Nova Civitas Weblog

Sterven op 30 is absurd

Professor Boudewijn Bouckaert (59), tweede op de Kamerlijst van Lijst Dedecker in Oost-Vlaanderen, verloor donderdag zijn 29-jarige echtgenote Katrien Van Den Berghe en hun ongeboren zoontje Elias. Zondagmiddag zat hij bij zijn vrouw en kind in het mortuarium, 's avonds werd hij door de militanten van de Lijst Dedecker mee op het podium getrokken om de verkiezingsoverwinning te vieren. Boudewijn Bouckaert over de verkiezingswinst en zijn privéverlies

Elias zou normaal op 11 juli geboren worden. "Ik verjaar op 21 juli. Dan is Elias beter gepland, hadden we gegrapt", zegt de Vlaamsgezinde Bouckaert. "Pas woensdag hadden Katrien en ik die naam gekozen. Deze zaterdag zouden we verhuizen naar onze nieuwe woning, die helemaal volgens Katriens smaak was ingericht. Er zijn twee grote kinderslaapkamers en een ruimte voor haar advocatenpraktijk. Kies jij maar, jij moet er het langst wonen, had ik gezegd. Nu verhuis ik met ons dochtertje van twee, Emma, alleen naar haar paleis."

Katrien Van Den Berghe was advocaat aan de balie van Dendermonde. Ze stierf aan een hersenbloeding. Of hij zich niet afvraagt hoe het mogelijk is dat hoogzwangere vrouwen, die tegenwoordig zo nauwgezet worden opgevolgd, nog kunnen overlijden? "De dokter heeft me uitgelegd dat Katrien een nauwelijks opspoorbaar aneurysma had in haar herstenstam. Haar zwangerschap zorgde voor een drukverhoging, maar zonder die zwangerschap had het ook kunnen gebeuren. Het is één kans op 50.000, en mijn vrouw heeft dat lotje getrokken."

"Jean-Marie wou donderdag alles afblazen. Ik heb gevraagd om dat niet te doen."

Bouckaert heeft uit zijn eerste huwelijk nog een zoon Pieter, die een jaar ouder is dan Katrien. "Op 27 mei 2006 zijn we getrouwd. Katrien speelde dwarsfluit, ze heeft lang getwijfeld tussen een muzikale carrière of de advocatuur. Ze was mijn studente, maar ik heb haar pas beter leren kennen toen ik decaan was aan de rechtenfaculteit. Zij trad er op als studentenvertegenwoordigster. Ik bewonderde haar sociale intelligentie. In 2002, toen ik les gaf in Italië waar zij een voortgezette opleiding volgde, is onze verhouding begonnen."

"Alleen de eerste nacht nam ik tranquilizers. Nu gaat het, omdat ik kan huilen. Wenen is belangrijk. Hoewel de progressieven het belachelijk vinden, heb ik veel aan rituelen zoals het lezen van rouwkaartjes en het voorbereiden van de begrafenis. Ze zorgen ervoor dat je niet wegzakt in je verdriet en radeloosheid. Al besef ik dat de klap, wanneer al die dingen voorbij zijn, nog zal komen."

Het zijn de kleine dingen die het moeilijkst zijn. "Zoals haar kleren zien hangen, haar schoenen zien staan. Dan begint die film te spelen. Als ze toch zo jong moest sterven, dan is het goed dat ze met 'een oude man' getrouwd is geweest, denk ik. In die vijf jaar tijd hadden wij een zeer rijke relatie, zowel op intellectueel, op cultureel als op sociaal vlak. Katrien en ik hebben mooie reizen gemaakt, en ik heb veel van mijn levenservaring met haar kunnen delen." Of hij als wetenschapper de dood kan rationaliseren? "Nee, sterven op 30: het blijft absurd."

De uitvaart van Katrien Van Den Berghe en haar ongeboren zoontje Elias vindt zaterdag om 11u plaats in de kerk Sint-Gertrudis in Wetteren.

"Toen zondag militanten van de Lijst Dedecker belden om naar het partijlokaal in Gent te komen, heb ik eerst bij mijn schoonouders gepolst. Ga maar, zegden ze. En ja, ik heb eventjes van het moment genoten. Maar het is een roes die in het niets zinkt tegenover het gemis en de weemoed die je de volgende dag weer overvallen."

Bouckaert wou niet dat Lijst Dedecker de campagne staakte. "Jean-Marie wou donderdag alles afblazen. Ik heb gevraagd om dat niet te doen. De anderen zouden het te fijn gevonden hebben. Katrien was N-VA-gezind. Ze had zelfs plannen om in haar gemeente een N-VA-afdeling op te starten. Maar ze had meegedaan aan 'Doe de stemtest' en daar kwam ze op Lijst Dedecker uit. Dan stem ik toch gewoon op jou, had ze vorige week gezegd."

Zijn zus verloor in 1984 ook een zoontje. "Op haar waarom-vraag kreeg ze van de dokter een koel statistisch antwoord. Ik moet zeggen dat de opvang van nabestaanden enorm geëvolueerd is. De dokters in het UZ adviseren mij hoe ik ons dochtertje Emma, dat twee jaar en tien maanden jong is, moet uitleggen dat mama niet meer terugkomt. Ik schrik ervan hoe zij het begrip 'dood' tot op zekere hoogte kan vatten. Als we samen foto's bekijken, zegt Emma: Dat is mama toen ze nog niet dood was. Emma had vier vertrouwelingen: Katrien, ik en mijn schoonouders. Wij zorgen ervoor dat ze nu heel goed omringd wordt door de drie die overblijven, zodat ze geen verlatingsangst heeft. Maar later zal het toch nog bovenkomen."

© 2007 De Vlijt NV

Publicatie: Gazet van Antwerpen
Publicatiedatum: 13 juni 2007
Auteur: Kristin MATTHYSSEN

Opmerking : B. Bouckaert verleende ons gisteren toelating tot het aankondigen van de uitvaart op de website. Ofschoon Katrien een goede bekende was van het Nova Civitas-publiek vonden wij het toch delicaat de aankondiging te publiceren zonder hem daarin te kennen. Misschien kan de bovenstaande bijdrage - beter dan het eigenlijke overlijdensbericht - aantonen hoe Boudewijn zich nu moet voelen (FB/NCW)

Echtgenote Boudewijn Bouckaert plots overleden

Nova Civitas maakt met droefheid het overlijden bekend van Katrien Van den Berghe (links op foto), advocate, echtgenote van onze voorzitter Boudewijn Bouckaert.

Katrien was advocate te Wetteren. Ze zou eerlang 29 jaar worden en was hoogzwanger. Gisterenochtend vroeg werd ze onverwacht in het Universitair Ziekenhuis opgenomen met een hersenbloeding. Kort erna gaf ze de geest. Het kindje - een zoontje waarvan de geboorte werd verwacht omstreeks 11 juli - is eveneens overleden.

Katrien stond wijd en zijd bekend als een actieve en levenslustige vrouw. Aan de Universiteit was ze lid van het bestuur van het Vlaams Rechtsgenootschap. Ook zetelde ze in de faculteitsraad als studentenvertegenwoordigster. Ze laat haar echtgenoot en dochtertje Emma na.

Wij betuigen ons medeleven aan alle nabestaanden. Het is ons op dit moment nog niet bekend wanneer de uitvaart gepland is.

Nova Civitas-voorzitter Boudewijn Bouckaert staat tweede op de Kamerlijst van Lijst Dedecker in Oost-Vlaanderen. Bouckaert is een kompaan van het eerste uur van Jean-Marie Dedecker, en volgde de Oostendenaar van de VLD via de N-VA naar zijn nieuwe partij.

De Nova Civitas Webmaster

Hugo Schiltz : een biografie

Hugo Schiltz werd op 28 oktober 1927 geboren in de gemeente Borsbeek, vlakbij Antwerpen. Als overtuigde flamingant maakte hij al op jonge leeftijd deel uit van de Vlaamse beweging. Tijdens WO II maakte hij deel uit van de Dietsche Blauwvoetvendels, waarvoor Schiltz na de oorlog enkele maanden in de gevangenis belandde.

Aan de KU Leuven behaalde hij een doctoraat in de rechten, een licentie in de economische wetenschappen en een baccalaureaat in de Thomistisch wijsbegeerte. Hij werd in 1953 advocaat aan de balie in Antwerpen en bleef de advocatenpraktijk nadien voortzetten. Daarnaast was hij nog docent aan de economische hogeschool St-Aloysius (Ehsal) in Brussel.

In 1958 werd Schiltz lid van de Antwerpse gemeenteraad, waar hij onafgebroken bleef zetelen tot 1989. Hij werd volksvertegenwoordiger voor de Volksunie in 1965 en zetelde in de Kamer zetelen tot 1991. Mede door zijn dossierkennis groeide Schiltz uit tot een uitstekend redenaar en debater.

Egmontpact

Schiltz werd partijvoorzitter in 1975. Hij slaagde erin de Volksunie in 1977 in de regering te krijgen. Maar de droom werd een nachtmerrie voor de Vlaams-nationalisten, vanwege het Egmontpact. Schiltz verdedigde die grondwetswijziging, maar slaagde er niet in zijn achterban te overtuigen. Het kwam uiteindelijk tot een breuk binnen de Vlaamse beweging, wat leidde tot de afscheuring van het Vlaams Blok van de Volksunie. Het Egmontpact werd nooit goedgekeurd.

Zijn partij raakte daardoor een tijdje op de sukkel en leed twee zware verkiezingsnederlagen na elkaar. Daarop besloot Schiltz in 1979 zich terug te trekken als VU-voorzitter, hoewel hij het vertrouwen van de partijbasis bleef behouden.

Van 1981 tot 1985 was hij gemeenschapsminister van Financiën en Begroting. Daarna werd de VU'er vicepremier en minister van Begroting en Wetenschapsbeleid in de laatste regering-Martens (van 1988 tot 1991). Hij was toen mee verantwoordelijk voor de val van die regering, omdat hij weigerde in te stemmen met een wapenlevering aan Koeweit. Daarna was hij nog vier jaar senator (van 1991 tot 1995).

Afscheid van de nationale politiek

Schiltz droomde daarna enkel nog van het Antwerps burgemeesterschap. Daarvoor ging hij in 1994 een kartel aan met de CVP, onder de naam 'Antwerpen '94'. Maar het initiatief was minder succesvol dan verhoopt. Schiltz moest de burgemeesterssjerp aan zich laten voorbijgaan en werd zes jaar lang schepen van Financiën, Economie en Toerisme. In 1995 werd hij benoemd tot minister van Staat.

Hij nam afscheid van de actieve politiek in januari 2001 en concentreerde zich daarna volledig op de advocatuur. Na de splitsing van de VU volgde hij Anciaux en co naar het links-liberale Spirit.

LLC

Bron : De Standaard Online.

Hugo Schiltz overleden

Vlaams politicus Hugo Schiltz is zaterdagavond overleden in het Universitaire Ziekenhuis van Antwerpen. Dat meldt zijn familie. De oud-voorzitter van de Volksunie werd 78.

De Vlaams-nationalistische politicus stampte dit jaar nog een nieuw advocatenkantoor uit de grond, samen met drie confrators. ,,Ik heb een ijzersterke gezondheid'', zei hij in mei nog in De Standaard. Nog geen drie maanden later is hij na een korte ziekte overleden.

Schiltz werd op 27 oktober 1927 geboren in Borsbeek. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij lid van de Nationaal-Socialistische Jeugd Vlaanderen (NSJV). Zijn broer vocht aan het Oostfront. Na de oorlog belandde hij enkele maanden in de gevangenis. Daarna studeerde hij rechten en economie in Leuven.

In 1953 vestigde Schiltz zich in Antwerpen als advocaat. Vijf jaar later werd hij er gemeenteraadslid.

In 1963 sloot hij zich aan bij de Volksunie. Hij werd Kamerlid (1965-1991) en senator (1992-1995). Van 1975 tot 1979 was hij voorzitter.

Egmontpact

Hij koos bewust voor deelname aan de macht en was bereid compromissen te sluiten, tot groot ongenoegen van de traditionele rechtse Vlaams-nationalisten. In 1978 stapte Schiltz met zijn partij in de regering om het Egmontpact over de nieuwe staatshervorming uit te voeren. In het najaar van 1978 liep het pact op de klippen en leed de VU een zware verkiezingsnederlaag. Schiltz werd verantwoordelijk geacht en in 1979 nam hij ontslag als partijvoorzitter.

In de tweede helft van de jaren 1980 werd hij samen met Wilfried Martens en Jean-Luc Dehaene een van de grote architecten van het gefederaliseerde België In 1995 werd hij minister van Staat.

Advocatuur

Begin 2001 stapte hij uit de actieve politiek en lanceerde hij zich opnieuw in de advocatuur. Hij was eerst actief bij Ernst & Young en Peeters Advocaten, waarna hij samen met het voormalige hoofd van de juridische dienst van Boelwerf, Guido Verschroeven, Laurius stichtte. Het kantoor is er nu in geslaagd drie senior advocaten los te weken bij Baker & McKenzie.

,,De enige manier voor een oude man om braaf te blijven, is hard werken'' zei Schiltz enkele jaren geleden in een gesprek met Gazet Van Antwerpen. ,,Ik ben nog steeds nieuwsgierig naar wat er in de wereld, in het land en in deze stad gebeurt. En ik voel me verantwoordelijk voor de mensen die ik in de advocatuur heb geïntroduceerd.''

,,Wat we samen hebben verwezenlijkt, mag niet verwateren. Dat geldt ook voor de politiek. Het lot heeft mij gezegend met gezondheid en talent, en in ruil daarvoor wil ik een bijdrage aan de gemeenschap blijven leveren. Misschien is het ook wel een soort kwajongensachtige revanche op iedereen die mij politiek dood heeft verklaard.''

LLC

Bron : De Standaard Online.

In memoriam Chris R. Tame (1949-2006)

Nova Civitas neemt met droefheid kennis van het overlijden van Chris R. Tame (foto), stichter en voorzitter van de "Libertarian Alliance" (U.K.).

Chris Tame stichtte de "Libertarian Alliance" in de jaren 70. Gedurende de daaropvolgende dertig jaar werkte hij onverdroten om het Britse libertarische gedachtengoed gedachtengoed in eer te herstellen als een consistent vrijheidsideaal. Hij was het oneens met die conservatieven die vrijheid enkel zagen in termen van financieel gewin, of met anderen die vrijheid opeisten in alle zaken behalve de manier waarmee mensen omgaan met hun eigen inkomen. Hij dacht dat vrijheid moest worden begrepen in de traditionele Engelse zin, met name het recht op een veilig leven, de vrijheid van geweten en van meningsuiting, en het ongestoord genot van rechtmatig verkregen eigendom.

In juli 2005 werd bij hem een zeldzame maar uitermate agressieve vorm van botkanker gediagnosticeerd. Ofschoon hij slechts 55 jaar oud was op dat moment, en alle "ongezonde" gewoontes vermeden had die gewoonlijk met kanker worden geassocieerd reageerde hij kalm op de diagnose. Gedurende de acht daaropvolgende maanden zag hij zijn einde tegemoet met een kracht en een goed humeur die een inspiratie waren voor al diegenen rondom hem. Tot op het einde behield hij een levendige interesse in het politieke bedrijf, in de werking van zijn organisatie en in het welzijn en geluk van zijn vrienden en naasten. In februari 2006 was Chris Tame de laureaat van de CNE Adam Smith Lifetime Achievement. Die Award werd uitgereikt op het Capitalist Ball in Brussel en werd overhandigd aan Sean Gabb, omdat Chris zelf te ziek was om zich te verplaatsen.

Chris Tame overleed vreedzaam in zijn slaap op maandag 20 maart om 15.37 u (Greenwich Mean Time). In de maanden voor zijn overlijden woonde hij in bij Tim en Helen Evans, die voor hem zorgden op de momenten dat hij niet in het hospitaal verbleef. Hij was geen moment alleen de laatste zes dagen. De laatste dag van zijn leven controleerde hij zijn e-mail en beantwoordde zelf de berichten. Op het ogenblik van zijn overlijden waren mevr. Helen Evans en dr. Sean Gabb bij hem.

Chris Tame was twee keer getrouwd. Hij laat geen kinderen na.

Een aankondiging zal in de komende dagen worden verspreid. In afwachting kan elk rouwbeklag of andere briefwisseling naar dr. Gabb worden verstuurd.

Chris Tame wordt opgevolgd door dr. Tim Evans en dr. Sean Gabb die, respectievelijk als voorzitter en algemeen directeur van Libertarian Alliance, hopen zijn werk voort te zetten in de eerste decennia van de 21ste eeuw.

Relevante links :

Libertarian Alliance

Maurits Coppieters (Volksunie) overleden

Vrijdagnacht is Maurits Coppieters overleden. Hij overleed op 85-jarige leeftijd aan de gevolgen van keelkanker. Coppieters is bekend als oud-voorzitter van de Vlaamse Raad, de voorloper van het Vlaams parlement, en als mede-auteur van 'Het Sienjaal', dat de progressieve krachten in Vlaanderen wilde bundelen.

Maurits Coppieters werd op 14 mei 1920 geboren in Sint-Niklaas. Hij haalde een licentiaatsdiploma geschiedenis en werd doctor in de rechten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog dook hij onder als werkweigeraar. Nadien raakte hij actief in het bestuur van het Vlaams Verbond der Katholieke Scouts (VVKS) en groeide uit tot een morele autoriteit in de naoorlogse Vlaamse beweging.

Zijn politieke carrière bij de Volkunie begon vanaf 1963, na de goedkeuring van de taalwetgeving. Coppieters was tussen 1964 en 1982 gemeenteraadslid. Van 1965 tot 1979 was hij in eigen land parlementslid. Zo schopte hij het tot voorzitter van de Vlaamse Raad, de voorloper van het Vlaams parlement. Die functie bekleedde hij van 1977 tot 1979. Nadien zetelde Coppieters tot 1981 in het Europees parlement.

Rond 1970 droeg Coppieters in belangrijke mate bij tot de ideologische verruiming van de VU door de organisatie van partijcongressen over politiek pluralisme, de rechten van de vrouw, milieuproblematiek en ontwikkelingssamenwerking. Hij groeide uit tot het boegbeeld van de progressieve vleugel in de partij.

Na 1981 bekleedde Coppieters geen politiek mandaat meer. Hij viel onder meer op door zijn werk in samenspraak met politici uit verschillende partijen aan een hergroepering van de politieke linkse krachten in Vlaanderen.

Het meest opvallend was de oprichting in 1996, samen met huidig Vlaams parlementsvoorzitter Norbert De Batselier, van 'Het Sienjaal', dat als doel had de progressieve krachten in Vlaanderen te bundelen. Ook zette hij zich in als voorzitter van NCOS, en als mede-initiatiefnemer van de vierde wereldbeweging in Vlaanderen.

Bron : De Standaard, 12-11-2005.

Nova Civitas schreef indertijd een aantal replieken op "Het Sienjaal". Die vindt U nog steeds terug in het archief van deze website.

Rosa Parks: Winstbejag tegen Racisme

Thomas Sowell (foto) is de Rose and Milton Friedman Senior Fellow aan de Hoover Institution van Stanford University. Hij schreef meerdere boeken over economie, geschiedenis, ideologische visies, en etnische vraagstukken. Dit artikel verscheen eerder op Capitalist Magazine en werd door Meervrijheid vertaald. Meervrijheid vertaalde en publiceerde eerder enkele andere artikelen van Sowell: Een vleiende visie, Verschil van Mening en Grote mythen over de Grote Depressie. In het hiernavolgende artikel wijdt hij enkele beschouwingen aan het overlijden (op 24 oktober 2005) van de zwarte burgerrechtenactiviste Rosa Parks.

De dood van Rosa Parks herinnerde ons aan haar plaats in de geschiedenis als een zwarte vrouw wier weigering haar plaats in de bus af te staan aan een blanke man, zoals voorgeschreven door de Jim Crow-wetten van Alabama, de vonk was waarmee de burgerrechtenbeweging van de 50er en 60er jaren begon.

De meeste mensen kennen de rest van het verhaal echter niet. Waarom was er überhaupt een rassenscheiding in het openbaar vervoer. "Racisme" zullen sommigen zeggen, en er was zeker een hoop racisme in het Zuiden, al sinds eeuwen. Maar een scheiding van zitplaatsen in bussen en trams op basis van ras was er niet al eeuwen.

Het scheiden van zitplaatsen in het openbaar vervoer begon in het Zuiden pas aan het einde van de 19de, begin 20ste eeuw, dus het was er niet sinds mensenheugenis zoals veel mensen veronderstellen.

Zij die de overheid als de oplossing voor sociale problemen zien zijn wellicht verbaasd om te horen dat het juist de overheid was die dit probleem veroorzaakte.

Veel, zoniet de meeste, gemeentelijke vervoerssystemen waren in de 19de eeuw particuliere bedrijven en de eigenaren hadden er geen belang bij om de rassen te scheiden.

Misschien dat de eigenaren zelf wel racistisch waren, maar ze hadden hun bedrijf om winst te maken; en je maakt geen winst door veel van je klanten van je te vervreemden. De vraag naar gescheiden zitplaatsen was te klein om het te laten ontstaan.

Het was de politiek die de rassen scheidde omdat het belang van het politieke proces anders is dan die van het economische proces. Zowel zwarten als blanken gaven geld uit om met de bus te gaan maar, nadat de zwarten eind 19de, begin 20ste eeuw niet meer mochten stemmen telden alleen nog maar de blanke stemmen in het politieke proces.

Het was niet nodig dat een overweldigende meerderheid van de blanke kiezers rassenscheiding eisten. Als er maar een paar waren, en de rest het niet uitmaakte, dan was dat politiek gezien voldoende, want wat de zwarten wilden, telde niet toen ze hun stemrecht kwijt waren.

De belangen van het economische systeem en de belangen van het politieke systeem waren niet alleen anders, ze botsten met elkaar. De private eigenaren van tram-, bus- en spoorwegmaatschappijen in het Zuiden lobbyden tegen de Jim Crow-wetten toen ze werden opgesteld, ze probeerden ze aan te vallen in de rechtbank toen ze waren aangenomen, en toen dat ook mislukte, probeerden ze ze tegen te werken.

In sommige plaatsen vertraagde deze tactiek de uitvoering van de Jim Crow-wetten een paar jaar. Daarna werden er werknemers gearresteerd omdat ze dit soort wetten weigerden uit te voeren en minstens één directeur van een trammaatschappij werd bedreigd met een gevangenisstraf als hij zich niet aan de wet hield.

Niets van dit verzet was gebaseerd op een verlangen naar burgerrechten voor zwarten. Het was gebaseerd op de angst geld te verliezen als rassenscheiding ertoe zou leiden dat zwarte klanten minder gebruik zouden maken van openbaar vervoer dan dat ze zouden hebben gedaan zonder deze beledigende wetten.

Net zoals het in de politiek niet nodig was dat een overweldigende meerderheid van de blanken een rassenscheiding eisten om het toch te krijgen, was het ook niet nodig dat een overweldigende meerderheid van de zwarten zouden stoppen om met trams, bussen of treinen te reizen om toch de eigenaren van die vervoerssystemen het verlies te laten voelen als een paar zwarten er minder gebruik van zouden maken dan dat ze anders gedaan zouden hebben.

Mensen die het feit dat bedrijven er "alleen maar zijn om geld te verdienen" afkeuren begrijpen zelden de implicaties van wat ze zeggen.

Je verdient geld door te doen wat andere mensen willen, niet wat jij wil. Het geld van zwarten was net zo goed als het geld van blanken, ook toen dat niet gold voor hun stemrecht.

In het begin betekende de rassenscheiding dat niet alleen zwarten niet in het blanke gedeelte mochten zitten maar ook andersom. Maar blanken die moesten staan terwijl er nog vrije plaatsen waren in het zwarte gedeelte, protesteerden. Daarom werd de regel geïntroduceerd dat zwarten hun zitplaats moesten afstaan aan blanken. Met onjuiste maar goed klinkende argumenten zorgden rechters ervoor dat de gelijkheid die werd gegarandeerd door het 14de Amendement werd afgeschaft. Rechteractivisme kan alle kanten opgaan.

En toen kwam Rosa Parks, na meer dan een halve eeuw van politieke getruuk en fraude door rechters.

T. SOWELL

Het artikel verscheen in Engelse versie op www.capmag.com, dd. 27 oktober 2005.
Het werd vertaald door de Stichting Meer Vrijheid.

Paus Johannes Paulus II en de vrijheid

Na de dood van de paus noemen vele commentatoren zijn aandeel in de val van het communisme. Lech Walensa stelt dat hij nooit de vakbond 'Solidariteit' zou heben opgericht zonder de geestelijke steun van de paus, en de katholieke kerk in Polen, evenals in andere communistische landen, herrees door de Poolse paus en vormde zo een moreel tegenwicht tegen het communisme.

Bij het afscheid van de Kerkleider - die zo vaak werd afgeschilderd als een aartsconservatief - past het toch ook enige aandacht te besteden aan zijn bijdrage tot het verdedigen van de vrijheid op allerlei vlakken : persoonlijk, politiek en economisch. Eerder berichtte Meervrijheid.nl over de belangrijke invloed van het Christendom als inperker van de (morele en fysieke) macht van de staat in het Westen. Mises.org schreef enkele jaren geleden over de rol van deze paus in de strijd voor vrijheid. Laatstgenoemde bijdrage van Jeffrey TUCKER verscheen gisteren in verkorte vorm op de website van het Libertarisch Centrum Nederland. Hieronder enkele vertaalde fragmenten.

14 Jaar geleden bracht Paus Johannes Paulus de Tweede de encycliek Centesimus Annus uit, een op hetzelfde moment subtiel als opzwepend werk, waarin hij de toekomst van de post-communistische landen van Europa en algemene onderwerpen als vrijheid, maatschappij, en geloof bespreekt. Dit document representeert de grootste omhelzing door de Katholieke kerk van klassiek liberale ideeën, in het bijzonder op economisch vlak, in de moderne tijd.

In het document beargumenteert de paus dat het socialisme niet alleen faalde omdat het een slechte economie was, maar vooral omdat het de ‘waarheid van de menselijke persoon’ ontkende. Onder het socialisme behandelt de staat het individu niet met waardigheid, maar als ‘ een molecuul in een sociaal organisme’. Als alternatief raadt de paus ‘de zaken-economie’ en de ‘vrije markt’ aan als ‘het meest efficiënte instrument om productiefactoren te gebruiken en om te beantwoorden aan menselijke behoeften.’

Deze observaties zijn de conclusies van gedetailleerde discussies over de structuur van de samenleving zelf, met reflecties over de plaats van intermediaire instituties, privé-eigendom, het prijssysteem, de arbeidsverdeling, de familie, en hoe deze alle gerelateerd zijn aan de rol van het geloof in het laten voortbestaan van een sociaal committent aan de vrijheid.

Paus Johannes Paulus de Tweede vroeg aandacht voor de manier waarop de commerciële sector, die vrijwilligheid en samenwerking als grondslag heeft, juist de solidariteit ondersteunt en in stand houdt. Deze komt namelijk niet tot stand door dwang, maar door samenwerking en ruil. Centesimus blaast het begrip ‘subsidiariteit’ nieuw leven in: de idee dat problemen het beste kunnen worden opgelost door de mensen en instituten die er het dichts bij staan, en dat interventies van buitenaf alleen zouden moeten plaatsvinden wanneer strikt noodzakelijk en dan enkel op een tijdelijke basis. Het koppelen van deze twee ideeën van solidariteit en subsidiariteit laat ons de eindeloze mogelijkheden zien van menselijke samenwerking onder vrijheid en de grote limieten die altijd afgedwongen worden door de macht van de staat.

De paus is open over de aard van de totalitaire staat:

In de totalitaire en autoritaire regimes werd het principe dat geweld voorrang moest hebben boven de rede tot in het extreme doorgevoerd. De mens werd verplicht om zich te onderwerpen aan een opvatting van de realiteit die hem werden opgelegd en die niet door de deugden van zijn eigen rede in vrijheid bereikt werden. Dit principe moet omvergeworpen worden en absolute erkenning moet gegeven worden aan de rechten van het menselijke geweten dat alleen gebonden is aan waarheid, zowel natuurlijke waarheid als geopenbaarde waarheid. De erkenning van deze rechten houdt de primaire fundering in van elke authentieke vrije politieke orde.

De paus geeft verder sterke kritiek op de democratische staat:

Authentieke democratie is enkel mogelijk in een staat waarin de wet wordt gehandhaafd, en op de basis van een correcte opvatting van de menselijke persoon. […] Als er geen ultieme waarheid is die onze gids is in politieke activiteit, dan kunnen ideeën en overtuigingen gemakkelijk gemanipuleerd worden om redenen van macht. Zoals de geschiedenis laat zien vervalt een democratie zonder deze waarden gemakkelijk tot een open of nauwelijks verhuld totalitarisme.

En over de verzorgingsstaat zegt de paus:

Door direct in te grijpen en dus door de samenleving zijn verantwoordelijkheid te ontnemen, leidt de verzorgingsstaat tot een verlies aan menselijke energieën en een wildgroei aan publieke agentschappen die meer gedomineerd worden door bureaucratische manieren van denken dan door werkelijke zorg voor hun cliënten, met een overeenkomstige groei in uitgaven als gevolg.

Het document valt ook de oorlogsstaat aan:

Ik heb zelf, bij de gelegenheid van de recente tragische oorlog in de Perzische golf, herhaald: ‘Nooit meer oorlog!’. Nee, nooit meer oorlog, wat de levens van onschuldige mensen verwoest, mensen leert hoe te doden, de levens van zelfs zij die doden overhoop haalt, en wat een spoor van ressentiment en haat achter zich laat, wat het allemaal steeds moeilijker maakt om een werkelijke oplossing te vinden voor het probleem dat de oorlog veroorzaakte.

Jeffrey TUCKER

De volledige (Engelse) tekst van het artikel van Tucker vindt U hier.

Andere relevante sites :

Mises.Org
Libertarisch Centrum Nederland
Stichting Meer Vrijheid
Encycliek "Centesimus Annus"

Voor wie het interesseert...

De namen van de kardinalen die stemgerechtigd zijn voor het conclaaf dat op 18-04-2005 begint vindt U hier.

Zwarte rook

Paus Johannes Paulus II is overleden. De geruchtenmolen was al even aan de gang, maar het Vaticaan heeft het bericht zaterdagavond officieel bevestigd. Johannes Paulus II werd 84 jaar. Hij was al lang ziek. Ten vroegste over 15 dagen en ten laatste over 20 dagen zal het conclaaf plaatsvinden, waar de kardinalen een nieuwe paus zullen kiezen.

Zwarte rook. De derde langst regerende paus aller tijden is niet meer.

Wie denkt aan de paus ziet een oud en ineengedoken mannetje, verteerd door Parkinson. Zijn ziektes en nakende dood werden door alle media van dichtbij gevolgd en uitvoerig becommentarieerd. Deze paus zocht altijd de media-aandacht op, het is onterecht hem enkel te herinneren als een hoopje ellende. Hij was een charismatische, actieve en controversiële paus die een duidelijke stempel heeft gedrukt op de geschiedenis van de vorige eeuw. Een overzicht dringt zich op.

Moeilijke jeugd

Karol Jozef Wojtyla werd op 8 mei 1920 geboren in het Poolse Wadowice, nabij Krakau. Hij kwam uit een diepgelovig katholiek gezin. Zijn kinderjaren waren niet gemakkelijk. Hij was amper 9 toen zijn moeder stierf, en twee jaar later verloor hij zijn broer. Zijn vader, een gepensioneerd onderofficier, bracht hem discipline bij.
De passies van Wojtyla waren sport, poëzie en theater. Hij dacht er zelfs aan acteur te worden. Uiteindelijk studeerde hij literatuur en filosofie. Tijdens de tweede wereldoorlog, onder Nazi-bezetting, studeerde hij deels clandestien theologie. In 1946 werd hij tot priester gewijd.
Zijn carrière kwam in een stroomversnelling. In 1964 werd Wojtyla tot aartsbisschop van Krakau benoemd, drie jaar later was hij kardinaal. Met de communistische machtshebbers had hij een moeilijke relatie, maar beide zijden vermeden conflicten.

Na het plotse overlijden van Johannes Paulus I, die amper 33 dagen paus was, gingen de kardinalen in conclaaf. Tegen alle verwachtingen in werd de onbekende Wojtyla op zijn 58ste tot paus verkozen. Hij was de eerste Slavische paus en de eerste niet-Italiaan in 455 jaar. Hij nam de naam van zijn voorganger over en werd Paus Johannes Paulus II.

Een wereldse leider

Zijn anticommunisme is legendarisch. Bij zijn aantreden voorspelde de KGB moeilijkheden en ze had gelijk. Na 8 maanden in functie bezocht de paus zijn thuisland Polen. Hij werd toegejuicht door een miljoen mensen en hij verspreidde een boodschap van mensenrechten, zeer tegen de zin van de communistische machtshebbers. Ook zegende hij de verboden vakbond Solidarnosk van Lech Walesa. Het bezoek betekende volgens velen het begin van het einde voor de communistische regimes in Europa.

Het was duidelijk dat deze paus zich niet enkel met religieuze zaken wilde bezighouden. Hij bezocht meer dan 115 landen tijdens meer dan 170 reizen. Overal bracht hij duizenden mensen op de been en schuwde hij de politieke uitspraken niet. Het leverde hem veel vrienden, maar ook veel vijanden op.
In 1981 schoot de Turk Mehmet Ali Agca de paus neer op het Sint-Pietersplein. Of hij werkte voor de Bulgaarse geheime dienst in opdracht van de KGB, is nooit aangetoond. De paus was zwaar gewond, maar bezocht zijn belager na zijn herstel en vergaf hem.

De paus kreeg de laatste jaren steeds meer kritiek. Zijn houding tegen echtscheidingen, voorbehoedsmiddelen, abortus en homosexualiteit is controversieel en volgens velen binnen en buiten de kerk onverantwoord. Dat de katholieken - vooral in Europa - vervreemden van de kerk, wordt de paus zwaar aangerekend.
Ook door zijn zwakke gezondheid kreeg de paus steeds meer kritiek. Critici twijfelden of hij fysiek en psychisch nog in staat was om de kerk te leiden en er deden allerlei complottheorieën de ronde over wie achter de schermen de touwtjes in handen hield.

Alle kritiek en theorieën ten spijt, Johannes Paulus II is heengegaan. Het is nu wachten op witte rook.

Verkiezing van een nieuwe paus

De verkiezing van een nieuwe paus is strikt geregeld en gebeurt tijdens het conclaaf. Het conclaaf begint ten vroegste 15 en uiterlijk 20 dagen na het overlijden van de paus. Vroeger hadden de kardinalen die tijd nodig om met hun boten en koetsen naar Rome te komen. Tijdens deze pausloze periode voert het college van kardinalen het bewind over de kerk.

Sinds 1878 vindt het conclaaf plaats in de Sixtijnse Kapel. Bij de verkiezingen hebben enkel kardinalen jonger dan 80 jaar stemrecht. Traditioneel gebeurt alles achter gesloten deuren. Conclaaf komt van het Latijnse 'cum clave', wat vrij vertaald 'achter slot en grendel' betekent.
Om verkozen te worden, moet een kandidaat twee derde van de stemmen halen. Lukt dit niet, dan volgt er een nieuwe stemming. Per dag kunnen er vier stemmingen plaatsvinden. Komen de kardinalen na drie dagen niet tot een overeenkomst, dan worden de verkiezingen een tijdje opgeschort om hen de kans te geven zich te bezinnen, te rusten en - onvermijdelijk - te onderhandelen. Daarna herbeginnen de stemmingen volgens dezelfde procedure.
Zolang de kardinalen geen overeenstemming bereiken, stijgt er tweemaal per dag zwarte rook uit de schoorsteen van de Sixtijnse Kapel op. Wanneer een kardinaal twee derde van de stemmen achter zich krijgt, vraagt de deken van het kardinalencollege of hij aanvaardt. Antwoordt hij "Accepto", dan is hij formeel paus. Hij kiest ook meteen zijn naam. De buitenwereld wordt snel op de hoogte gebracht door de witte rook.

De nieuwe paus verschijnt kort erna op het balkon van de Sint-Pietersbasiliek en geeft voor het eerst de apostolische zegen Urbi et Orbi.

Bron : Skynet

Ward Beysen : de fataliteit van het fatsoen in de hedendaagse Belgische politiek

Ward Beysen (foto), de notoire maverick in de Belgische politiek, heeft zich op een kille wintermorgen van januari 2005 in tragische omstandigheden het leven benomen.

Een dergelijke daad maakt in het Belgische politieke milieu, waar cynisme, overloperij, leugen en bedrog tot de alledaagse zeden behoren, toch nog indruk: want ze getuigt van een bezorgdheid en morele kwelling, die aan de modale Belgische politicus van vandaag geheel voorbijgaat.

In een land waar leidende socialistische politici voor fraude en corruptie tot zware gevangenisstraffen worden veroordeeld, om na enkele jaren doodleuk opnieuw op de verkiezingslijsten te verschijnen én verkozen te worden, in een stad waar een groot gedeelte van het schepencollege schuldig wordt bevonden aan het aanwenden van overheidsgeld voor eigen gebruik, en eveneens rustig aan de macht blijft, wekt het onbehagen en verbazing dat een vooraanstaand en integer politicus zich van het leven berooft, zonder schuldig te zijn.

Ward Beysen, een fatsoenlijk en eerlijk politicus met een palmares van meer dan een kwart eeuw in het parlement, werd omwille van zijn fundamenteel-liberale ideeën en Westers-conservatieve levensopvattingen verguisd, gemarginalizeerd, en uiteindelijk de dood ingedreven.

Beysen was een liberaal die luisterde naar de stem van het volk, en rekening hield met wat er bij de bevolking leefde. Hij stemde consequent zijn politieke houding daarop af, en beschouwde zich dus nog als een “volksvertegenwoordiger” – in schril contrast met talrijke neofiete politieke wijsneuzen van vandaag.

Zijn scherpe analyse, en de onvermijdelijke conclusie’s voor het beleid die hij eruit afleidde, wekten bij de doordeweekse politicus steevast onbehagen. Car agir, c’est décider.

Daarenboven klaagde Beysen toestanden aan waarover men volgens de politiek correcte hogepriesters niet mocht praten, omdat zij tevens door het Vlaams Belang, dat als een extreem-rechtse partij wordt beschouwd, worden aangeklaagd. Niemand gaat daarbij na of die toestanden inderdaad ook wàntoestanden zijn, maar soit.

Niemand staat ook stil bij de vraag of een partij als het Vlaams Belang, die ondertussen met afstand tot de grootste in Vlaanderen én in België is uitgegroeid, nog wel als “extreem” kan worden beschouwd – daar waar zij met afstand het grootste aantal kiezers aantrekt? Waar ligt dan nog het centrum – verschuift dat niet?

Beysen was (samen met weinige andere politici in dit land) al vroeg tot de conclusie gekomen dat de problemen die de kiezers naar het Vlaams belang drijven, reëel zijn, en dus door het beleid moeten aangepakt worden. Dat kwam hem duur te staan: het kostte hem zijn mandaat als fractieleider en gemeenteraadslid in Antwerpen, en hij werd opgevolgd door een bleek figuur, die nu trouw de socialistische coalitiepartner naar de mond spreekt.

Beysen kloeg ook het beleid van zijn eigen partij, de VLD, op regionaal en federaal vlak aan.

Vermits Guy Verhofstadt en de zijnen een zwaar trauma hadden overgehouden aan de twaalf jaar lange tocht door de oppositie-woestijn, van 1987 tot 1999, telde vanaf de intrede van de VLD in de federale en Vlaamse regering nog slechts één mantra: de macht, en nog eens de macht, boven alles.

Gecombineerd met het cordon dat de SP.a en hun Groene kompanen voor eeuwig in de regeringscoalitie’s doet belanden, resulteerde dit voor de VLD in een regeringsbeleid waar men de liberale stempel vaak met een vergrootglas moest zoeken.

Beysen kloeg ook dit aan, en eiste een terugkeer naar de liberale roots. Dat bedreigde de comfortabele positie van het triumviraat dat de VLD leidt, en dus moest Beysen monddood gemaakt worden.

Dat is met Beysen nooit gelukt. Uiteindelijk stichtte hij eind 2002 een drukkingsgroep onder de benaming “Liberaal Appel”, die van meet af aan grote belangstelling kende. Maar daar waar de VLD-top met open armen politieke tegenstanders uit de CVP, de Volksunie en zelfs uit linkse kringen omarmde en ze een mandaat (al dan niet uitvoerend) garandeerde, werden Beysen en zijn Liberaal Appel niet eens erkend als een liberale drukkingsgroep.

Het uiteindelijk resultaat kent men.

Beysen’s zwakte bestond erin dat, daar waar hij doorgaans feilloos de juiste analyse maakte, hij ervan uitging dat de kiezer hem daarin zou volgen. De kiezer reageert echter telkens met vertraging, en toen de paarse regering dan ook nog eens een leugenachtige campagne opzette en daarmee de verkiezingen van 2003 won, was het electorale lot van het Liberaal Appel bezegeld.

Een jaar later, eens de kiezer de leugens doorhad, kwam de revanche, en kreeg de VLD een electorale oplawaai: ze verloor 25 procent van har kiezers, de grootste electorale nederlaag ooit voor de liberalen.

Beysen had echter ondertussen zijn laatste mandaat, dat van Europees parlementslid, neergelegd, en werd een ambteloos burger.

Tijdens de zomer van 2004 had hij tevergeefs gepoogd om een coalitie tussen rechtse partijen tot stand te brengen - waarbij het niet duidelijk was of het Vlaams Belang daar al dan niet toe behoorde, maar sedertdien heeft de kiezer die vraag al met een duidelijk “ja” beantwoord.

Er gaapt immers aan het Vlaamse politieke firmament een enorme leegte tussen de centrum-linkse VLD en het uiterst rechtse Vlaams Belang – en alleen onder druk van enkele honderden journalisten en zelfbenoemde intellectuelen durft haast geen enkel liberaal politicus die leegte invullen.

Precies dàt was het krijgsplan van het Liberaal Appel, maar het kwam te vroeg, met te weinig middelen, en te weinig waardevolle kandidaten die hun nek durfden uit te steken (want het McCarthy-isme van de politiek correcten strekt zijn tentakels ver uit).

Ook binnen de VLD kreegt Beysen uiteindelijk gelijk wat betreft zijn aanklacht over het te linkse beleid, en zijn oppositie tegen het cordon sanitaire, dat het Vlaams belang elke dag groter maakt. Bij de laatste Voorzittersverkiezingen binnen de VLD, in december 2004, haalden de kandidaten die precies de ideeën van Beysen verdedigden op een haar na de helft van de uitgebrachte stemmen. Vandaag de dag steunt dus tenminste de helft van de VLD-ers de ideeën waarvoor Beysen uit zijn eigen partij werd gewerkt, na 30 jaar trouwe dienst.

Voldoening hebben deze morele overwinningen Ward Beysen helaas niet gebracht. Hij kreeg er geen erkenning voor, ondertussen wordt iemand als senator Hugo Coveliers voor gelijkaardige vergrijpen voor de vierschaar gedaagd binnen de partij, en gaan de losers aan de VLD-top rustig verder met “business as usual”.

Individuele gesprekken met zowel mandatarissen als kabinetsleden binnen de VLD leren steevast dat de onvrede over het huidige beleid er ongemeen groot is: ooit zal de bom dus wel eens barsten.

Maar ondertussen was Ward Beysen, “de guerre lasse”, op instigatie van de partijtop en de bevriende pers dermate gemarginalizeerd, dat hij uiteindelijk zelf de armen liet zakken.

Het dient ook gezegd dat Beysen een moreel hoogstaand man was, integer, oprecht, en correct, en die zijn mening gaf – allerlei kwaliteiten die nauwelijks nog passen in het huidige politieke bestel, waar men zelfs zijn vrienden nog nauwelijks vertrouwt.

Zijn politieke “vrienden” hadden Ward Beysen reeds lang de rug toegekeerd, deels uit overtuiging, deels uit angst om hetzelfde lot te ondergaan.

Zijn vereenzaming, het einde van zijn politieke loopbaan, en het uitzichtloze Belgische politieke model (waaraan hij bleef vasthouden) hebben Ward Beysen wellicht tot wanhoop gedreven.

Zijn vrienden wisten dat het hem vaak droef te moede was, maar niemand had zulk een dramatische ontknoping verwacht.

Een goed, fatsoenlijk en oprecht mens is moreel door het politiek establishment gelikwideerd.

Op zondag 16 januari was het eerste en belangrijkste thema van het BBC “Nine o’clock News” het sensationele bericht dat een Conservatief Lagerhuislid was overgelopen van de Conservatives naar de Labour-partij van Premier Blair: het hele land stond op zijn kop.

Men zal zich overigens herinneren dat Winston Churchill zijn hele leven lang het omen van overloper moest meedragen, doordat hij vlak na de Eerste Wereldoorlog een tijd lang naar de liberale partij was overgestapt.

In België haalt dergelijk nieuws nog met moeite de media.

Er zijn echter nog Europese landen waar in het openbaar leven enige moraal, schroom en fair play wordt verwacht. België hoort daar al lang niet meer bij.

Maar wie vaak in het buitenland komt, weet hoezeer België en onze zeden daar soms misprezen worden.

Dat was ook het probleem van Ward Beysen: hij was een “honourable man”, een fatsoenlijk man …

Rudi De Ceuster

De auteur is voormalig directeur van het persagentschap Belga, en staat thans aan het hoofd van Business Wire Europe. Hij is ook lid van het comité van Nova Civitas Antwerpen. Deze bijdrage werd in eigen naam geschreven.

Ronald Reagan, 1911-2004

De binnenlandse actualiteit van het laatste weekend wordt overschaduwd door het overlijden van Ronald Reagan. Een portret, overgenomen van de site van Luc Van Braekel.

Zaterdag 5 juni 2004 overleed Ronald Reagan op 93-jarige leeftijd. Zijn aantreden als veertigste president van de VS in 1981 luidde een periode in van belastingsverlagingen, deregulering, en economische bloei, waarin het vrije ondernemerschap opnieuw gewaardeerd werd. Later ging men spreken van "The Reagan Revolution". In een toespraak in 1981 noemde Reagan zes personen die zijn denken het meest hadden beïnvloed: Russell Kirk, Friedrich Hayek, Henry Hazlitt, Milton Friedman, James Burnham, en Ludwig von Mises.

Reagan was en is in de VS enorm populair. Omwille van zijn redenaarstalent noemde men hem "The Great Communicator". Bij links en in Europa was hij eerder een bron van hilariteit, omwille van zijn acteursverleden, zijn conservatieve denkbeelden en zijn lapsussen.

Merkwaardig toch hoe in Europa straten, pleinen en tunnels genoemd worden naar Democratische presidenten (Kennedy-tunnel, Rooseveltlaan, Clintonpark), maar hoe zuinig men is om diezelfde eer te bewijzen aan Republikeinse presidenten. Wanneer een Reaganplein?

Geen Amerikaanse president in de twintigste eeuw was zo doordrongen van economisch-liberale en libertarische principes. Volgens The International Herald Tribune was Guy Verhofstadt in de jaren '80 een bewonderaar van Ronald Reagan. Tegenwoordig schrijft zijn broer Dirk kritische stukken over het beleid van de voormalige president, dat conservatief en anti-sociaal genoemd wordt. Annemie Neyts vindt dat Reagan mee aan de basis ligt van de verzuring van de maatschappij.

Enkele treffende citaten van Ronald Reagan:

"De geschiedenis maakt het overduidelijk dat regeringen, tenzij we hun macht beperken, hun invloed uitbreiden tot op het punt dat hun kostprijs de mensen bankroet doet gaan en hen van hun vrijheid berooft".

"Het is ouderwets, zelfs reactionair, om de mensen eraan te herinneren dat het vrije ondernemerschap meer bijgedragen heeft tot het terugdringen van de armoede, dan alle regeringsprogramma's die de democratie zich bij elkaar kan dromen".

"De knapste koppen zitten niet in de regering. Als dat wel zo zou zijn, zouden de bedrijven hen wegkapen".

"Soms vragen studenten mij of er echt zo'n groot verschil is tussen ons en het Sovjet-systeem. Ze vertellen me dat ze de Sovjet-grondwet gelezen hebben, en dat de woorden vrijheid en rechtvaardigheid er veelvuldig in voorkomen. Het verschil is zo subtiel dat we het soms over het hoofd zien. Hun grondwet zegt dat de overheid die rechten toekent. Onze grondwet zegt dat wij, het volk, met deze rechten geboren worden, en dat geen regering hen van ons kan afnemen".

Bron : www.lvb.net

Relevante sites

www.whitehouse.gov
www.thevanguard.org
www.iht.com (1)
www.iht.com (2)

Zie ook de magistrale toespraak die Reagan hield op de republikeinse conventie in 1964, waarin hij een lans breekt voor "small government" en libertarisme.