistische Vlaams Blok werd onwettig verklaard wegens racisme en veranderde zijn naam. Het racisme bestond erin regeringsstatistieken te citeren betreffende oververtegenwoordiging in misdaad door immigranten. De rechter concludeerde dat “waarheid [is] geen verdediging.”

Pere Samuel, een in Turkije geboren katholieke priester en een van de weinigen die de taal van Jesus, het Aramees, spreekt, is vervolgd wegens “aanzetten tot rassenhaat” door het Belgische Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding (CEOOR) , wegens een opmerking die hij maakte in 2002 toen hij zei: “Elk door en door geïslamiseerd Moslimkind dat in Europa is geboren is een tijdbom voor Westerse kinderen in de toekomst. De laatsten zullen worden vervolgd wanneer ze een minderheid zijn geworden.” Hij stelt, dat Moslims Europa binnenstromen en waarschuwt voor een dreigende burgeroorlog.

België is een kunstmatige Staat gedomineerd door een Franssprekende bureaucratische elite en kan worden gezien als een laboratorium voor wat de EU-rabieren de rest van het continent willen toebrengen, zoals bevolkingsvervanging, grotendeels door Moslims, en het tot zwijgen brengen van de oppositie daartegen door wettelijke pesterijen en door verschillende mechanismen de facto ontzetting van de autochtone populatie uit haar burgerrechten.

Artikel 10 van het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) wordt verondersteld vrijheid van meningsuiting te verzekeren. Toch wijdt het meer tekst aan de definitie van datgene wat niet binnen de grenzen van vrije meningsuiting valt dan aan wat het is. Criminaliseren van ideeën is gevaarlijk. Zoals John Stuart Mill uitlegt in zijn boek On Liberty, is vrijheid van meningsuiting de basis van de ware vrijheid. De Zweedse schrijver John Järvenpää betoogt, dat een van de deugden van vrije meningsuiting is, dat politiek incorrecte standpunten anderen dwingen rationeel te argumenteren.

In 2007, besloot de EU aanzetting tot racisme en xenofobie tot een misdaad te verklaren over alle 27 aangesloten landen.
Onder de nieuwe wet kunnen overtreders een gevangenisstraf tot drie jaar tegemoet zien, wegens “publiekelijke aanzetting tot geweld of haat, gericht tegen een groep personen of een lid van zo’n groep wegens ras, kleur, religie, afkomst of nationale of etnische origine.” De term “aanzetten tot haat”tegen “religie” zal ongetwijfeld door Moslims worden gebruikt om critici van de Islam de mond te snoeren, speciaal aangezien de Raad van Europa eerder heeft besloten Islamophobie gelijk te stellen met antisemitisme.

Het vertrouwelijk handboek van de EU, eveneens uitgekomen in 2007, verbiedt regeringen te spreken over “jihad” of Islam te koppelen met terrorisme. Maar aangezien we nu pan-Europese antiracisme wetten hebben en pan-Europese richtlijnen die het vermelden van elke verband tussen Islam en geweld verbieden, betekent dat, dat het onmogelijk zal zijn te spreken over de Jihad, waaraan Europeanen zijn onderworpen ? Het doel van deze wetgeving kan niets anders zijn dan de kritiek op massa-immigratie te muilkorven.

Zoals Robert Spencer opmerkte, “Spoedig zal EUrabie op de oude Sovjet-Unie lijken, waarin dissidenten heimelijk samizdat literatuur verspreidden en zware gevangenisstraffen opliepen, wanneer de autoriteiten ontdekten wat ze deden. Europeanen die zich zorgen maken over wat hen overkomt, zullen naar het Westen moeten reizen, boeken kopen die de waarheid over de Islamitische jihad vertellen, en ze distribueren buiten het zicht van het wakend oog van EU-bureaucraten.”

De Europese Unie is eigenlijk een poging – een tamelijk geslaagde tot dusver – door de elites van de Europese naties om samen te werken aan usurpatie van macht, met voorbijgaan en uiteindelijke afschaffing van het democratisch systeem, een slowmotion staatsgreep. Het werkt omdat de nationale parlementen er nog zijn en de meeste mensen niet zien hoeveel er veranderd is. Zien is geloven. Indien een kleine groep mensen besloot het democratisch proces openlijk terzijde te schuiven en begint wetten op te leggen die het publiek niet goedkeurde, zou er een rebellie ontstaan. Maar dit is wat de EU heeft gedaan. Ze zijn juist slim genoeg dit feit te verhullen onder vele lagen van ondoordringbare bureaucratische newspeak, om te bewerkstelligen, dat de gemiddelde burgers de omvang van wat er aan de hand is niet in de gaten hebben. Ideeën zoals “vredesbevordering” worden als voorwendsel hiertoe gebruikt een bot om de onnozele massa’s voor de gek te houden en versluieren wat in wezen een naakte machtsgreep is.

De EU kan de nationale elites omkopen door hun ijdelheid en gevoel van belangrijkheid aan te spreken, hen van nationaal tot internationaal niveau te verheffen, hen mooie auto’s en mooi klinkende baantjes te geven niet gehinderd door domme prozaïsche dingen als de wil van het volk.

Door multiculturalisme en massa-immigratie te bevorderen hopen de EUrocraten nieuwe, grotere politieke entiteit te creëren door de oudere natie-staten te vernietigen. En daarnaast, is het makkelijker mensen te controleren die geen eigen onderscheiden culturele of nationale identiteit hebben (cursief vert.). Deze zelfbedienende elites verraden het vertrouwen van de mensen die zij geacht worden te dienen, hen gebruikende als guinese biggetjes in een rampzalig sociaal experiment door hun cultuur te ontmantelen en Moslims te importeren om hen te attackeren. Zij verachten waarschijnlijk hun eigen volkeren, die dit gedwee accepteren en hun belachelijke excuses geloven.

Autochtone Europeanen die in hun eigen steden niet langer veilig zijn, zijn van hun geschiedenis beroofd en hebben meer immigratie in een kortere periode aanvaard dan welk ander volk in de menselijke geschiedenis dan ook en ondervinden intimidatie en repressie wanneer zij weigeren nog meer te accepteren. Dit vestigt onheil, er is geen andere manier van zeggen.

Volgens journalist John O’Sullivan, “ stellen sommige verdedigers van de EU dat deze toegegeven ondemocratische voorziening wordt gecompenseerd door de machtsuitbreiding van het Europese Parlement. Maar dit overdrijft hogelijk de vertegenwoordigende aard van het Europarlement. Ofschoon het formeel democratisch is krachtens democratische verkiezing, heeft het geen continent-wijde publieke opinie waaraan het rekenschap verschuldigd is.” Hij voegt daaraan toe: “Het was locaal nationalisme in Brittannië en bezet Europa, dat de meeste morele verzet bood tegen fascistische ideologieën.”

Dit laatste punt, dat Nazi Duitsland werd verslagen door trotse natie-staten zoals de U.S.A. en Brittannië (lange tijd geleden), is totaal verloren door de EU elites.
Commissaris Margot Wallström betoogde, dat diegenen die zich tegen bijeenvoeging van nationale soevereiniteiten keerden een terugkeer tot Nazi verschrikkingen riskeerden van de ‘30-er en ‘40-er jaren. Haar collega Commissarissen gaven een gemeenschappelijke verklaring uit, waarin ze stelden, dat EU-burgers de doden van de Tweede Wereldoorlog eer zouden moeten bewijzen door VOOR de EU-grondwet te stemmen.

De grondwet zal nog meer macht leggen in de handen van de reeds machtige en vrijgestelde elites. De EUrocraten zeggen eigenlijk, dat aangezien iemand begrijpelijkerwijs ons democratisch systeem op een zeker moment in de toekomst zou kunnen bedreigen, zouden wij het beter nu meteen kunnen ontmantelen, op een ordelijke manier. Bovendien, terwijl grondwetten traditioneel de fundamentele werking van de staat hebben samengevat, verraadt de voorgestelde Europese grondwet, die honderden pagina’s beloopt, een bijna shari’a-achtig verlangen alle aspecten van het leven te reguleren. Het is een controle-instrument, een blauwdruk voor een autoritaire staat.

Nazi-Duitsland was een totalitaire staat, maar zulke samenlevingen kunnen ook transnationaal zijn, zoals de Sovjet-Unie, waar de EU meer dan oppervlakkig op lijkt: een kunstmatige superstaat die gerund wordt door een autoritaire bureaucratie die de wil van de mensen naast zich neerlegt en zijn ideologie aan de volkeren oplegt. Zijn we terug in de E.U.S.S.R. ?

Ofschoon de EU, wegens haar transnationale natuur, heel erg op de Sovjet Unie lijkt, zijn er ook overeenkomsten met Nazi Duitsland. De EU werd geschapen door de Grote Leugen techniek, die werd gelanceerd door Nazi Propagandaminister Joseph Goebbels: Serveer de mensen massieve leugens, zo groot, dat zij niet kunnen geloven dat iemand erover zou liegen en zij zullen ze geloven tenminste een tijdlang.

Het moet ook vermeld worden dat Adolf Hitler zijn bewondering voor de oorlogszuchtige natuur van de Islam uitsprak. De bewondering was wederzijds. Muhammad Amin al-Husayni, de Moefti van Jeruzalem, was een Arabische nationalist en gepassioneerd antisemiet die tijdens WW-II nauw samenwerkte met Nazi Duitsland.
Later, werd het leiderschap van de Palestijnse Arabieren overgenomen door Husayni’s neef Yasser Arafat, een grote vriend van de EU, die in 2002 een interview gaf waarin hij refereerde aan “onze held al-Husayni.”

Indien de EU word verondersteld ons te beschermen tegen de verschrikkingen van Nazi Duitsland, is het opmerkelijk hoeveel trekken het daarvan kopieert, zoals flirten met Arabische sterke mannen en bewondering voor de Islam. De Moslim immigratie naar Europa die de EU bevordert, heeft de grootste golf van antisemitisme uitgelokt sinds de opkomst van, wel, Nazi Duitsland, en kan de resterende Joden dwingen te vertrekken. Dat Europeanen deze organisatie zouden moeten steunen om een nieuw totalitair regime te voorkomen is een zieke grap. De EU is veel dichter bij totalitaire staten dan de veronderstelde boze natie-staten die het zal vervangen.

Aangezien er geen Europees demos (geen democratisch draagvlak, vert.) is, geen prepolitieke loyaliteit of gemeenschappelijke publieke gemeenschap, en aangezien de wetgevende macht is overgedragen aan de niet-gekozen EU-Commissie, kan de EU op geen enkele manier als democratie functioneren in welke betekenisvolle zin ook. De EU kan alleen een reusachtig Joegoslavië worden, ofwel geregeerd door een autoritaire oligarchie á la Tito, of uiteenvallen in burgeroorlogen.

De langzame maar gestage verstikking van de vrije meningsuiting door wetgeving en Moslim Jihad-geweld geeft een omineuze trend aan: Europa beweegt zich in totalitaire richting. Deze kan niet worden gestopt of teruggedraaid voor we de Moslim-immigratie stoppen, wat niet zal kunnen gebeuren tenzij we de Europese Unie ontmantelen. Het opdoeken van de EU is de sleutel tot Europa’s overleving, die nu op het spel staat.

Fjordman

30 april 2007

Bron : www.brusselsjournal.com