Nova Civitas Weblog

Vlaams Belang wil "uit de kast komen"

Vlaams Belang wil zich opnieuw in de belangstelling wringen. De partij weet alleen nog niet op welke manier.

De partijraad van Vlaams Belang bestudeerde zaterdag de jongste federale verkiezingen. De partij ging wat vooruit, maar verloor voor het eerst in haar geschiedenis een zetel. Concrete afspraken zijn er nog niet, maar Vlaams Belang wil 'terug uit de kast komen'. Uiterlijk in het voorjaar 2008 wil de partij politiek Vlaanderen weer animeren.

Hoe dat moet gebeuren, blijft onduidelijk. 'Er was grote eensgezindheid over het feit dat we uit de kast moeten komen', zei Gerolf Annemans. 'We moeten opnieuw het brute geweld worden in een verkiezingscampagne. Deze keer was die rol voor CD&V en de N-VA weggelegd.'

De fractieleider in de Kamer wil ook gesprekken aanknopen met de Lijst Dedecker. 'We moeten ons niet in de bossen blijven wegsteken. Maar ik ben realistisch: zij zitten niet meteen op ons te wachten.'

'Dat Vlaams Belang eerst eens bepaalt uit welke mond het spreekt. Annemans wil praten over de 'Forza Flandria', maar Filip De Man zegt iets anders en Frank Vanhecke nog eens iets anders. Zoals het daar nu klinkt, sta ik absoluut niet te springen om nu weer te praten', reageerde Jurgen Verstrepen (LDD) meteen afwijzend.

Partijvoorzitter Frank Vanhecke heeft nog geen zin in een gesprek met LDD. Samen met medestander Marie-Rose Morel torpedeerde hij eerder dit jaar - zeer tot ongenoegen van Annemans en Filip Dewinter - een structurele samenwerking met Jean-Marie Dedecker. 'Links is onze tegenstander, niet de LDD, de N-VA of de rechtervleugel van CD&V. Maar ik weet niet hoe het idee over een Forza Flandria zal evolueren. Het ligt niet in onze handen.'

Het voorzitterschap van Vanhecke staat intussen niet ter discussie. Filip De Man herhaalde tijdens de partijraad zijn pleidooi voor vervroegde voorzittersverkiezingen niet. Geruchten over een coup, waarbij Bruno Valkeniers de hamer zou overnemen, lijken uit de lucht gegrepen. Pas eind 2008 kiest Vlaams Belang een nieuwe voorzitter. Ook Morel profileert zich als kandidaat, zeer tot ongenoegen van Annemans en Dewinter.

Bart Brinckman en Isabel Albers

Bron : www.standaard.be

Nieuwe bom onder Antwerpse Open Vld

Twee routiniers van de Open Vld leggen een bom onder het Antwerpse partijbestuur. Het gaat om Fons Borginon en Claude Marinower, die allebei zijn gesneuveld bij de federale verkiezingen van vorige week. Borginon, voormalig fractieleider in de Kamer, had al afgehaakt bij de lijstvorming omdat hij de voorlaatste plaats geen serieus aanbod vond. Marinower werd op zijn vijfde plaats het slachtoffer van de klap die zijn partij kreeg, ondanks bijna 8.000 voorkeurstemmen.

Borginon en Marinower leveren zware kritiek op de organisatie en de communicatie van de Antwerpse Open Vld. Ze wijten het grote verloop van kiezers aan het gebrek aan strategisch inzicht bij het lokale partijbestuur. Die kritiek hadden ze na de verkiezingen van 8 oktober ook al geuit, maar toen kwam de analyse waarom zij vroegen er niet, met het argument dat alle energie eerst moest worden geïnvesteerd in de federale verkiezingen. Daarom herhaalt het duo nu zijn eis. Tegelijk stellen de twee zich kandidaat om die taak zelf op zich te nemen.

De twee ontevredenen zeggen het niet met zoveel woorden, maar hun actie is in feite een aanval op de groep rond Ludo Van Campenhout. Die relativeerde het verlies van Open Vld zondag opnieuw op de Antwerpse televisiezender ATV, door te wijzen op de vijf procent winst in het kanton Antwerpen in vergelijking met 8 oktober. Van Campenhout vierde vorige zondagavond in café Den Bengel op de Grote Markt zelfs een uitbundig feestje, omdat hij als lijstduwer zijn zetel in de Kamer had behouden. "Wij delen die halve hoera-stemming niet", zeggen Borginon en Marinower nu. En ze staan niet alleen.

De Antwerpse liberalen varen al vele jaren in zwaar water. De ellende begon vijf jaar geleden, toen wijlen Ward Beysen de partij verliet. Daarna kwam de Visa-crisis, waarin Antwerpen Leo Delwaide als kandidaat-burgemeester naar voor schoof terwijl de top in Brussel had gekozen voor Hugo Coveliers. Vervolgens stapte Coveliers op, maar het Brusselse hoofdkwartier bleef met wantrouwen naar het Antwerpse filiaal kijken. Bij de lijstvorming voor 8 oktober was er zoveel intern gespin dat het af en toe leek alsof er in Antwerpen evenveel VLD's waren als kandidaten. Na de stembusslag verlieten Leo Delwaide en Dirk Grootjans de politiek via de achterdeur, en Ann Coolsaet eiste haar zetel in de gemeenteraad op tegen de zin van Ludo Van Campenhout en Annick De Ridder.

De partijtop in Brussel mag dan na het vertrek van Jean-Marie Dedecker de interne cohesie hebben hersteld, in Antwerpen moet dat werk nog beginnen. Fons Borginon en Claude Marinower gooien de knuppel in het hoenderhok. Ze doen dat zonder openlijke beschuldigingen of verwijten, maar hun boodschap is wel duidelijk. Over hun schouders kijken Bart Somers & co met argusogen naar het vervolg van het verhaal. Neemt Ludo Van Campenhout de handschoen op, of besluit hij om deze motie van wantrouwen te negeren? In beide gevallen lijkt er storm op komst.

© 2007 Concentra

Publicatie: Gazet van Antwerpen
Publicatiedatum: 18 juni 2007

Bart Maddens : "Lijst Dedecker kan het Vlaams Belang van de toekomst worden"

Bij de verkiezingen van tien juni zorgde Jean-Marie Dedecker voor een politieke stunt. Hij behaalde met zijn nieuwe partij meteen vijf Kamerzetels. "Dit is goed voor de democratie", zegt professor Bart Maddens van de KU Leuven. "Lijst Dedecker kan het Vlaams Belang van de toekomst worden." Politicoloog Bart Maddens over dé verrassing van 10 juni

"Nieuwe partijen hebben het erg moeilijk bij hun eerste deelname aan de verkiezingen", vertelt Bart Maddens, professor politicologie. "De kiesdrempel van vijf procent werkt voor een groot deel psychologisch. Wanneer mensen denken dat een bepaalde partij de kiesdrempel niet zal halen, stemmen ze er niet voor."

Maar Jean-Marie Dedecker slaagde er toch in om zijn partij naar de Kamer te loodsen. "Daar zijn drie belangrijke redenen voor", meent Maddens. "Ten eerste is Jean-Marie Dedecker een erg populaire figuur. Ten tweede voerde hij een sterke campagne. En ten derde slaagde Dedecker er ook in om de nodige fondsen te werven - waarschijnlijk dankzij zijn link met het bedrijfsleven." Daarnaast vond Dedecker volgens Maddens ook een politiek gat in de markt. "Zijn partij bevindt zich in de ruimte tussen Open Vld en Vlaams Belang."

Maddens vindt het succes van Lijst Dedecker goed voor de democratie in ons land. "Dedecker bewijst dat het voor nieuwe partijen toch mogelijk is om het monopolie van de traditionele partijen te doorbreken."

Op de vraag hoe het nu verder moet met Lijst Dedecker, kan Bart Maddens geen eenduidig antwoord geven. "De partij heeft vijf Kamerleden en een senator. Ze is niet te vergelijken met de partij van Jean-Pierre Van Rossem uit de jaren negentig. Dedecker is uitgegroeid tot een volwaardig politicus. Zijn partij kan uitdoven als een lucifer, maar ze kan ook het Vlaams Belang van de toekomst worden."

Marten Fortuyn steunt LDD : "Ik hoop dat Jean-Marie Pims werk voortzet"

Vlak voor de verkiezingen besloot Marten Fortuyn, de broer van de vermoorde Nederlandse politicus Pim Fortuyn, om de campagne van Lijst Dedecker actief te steunen. Hij is erg tevreden met het resultaat van de partij.

"De uitslag van afgelopen zondag was erg goed. Ik had niet verwacht dat de partij over de kiesdrempel zou raken. De opiniepeilingen van de laatste weken voorspelden weinig goeds."

Volgens Marten Fortuyn komen de ideeën van Lijst Dedecker voor 85 procent overeen met het gedachtegoed van zijn broer. "Daarom vond ik het de moeite om die partij actief te steunen. Ik hoop dat Jean-Marie Dedecker nu het werk van mijn vermoorde broer voortzet."

Over de toekomst van Lijst Dedecker maakt Fortuyn zich weinig zorgen. "Volgens mij is de partij een lang leven beschoren. Jean-Marie Dedecker heeft zijn partij goed uitgebouwd. De Lijst Pim Fortuyn was eerder een bont allegaartje."

Jean-Pierre Van Rossem doet dat niet : "Jean-Marie Dedecker is een smoelentrekker"

Jean-Pierre Van Rossem slaagde er bij de verkiezingen van 1991 ook in om met zijn nieuwe partij, Rossem, in het parlement te belanden. De vergelijking tussen Dedecker en Van Rossem is dus snel gemaakt.

Maar de voormalige beursgoeroe trok zich ondertussen zover terug uit de politiek dat hij dinsdagmiddag, toen we hem opbelden, niet eens wist dat Lijst Dedecker verkozenen had.

"Heel dat parlement kan me gestolen worden", reageert Van Rossem. "Voor mijn part gaan alle 150 Kamerzetels naar Dedecker. Ik heb afgelopen weekend alleen maar naar de voetbal gekeken."

De vergelijking die nu gemaakt wordt tussen hem en Dedecker zint Van Rossem niet. "Dedecker is een smoelentrekker: hij is even conservatief als het Vlaams Belang."

Rossem behaalde begin jaren negentig drie Kamerzetels en een zetel in de Senaat. Van Rossem zelf kon pas in 1992 zijn eed voor de Kamer afleggen, omdat hij enkele dagen voor de verkiezingen werd gearresteerd voor fraude. Meningsverschillen zorgden ervoor dat zijn partij in 1993 uiteenviel.

© 2007 De Vlijt NV

Publicatie: Gazet van Antwerpen
Publicatiedatum: 13 juni 2007
Auteur: KoVe

Ook sp.a krijgt kritiek na overstap Bousakla

Dat niemand écht opkijkt van de overstap van Mimount Bousakla (foto) naar de Lijst Dedecker zegt genoeg over haar pariapositie bij de sp.a. Maar ook de partij zelf oogst intern en extern kritiek: de sp.a wilde zo gretig electoraal scoren dat ze de afkomst van haar kandidaten liet primeren op overtuigingen en capaciteiten, zo luidt het.

'Bousakla is geen socialiste, maar een opportuniste.' Vlaams parlementslid Anissa Temsamani is streng voor haar ex-partijgenote en vindt dat de sp.a beter had moeten uitkijken met wie ze allemaal binnenhaalde.

"Alle partijen zoeken overduidelijk naar politici met een andere kleur en een andere afkomst", stelt Temsamani vast. "Nu is het tij stilaan aan het keren, maar er was een tijd dat de kandidaten bijzonder dun gezaaid waren. Dat leidde al eens tot situaties waarbij het gedachtegoed van de allochtone politicus in kwestie absoluut niet overeen bleek te stemmen met dat van de partij."

Fauzaya Talhoui (Spirit), in 1999 de eerste verkozene van niet-Europese origine in het parlement, deelt de kritiek van Temsamani. "Ik ben destijds bij Agalev heel goed doorgelicht. De partij wist wat ik gestudeerd had en waar ik mee bezig was. Agalev wist waar ik voor stond. Maar bij sommige partijen heb ik de indruk dat het soms al volstaat als iemand via via een allochtoon kent die op de lijst wil gaan staan. Ze worden dan als stemmentrekker op een niet-verkiesbare plaats gezet."

Ging de sp.a misschien wat overhaast te werk bij het rekruteren van allochtone kandidaten, dan krijgen CD&V en Open Vld uit rode en groene hoek de kritiek dat ze wel erg weinig politici van vreemde origine in de rangen hebben. "Ik geloof niet in het parachuteren van allochtone kandidaten, puur om je lijsten te verfraaien", countert CD&V-voorzitter Jo Vandeurzen. "Ik kan me niet voorstellen dat we op een dag plots verbaasd opkijken over wat een van onze kandidaten verkondigt."

Een gelijkaardige reactie bij de Gentse Open Vld-fractieleider Sami Souguir, die op het kabinet van minister Marino Keulen het inburgeringsbeleid uittekent. "Akkoord, Open Vld moet een inhaalbeweging maken. Maar bij ons geen allochtonen op de lijst enkel en alleen omdát ze allochtoon zijn. Ik heb in andere partijen mensen zien komen en gaan. Van sommigen heb ik de indruk dat ze, niet gehinderd door overtuigingen of ideeën, aan politiek shoppen doen. Bij Open Vld weten we graag wie we in huis halen. Als je kandidaten selecteert vanwege hun herkomst of voor het exotisch tintje, dan betaal je daar vroeg of laat de prijs voor."

Sp.a-voorzitter Johan Vande Lanotte vindt niet dat zijn partij met Bousakla een inschattingsfout heeft gemaakt. "Mimount is ontdekt door Louis Tobback, ze was bijzonder actief binnen de partij. Later is gebleken dat ze zich moeilijk kan inpassen in een geheel. Dat heeft niets te maken met haar afkomst. Er zijn ook al veel autochtone politici die van partij veranderd zijn. Nu Bousakla het doet, is het blijkbaar plots een maatschappelijk fenomeen."

Glazen plafond

De Beringse schepen Selahattin Koçak (sp.a) was de coming man van de sp.a, maar zag zijn explosieve groei gestuit. Hij is ervan overtuigd dat allochtone politici wel kansen krijgen, maar vroeg of laat nog altijd op een glazen plafond stuiten. "Voor de gemeenteraadsverkiezingen werd ik genoemd als kandidaat-burgemeester in Beringen, maar ik heb gemerkt dat Vlaanderen daar nog niet klaar voor is. Een allochtone politicus moet altijd eerst bewijzen dat hij zijn afkomst van zich af kan schudden. Maar het is een vicieuze cirkel: hoe kun je dat bewijzen als je geen kansen krijgt?"

"Natuurlijk is er een glazen plafond", bevestigt Talhaoui. "Maar bestaat dat ook niet voor vrouwelijke politici? Hun strijd duurt al vijftig jaar, terwijl de allochtone gemeenschap nog maar acht jaar in het parlement is vertegenwoordigd. We hebben allochtone schepenen in Gent, in Mechelen, in veel Limburgse gemeenten... De volgende stap komt nog wel."

Temsamani brak vier jaar geleden door het glazen plafond, voor heel even maar. Vande Lanotte geeft toe dat de sp.a toen een vergissing heeft gemaakt en te gretig een symbolische daad wilde stellen. "Ik kan me voorstellen dat mijn afkomst toen een rol heeft gespeeld: een allochtone staatssecretaris was nieuw, het stond goed en elke partij wilde de eerste zijn", beseft Temsamani. "Maar als ik mijn opdracht had kunnen afronden, zou ik de perceptie en de vooroordelen ten aanzien van allochtone politici wél hebben kunnen veranderen."

© 2007 Uitgeverij De Morgen NV

Publicatie: De Morgen
Publicatiedatum: 15 mei 2007
Auteur: Jeroen Verelst.

Een gedwongen gekleurd huwelijk met brokken

SP.A/Spirit haalt veel stemmen bij nieuwe Belgen. Ondertussen bezorgt het gedrag van de allochtone kopstukken de partijen pijnlijke kneuzingen. Intern schopten zowel Mimount Bousakla (foto) als haar opvolgster Anissa Temsamani tegen een pak schenen.

'Volgende week woensdag geef ik tekst en uitleg bij mijn positie op een persconferentie. Meer kan ik niet zeggen,' zegt senator Mimount Bousakla (SP.A). Het belooft een zoveelste pijnlijke episode te worden.

Dat de Antwerpse afgelopen zaterdag geen plaatsje kreeg op de senaatslijst van SP.A/Spirit mag niemand verbazen. Binnenskamers werd de senator al langer uitgespuwd. Niemand van de socialistische parlementsleden maakte het zo bont: hetzij door als een ongestuurd projectiel straffe uitspraken te doen, hetzij door partijleden het bloed onder de nagels vandaan te halen. Zo eiste Bousakla van haar collega's dat ze haar aanspraken met 'mevrouw de senator'.

Bousakla's ster schoot in 2003 de hoogte in. Vanaf de zesde plaats kwam ze als de Vlaams variant van Ayaan Hirsi Ali met bijna 30.000 voorkeurstemmen in de Senaat. Het werd een voorbode van de 'gekleurde revolutie' van SP.A/Spirit in oktober 2006. Zowel in Antwerpen als in Gent legden allochtone kandidaten toen mee de basis voor klinkende overwinningen. Voor 2007 is de boodschap duidelijk: kleur op de lijst is een voorwaarde voor winst.

Bousakla wordt als Antwerpse senator nu handig vervangen door Anissa Temsamani (SP.A), die uit het Vlaams parlement vertrekt. Ook zij moet de allochtone stemmen in Antwerpen kunnen capteren. Met haar transfer naar de Senaat hoopt de partij meteen een ander ongemakkelijk probleem op te lossen. Temsamani heeft net als Caroline Gennez (SP.A) haar thuisbasis in Mechelen. Tussen beiden klikt het niet, op zijn zachtst gezegd. Enkele weken voor de gemeenteraadsverkiezingen probeerde Temsamani met een putsch Gennez lokaal buiten spel te zetten. Eerder had ze al geschermd met een overstap naar de liberalen van burgemeester Bart Somers (Open VLD), iets waar ook Bousakla haar partij mee afdreigde. Ook Temsamani draagt een hoge risicofactor. Haar ster schoot in 2003 nog hoger dan die van Bousakla; toenmalig voorzitter Steve Stevaert (SP.A) maakte van haar de eerste allochtone staatssecretaris. Twee maanden later was het sprookje al uit, nadat ze niet in staat bleek de waarheid over haar diploma's te vertellen.

Dat gebrek aan realiteitszin en consequentie in partijafspraken, waarbij hoogmoed door het verworven mandaat nooit ver weg is, delen Temsamani en Bousakla met Fauzaya Talhaoui (Spirit). Ook zij scoorde goed in 2006, en eiste een schepenambt in Antwerpen. Burgemeester Patrick Janssens (SP.A) weigerde vastberaden, voor 8 oktober waren duidelijke afspraken gemaakt.

In Gent eiste en kreeg senator Fatma Pehlivan na 8 oktober wel een schepenambt. Bij de lijstvorming voor 2007 kwam de ontnuchtering: socialistische schepenen in de Arteveldestad cumuleren niet met een nationaal mandaat, dat is al jaren de afspraak. Pehlivan stribbelde tegen, maar werd bijgespijkerd.

Al bij al bezorgt de Gentse allochtone delegatie de partij een pak minder kopzorgen, de slinger slaat daar in de andere richting. Imam Cemal Cavdarli berokkent de partij geen schade met straffe uitspraken, maar legt een onwaarschijnlijke parlementaire lijzigheid aan de dag. De West-Vlaamse Dalila Douifi rondt haar tweede termijn als kamerlid af, en heeft nog steeds geen potten gebroken. Het blijft wachten op het eerste gekleurde raspaard bij SP.A/Spirit.

Wouter Verschelden

Bron : De Standaard, 09-05-2008.

'De partij heeft andermaal een stommiteit begaan'

Net nu de Open VLD-top Dirk Sterckx overtuigd had om de Antwerpse Kamerlijst te trekken, beslist het partijbestuur om toch maar Bart Somers op één te zetten. Luc Van der Kelen van Het Laatste Nieuws was een van de persmensen die in zijn commentaarstuk zijn afkeuring voor Sterckx als lijsttrekker niet onder stoelen of banken had gestoken.

Welke afweging heeft de partij ertoe gebracht om Sterckx alsnog te vervangen door Somers?

LUC VAN DER KELEN: Voor zover ik heb gehoord was de algemene teneur op het partijbestuur toch dat de eigen kritiek op Vlaams minister-president Yves Leterme (CD&V) als federaal kandidaat ongeloofwaardig overkomt als je zelf een lijsttrekker hebt die op voorhand zegt dat hij niet in de Kamer zal gaan zetelen. Vooral Herman De Croo zou hier een punt van gemaakt hebben. Ook de slechte reacties in de pers op het lijsttrekkerschap van Sterckx zullen hebben meegespeeld.

Kon de partijtop die reacties niet voorspeld hebben?

VAN DER KELEN: De partij heeft andermaal een stommiteit begaan. Deze inschattingsfout vertoont grote gelijkenissen met het driedaagse voorzitterschap van Guy Verhofstadt in 2004, toen Karel De Gucht ontslag had moeten nemen. De gevolgen zijn nu minder erg, maar deze farce getuigt van eenzelfde wereldvreemdheid als toen. Ook na het koningsdrama in 2004 dacht men een oplossing te hebben gevonden die voor de buitenwereld en de eigen partij acceptabel was.

Somers neemt nu de plaats in van Sterckx, maar ook de voorzitter heeft de voorbije maanden weinig enthousiasme aan de dag gelegd voor de Kamerverkiezingen.

VAN DER KELEN: Een mens doet niet altijd wat hij graag doet. Voor de Mechelaars maakt het overigens niet veel uit of hun burgemeester nu op woensdag naar het Vlaams Parlement moet of op donderdag naar de Kamer. Bovendien was hij als lijstduwer ook verkozen geraakt in de Kamer.

Nu zal hij wel nog veel meer tijd moeten investeren in de campagne.

VAN DER KELEN: Hij had toch geen keus? Somers vroeg de voorbije weken aan anderen om de kar te trekken. Dat kan niet. Hij móét als partijvoorzitter voorgaan in de strijd.

Waarom slaagt de VLD er maar niet in om iemand uit Antwerpen-stad naar voren te schuiven?

VAN DER KELEN: De sociologie van de stad is veranderd. Antwerpen is trouwens nooit liberaal geweest, ook niet in de tijd van Frans Grootjans. De voorkeurstemmen die hij behaalde op het toppunt van zijn populariteit, haalt Vlaams minister Dirk Van Mechelen nu ook in zijn eigen arrondissement. De VLD is er de afgelopen jaren wel in geslaagd om de rand rond Antwerpen blauw te kleuren. Het is daar dat ze hun stemmen halen. Maar in Antwerpen is de partij sinds 8 oktober vorig jaar onbestaande, net zoals CD&V overigens.

'Superschepen' Ludo Van Campenhout is Kamerlid en was vier jaar geleden nog de hoop voor de verkiezingen van dit jaar. Kan hij het niet?

VAN DER KELEN: Van Campenhout gedraagt zich niet als een lijsttrekker. Hij is de kabinetschef van Patrick Janssens (SP.A). Voor de gemeenteraadsverkiezingen heeft de VLD in Antwerpen geen campagne gevoerd. Als je de hele tijd op je bureau zit, kun je geen chef zijn. Bovendien heeft hij zich in de Kamer de afgelopen jaren niet geprofileerd. Ik heb hem alleszins niet gezien.

Wanneer staat er nog eens iemand op binnen VLD-Antwerpen?

VAN DER KELEN: Luc Lamine is gepolst als eerste opvolger. En onderneemster Mimi Lamote heeft blijkbaar geweigerd.

Heeft de VLD er verkeerd aan gedaan om haar Vlaamse ministers te verbieden op prominente plaatsen te staan bij de federale verkiezingen?

VAN DER KELEN: Op zich kan dat een correcte beslissing genoemd worden. Ze is ingegeven door de fouten die in het verleden zijn gemaakt, eerst met de affaire-Gabriëls, die zijn ministerpost moest afstaan aan een VLD-jongere. Vervolgens door de vaandelvlucht van Vlaams minister-president Patrick Dewael naar de federale regering. Dat zijn voor de VLD twee hele slechte momenten geweest, waaruit de partij logische conclusies heeft getrokken. Maar met een lijsttrekker die op voorhand zegt dat hij niet gaat zetelen, kun je moeilijk kritiek geven op Leterme.

Begrijpt u de huidige communicatiestop over de affaire?

VAN DER KELEN: In dit geval zou de partij beter haar foute keuze toegeven. Af en toe op de eigen borst kloppen kan ontwapenend werken. Een politieke partij moet met open vizier naar de kiezer stappen. En niet gaan lopen als er iets recht te zetten valt. Het huidige stilzwijgen stoort me wel. De VLD is in te grote mate een aaneenschakeling van strategische manoeuvres. CD&V met Leterme op kop heeft dat helemaal niet. Waarom kan de VLD er niet gewoon voor gaan?

Zoveel strategie, en dan toch zo'n blunder van formaat?

VAN DER KELEN: Het verbaast me wel. De partij was de laatste tijd nochtans goed bezig. Noël Slangen was erin geslaagd om de nodige goodwill te creëren en nu was de partij op een voortreffelijke manier bezig om de spurt aan te trekken voor Verhofstadt. Maar dit is een serieuze inschattingsfout.

Hannes Cattebeke

Bron : www.knack.be, 27-02-2007

De Standaard : "Lijst Dedecker waagt riskante gok"

Eenmanspartijen hebben het moeilijk in Vlaanderen om voet aan de grond te krijgen, leert de geschiedenis.

Het doet twijfelen of Lijst Dedecker groot genoeg kan worden om ,,het gat op rechts'' te vullen.

Sterkte

Jean-Marie Dedecker laat het graag anders uitschijnen. ,,Men zegt voortdurend dat ik een éénmanspartij heb opgericht. U zult zien dat dit niet het geval is. Er staat wel degelijk een team achter mij'', zei hij gisteren nog bij de voorstelling van zijn partij.'' De waarheid is dat zijn partij voorlopig wel degelijk staat of valt met hemzelf. De keuze voor de naam ,,Lijst Dedecker'' spreekt voor zichzelf. Dedecker is zelf de grootste (en enige) sterkte van zijn partij.

Het kiespubliek bij wie hij sterk scoort, is in de rechterhoek te zoeken. Zo kan Dedecker proberen om met zijn rechts alternatief kiezers van Vlaams Belang te charmeren, die de standpunten van het Vlaams Belang als te hard percipiëren.

Ontevreden liberalen die nog niet van partij zijn veranderd, kunnen aangetrokken worden door ,,de partij van het gezond verstand''. Ook bij N-VA-kiezers heeft Dedecker krediet. Vraag blijft of ze voor hem van partij willen veranderen.

Een andere sterkte van Dedecker is zijn kunst om sponsorgeld aan te trekken. Hij deed dat al in zijn vorig leven als judocoach, nu lijken vooral KMO's voor hem hun beurs te openen.

Zwakte

Toch blijft het gebrek aan financiële middelen een van de zwakke punten in het plan van Dedecker. Zijn partij krijgt geen overheidsgeld om campagne te voeren, de wetgeving beperkt bovendien de mogelijkheden om steun uit het bedrijfsleven te krijgen. Van de duizend leden die Dedeckers VZW Cassandra telt alleen, zal het ook niet komen. ,,We zijn bezig met een bedeltoer en zullen er wel in slagen'', verzekert hij.

Daarnaast blijft het erg moeilijk om in zo'n korte tijd een partijstructuur uit de grond te stampen. In West- en Oost-Vlaanderen heeft Lijst Dedecker al enkele plaatselijke figuren uit andere partijen kunnen losweken. In de rest van Vlaanderen is dat veel minder het geval.

Dat is vooral een probleem voor Antwerpen, de provincie waar Dedecker gelet op zijn profiel en het plaatselijke kiespubliek, misschien meer kansen maakt. Maar daarvoor heeft hij een sterke figuur nodig en die is er niet. Jurgen Verstrepen?

Het wordt sowieso een probleem om de juiste kandidaten te vinden. Dedecker kampt met een groot probleem om voldoende vrouwen aan te trekken. Hij zegt al wel over kandidaten te beschikken in alle provincies. Het blijft de vraag of ze ook kiezers kunnen overtuigen. Iemand als Paul Vanhie, de ex-burgemeester van Ledegem die van VLD naar Dedecker overliep, leed bij de gemeenteraadsverkiezingen nog een zware nederlaag.

Kansen

Dedecker zelf ziet het groeiende gat op rechts als zijn grootste opportuniteit. Nu de VLD zich als een ,,progressieve'' partij profileert en de N-VA na de echtelijke strubbelingen van eind vorig jaar inniger met de christendemocratie is verbonden, is er meer ruimte voor een partij die rechts voor de raap is en die ijvert voor een ,,eerlijke en rechtlijnige politiek''.

Dedecker laat dan ook geen kans onbenut om zijn project af te zetten tegen het ,,verraad'' van de andere politieke partijen, en te beklemtonen dat hij wel liberaal is gebleven.

Er zijn er alvast in zijn partij die in Lijst Dedecker de kiem zien van een rechtse hergroepering in Vlaanderen. ,,Ons historisch belang zal groter zijn dan eerst blijkt'', zegt medestander Boudewijn Bouckaert. ,,Dit kan een katalysator zijn voor een nieuwe, democratisch rechtse partij in Vlaanderen.''

Vlaams Belang-parlementslid Jurgen Verstrepen liet zich donderdagavond in Morgen Beter alvast opmerken met het voorstel om naast Vlaams Belang een open lijst op te richten waar alle rechtse krachten in Vlaanderen in samenwerken.

Bedreigingen

Dedecker heeft door zijn vrijage met N-VA veel tijd verloren. Zijn project lag begin december klaar, maar wordt nu pas boven de doopvont gehouden. Dedecker heeft dus minder tijd over om zijn partij bekend te maken bij de kiezer. Hij heeft geluk dat zijn vroegere medestander Guy verhofstadt de verkiezingen pas op 10 juni wil houden. Dat is weer enkele weken gewonnen, vergeleken met de geplande verkiezingen in mei.

Bovendien lijkt de hype rond Dedecker wat overgewaaid. Hij is geen winnaar meer - de man die veertig procent haalde bij de VLD-verkiezingen - meer een politieke paria. Dedecker omschrijft zichzelf trouwens op die manier. De vraag is of kiezers op paria's stemmen.

Dat isolement dreigt nog meer bedreigend te worden als Lijst Dedecker veroordeeld wordt tot een uitzichtloos bestaan als lilliputterspartij. De enige uitweg is dan om toch samenwerking met Vlaams Belang te zoeken. Dedecker zegt nu dat je ,,nooit nooit'' mag zeggen. Hoe geloofwaardig is dat als je eerst jarenlang gewoon ,,nooit'' hebt gezegd?

W. Winckelmans

Bron : De Standaard, 19 januari 2007.

,,Lijst Dedecker'' met ,,gezond verstand'' naar federale verkiezingen

,,Gezond verstand''. Met die slogan trekt de Lijst Dedecker, de partij van Jean-Marie Dedecker, naar de federale verkiezingen van 10 juni. Zo bleek op de voorstelling van zijn nieuwe lijst.

Uit de beginselverklaring van Lijst Dedecker blijkt dat het gezond verstand de leidraad vormt van de nieuwe volkspartij. ,,We zullen luisteren naar het volk'', aldus Dedecker. De partij is volks omdat ze wil luisteren wat er leeft bij de bevolking en ze wil opkomen voor alle Vlamingen.

De partij is ,,vrij en onafhankelijk en volgt een rechtlijnige politiek, waarbij de ingenomen standpunten gerespecteerd dienen te worden''. Lijst Dedecker streeft naar een zelfstandig Vlaanderen, dat zelf zijn inkomsten moet kunnen innen en over zijn uitgaven kunnen beslissen.

Vlaanderen moet een ondernemende regio worden, vindt Dedecker, met speciale aandacht voor zelfstandigen en KMO's. De partij wil een echte sociale politiek in Vlaanderen voeren, waarbij ieder die het nodig heeft geholpen wordt en degene die profiteert van het sociaal systeem gestraft wordt. Het laatste thema uit de beginselverklaring is veiligheid.

Minstens één zetel

Lijst Dedecker heeft momenteel reeds 1.000 leden, kondigde het boegbeeld aan. Het doel is minstens één verkozene in Kamer en Senaat te halen. Een zitje in de hoge vergadering kost zo'n 230.000 stemmen, luidde het nog. Op vragen over een eventueel samengaan met het Vlaams Belang voor de verkiezingen van juni, bleef Jean-Marie Dedecker voorzichtig. ,,Zeg nooit nooit'', antwoordde hij op de vraag of hij zeker is om niet in kartel met het Vlaams Belang op te komen.

Sinds vrijdagvoormiddag staat het partijprogramma van Lijst Dedecker op de website www.lijstdedecker.com.

Niet in senaat

De voorstelling van de nieuwe partij vond plaats in het Huis van de Parlementsleden, en niet in de Senaat zoals eerst gepland. Het bureau van de hoge vergadering besliste donderdagmiddag dat een individuele senator geen personcrentie mag organiseren zonder akkoord van zijn fractieleider.

Op de voorstelling waren naast professor Boudewijn Bouckaert, voorzitter van de rechtsliberale denktank Nova Civitas, ook Paul Vanhie, ex-VLD-burgemeester van Ledegem, en Walter Govaert, ex-VLD'er die op 8 oktober zes verkozenen in Wetteren haalde op de liberale scheurlijst Respect, aanwezig.

Naam uitgelekt

Eerder deze week maakten De Standaard en Het Nieuwsblad al de nieuwe partijnaam bekend. Na een zoektocht op het web werd opgemerkt dat Dedecker maandag de domeinnaam lijstdedecker.com registreerde.

rbo, llc

Bron : De Standaard Online, 19 januari 2007.

De Standaard : "Partij Dedecker heet Lijst Dedecker"

,,Een naam die rijmt op Dedecker,'' zo licht Jean-Marie Dedecker vandaag in P-Magazine een tipje van de sluier.

De gewezen VLD-senator maakt pas vrijdag de nieuwe naam van zijn kersverse partij bekend. Hij doet dat wellicht in de Senaat, in dezelfde zaal waar hij de senaatscommissie voor Financiën en Economische Aangelegenheden voorzat.

Meteen kon de sprong naar de Lijst Dedecker worden gemaakt.

De Oostendenaar laat zich daarbij inspireren door wijlen Pim Fortuyn. Die trok in 2002 onder de naam Lijst Pim Fortuyn de Nederlandse verkiezingen in. Na zijn verwijdering uit Leefbaar Nederland moest Fortuyn erg snel een nieuwe formatie oprichten. Hij wilde daarbij optimaal gebruik maken van zijn naambekendheid.

Dedecker past een gelijkaardige tactiek toe. De senator beschikt niet over voldoende financiële middelen om een nieuwe naam erg snel bij het publiek te kunnen introduceren. Maar hij kan zich al die uitgaven besparen door gewoon de eigen naam te gebruiken. Lijst Jean-Marie Dedecker had ook gekund. Maar de kieswet laat slechts het gebruik van 18 karakters toe.

Een korte zoektocht op het internet wijst overigens uit dat Jean-Marie Dedecker de passende domeinnaam heeft geregistreerd. Op de inhoud blijft het wachten tot later deze week.

Amper een half uur na het uitlekken van het nieuws werd lijstdedecker.be geregistreerd door een freelance webmaster uit Stekene. Het is evenwel niet duidelijk of die iets met de nieuwe partij van Dedecker te maken heeft.

(bbr)

Bron : De Standaard Online, 16 januari 2007

Coveliers : VLOTT is "onbeschaamd rechts"

Vlott heeft een rechtse visie op de ordening van de maatschappij en schaamt zich daar niet voor. Dat verklaarde stichter-voorzitter Hugo Coveliers zaterdagnamiddag op het symposium van zijn partij. Hij vroeg dat de kiezer die elektronisch stemt, over een uitprint zou kunnen beschikken om te kunnen controleren of zijn stem correct is genoteerd.

Het symposium van Vlott zaterdagnamiddag werd benevens door een 150 militanten onder meer ook bijgewoond door Vlaams Belangvoorzitter Frank Vanhecke en Vlaams Belangparlementsleden Filip Dewinter, Marie-Rose Morel en Freddy Van Gaever. Ook senator Jean-Marie Dedecker was aanwezig. Doel van het symposium was de uitwerking van de basisideeën van de nieuwe partij, die staat voor Vlaams, Liberaal, Onafhankelijk, Tolerant en Transparant.

Tijdens het symposium werd ook sterk uitgehaald naar het feit dat ook Vlott-leden die bij de lokale verkiezingen van oktober opkwamen, uit hun vakbond gezet werden. Klassieke liberale onderwerpen als vrijheid, afslanking van de staat, vrije markt en concurrentie kwamen tijdens de tussenkomsten aan bod.

In zijn slottoespraak stond stichter-voorzitter Hugo Coveliers onder meer stil bij het proces over de fraude bij de zeemacht en de betrokkenheid van prins Laurent in het dossier. De behandeling van de prins is volgens Coveliers een rechtstaat onwaardig en in strijd met de scheiding der machten. "De Vlamingen hebben bovendien geen enkele reden om de monarchie te verdedigen", stelde de voorzitter. Hij herinnerde eraan dat na federale verkiezingen de koning weigert de vertegenwoordigers van een kwart van de Vlaamse kiezers te ontvangen (het Vlaams Belang, nvdr). Een discussie over een dotatie of niet is dan ook zinloos, vond Coveliers.

Hij wees ook op de twijfel op de avond van de lokale verkiezingen over het uitblijven van de uitslagen, met name in het Antwerpse. "Toen op 8 oktober het twee uren duurde vooraleer de verkiezingen van het district Hoboken konden worden uitgeteld en bleek dat die vermaledijde rechtse partijen Vlaams Belang-Vlott daar slechts één zetel te weinig hadden voor de meerderheid, werd mijn argwaan ten top gedreven", verklaarde Hugo Coveliers. Hij pleitte daarom om bij de volgende verkiezingen bij elektronisch stemmen de kiezers een uitprint te geven opdat zij hun stemkeuze zouden kunnen controleren.

Bron : Belga.

Dedecker naar de N-VA

Senator J.M. Dedecker stapt over naar de N-VA. De VRT lanceerde het bericht gisterenavond en het kreeg vandaag overal bevestiging. Dedecker, die enkele dagen na de gemeenteraadsverkiezingen uit de VLD werd gezet, richt dus geen rechtsliberale partij op.

Ook senator Hugo Coveliers zegt dat hij niet op de hoogte was van de overstap. Hugo Coveliers, de jarenlange buddy van Jean-Marie Dedecker, reageert teleurgesteld op het bericht dat Dedecker naar de N-VA zou overstappen, maar "respecteert zijn keuze". Hij vreest dat Dedecker zijn "Vlaams-liberaal ideaal" niet bij de N-VA zal kunnen realiseren.

"Niet samenwerken zou dwaas zijn. In onze programma's staat 90 procent dat ons bindt en ik ben nog op zoek naar de 10 procent die ons scheidt". Dat verklaarde senator Jean-Marie Dedecker donderdag op een persconferentie, waar hij zijn overstap naar de N-VA bevestigde. Volgens Dedecker en N-VA-voorzitter Bart De Wever werden geen beloftes over postjes gemaakt.
Wie woensdagavond naar bevestiging van het nieuws zocht, kwam bedrogen uit. De gsm's van de betrokkenen stonden stuk voor stuk uitgeschakeld. "De aankondiging was wat later gepland. Maar door omstandigheden hebben we de zaak wat naar voren moeten opschuiven", aldus De Wever. Oorspronkelijk zou het nieuws pas volgende week de wereld worden ingestuurd.

Dat brengt ook met zich mee dat kartelpartner CD&V pas laat werd ingelicht. ACW-voorzitter Jan Renders liet donderdag al duidelijk verstaan niet enthousiast te zijn over de overstap. De Wever gaf aan het gesprek met CD&V te zullen aangaan en is er gerust op dat de ruis van het verhaal de komende dagen zal verdwijnen.

De kiemen voor de transfer werden tijdens de herfstvakantie gelegd. Tijdens een gesprek bleken beiden inhoudelijk zeer dicht bijeen te staan en de communautaire en sociaal-economische analyses sterk overeen te stemmen, stelde De Wever. Hij is ervan overtuigd dat er voor de komst van Dedecker naar de N-VA een zeer sterk draagvlak bestaat binnen de partij.

De Wever had het ook over een aanzienlijke versterking voor de partij die ook het kartel kan versterken. Over lijstvorming is volgens beiden niet gesproken. "Het ging over de inhoud en het programma", luidde het. Maar De Wever erkent de electorale waarde van Dedecker. "Zijn kiespubliek is congruent met dat van de N-VA", aldus De Wever. Hoeveel stemmen hij denkt of hoopt dat de gewezen VLD'er kan aanbrengen, wil De Wever niet kwijt. "Ik ben Madame Soleil niet."

Dedecker zei het gevoel te hebben een beetje thuis te komen. Het hoofdkwartier van de N-VA heet 'De Barricade'. "Dat is de plaats waar ik steeds politiek heb bedreven", dixit Dedecker. Hij noemde de N-VA een eerlijke en rechtlijnige partij, met een duidelijk profiel en programma. "Ik weet dat de mensen ergens voor staan, ze zijn recht voor de raap en doen wat ze zeggen." Het enfant terrible vindt ook dat centrumrechts Vlaanderen ("het Vlaanderen van het gezond verstand") al genoeg versnipperd is. "Niet samenwerken zou dwaas zijn", aldus Dedecker. "Het zou een cadeau zijnvoor links en paars." De Wever blikte ook vooruit naar de nakende gesprekken over een staatshervorming. "Een groot geheel" is daarbij nodig "om de zaak open te breken", vindt hij.

Dedecker mocht ook aankondigen dat de N-VA op 21 januari in Gent een vernieuwingscongres houdt, met als titel 'Werken voor welvaart'. "Ik richt geen nieuwe partij op, maar ga naar een vernieuwende partij", aldus Dedecker. Als reden waarom een vroeger gesprek met De Wever en Geert Bourgeois eind 2003 op niets uitdraaide, gaf hij mee dat "ik toen nog geloofde in het idealisme in mijn ex-partij".

De Wever kreeg ook verscheidene vragen voorgeschoteld waarbij vooral werd gepolst naar de verschillen tussen Dedecker en N-VA. "Ik heb vaak de indruk gehad dat er een karikatuur van Dedecker werd neergezet. Ik denk dat er verschillen zijn waar we mee kunnen leven", aldus nog De Wever. Dedecker gaf desgevraagd toe de tekst van De Vlaamse Leeuw niet te kennen. "Ik heb geen ingangsexamen moeten doen in kennis van de Vlaamse cultuur."

Dedecker is er overigens van overtuigd dat er nog VLD'ers zijn voorbeeld zullen volgen. De Wever voegde er aan toe dat hij nooit naar overlopers heeft gehengeld. "Als Vlaamse liberale democraten aan politiek willen doen, vinden ze bij ons het forum bij uitstek. Maar ze moeten zelf willen."

Voor Dedeckers buddy Hugo Coveliers, tevens ex-VLD-senator en nu de roerganger van VLOTT, lijkt er geen plaats bij de N-VA. "Coveliers heeft een bepaalde lijn gekozen die niet de onze is. Een overstap is zeker niet aan de orde", stelde de N-VA-voorzitter.

Ook Bouckaert bevestigt overstap

De Gentse professor Boudewijn Bouckaert, die enige tijd geleden nog deel uitmaakte van het VLD-partijbureau, bevestigt zijn overstap met Jean-Marie Dedecker naar de N-VA. Het hoofdstuk om een eigen rechtsliberale partij op te richten, is afgesloten. "Maar ik blijf mijn opinies trouw en zal mijn liberale opinies blijven verdedigen", aldus Bouckaert.

De voorzitter van de rechtsliberale denktank Nova Civitas stelt dat N-VA voor hem steeds een optie is geweest. "Ik heb altijd gezegd dat ik bij een partij blijf waar een Bart voorzitter van is", luidt het. "Ik was bij de VLD, maar heb steeds gezegd dat de N-VA second best was".

Bouckaert zegt zelf heel Vlaamsgezind te zijn - hij pleit voor de overheveling van een reeks bevoegdheden naar de deelstaten - en staat een confederaal model voor. Over dat laatste neemt de N-VA zoals geweten een forser standpunt in. Hij vindt dat de N-VA op sociaal-economisch vlak ook vrij liberaal gekleurd is. "Het is dus geen omgeving die haaks staat op mijn opinies", aldus Bouckaert.

Het zijn enkele "kantelmomenten" die hem hebben doen beslissen de stap te zetten. Zo waren er de gebeurtenissen rond Jean-Marie Dedecker, die uit de VLD werd gezet, en de evolutie binnen de VLD,
"die op Vlaams vlak alles laat vallen en op sociaal-economisch vlak richting sp.a evolueert".

Hij stelt ook dat bij de VLD de kloof tussen de congrespartij en de beleidspartij erg groot was geworden. "Dan heb ik liever een partij die wat minder expliciet liberaal is in de teksten en op het vlak van het beleid meer kan waarmaken", verdedigt Bouckaert voort zijn keuze.Hij beseft dat compromissen maken deel uitmaakt van de politiek.

Een eigen partij oprichten was "een wensdroom", maar "niet realistisch". De tijd voor de federale verkiezingen van volgend jaar was te krap. Bovendien was het zeer moeilijk om boven de kiesdrempel
van vijf procent te raken.

Berichtgeving : BELGA.

Blauwe "Big Bang"

De VLD kondigt in het vooruitzicht van de verkiezingen van (13) mei 2007 een revolutie aan. Iedereen moet voor eens en altijd weten dat de Vlaamse Liberalen een progressieve, sociale centrumkoers varen. Voorzitter Bart Somers verspreidde zijn boodschap met een aplomb alsof dat steeds zo is geweest. Maar een aantal partijgenoten hoorde het toch in Oostende donderen. De VLD progressief? Dat komt voor hen neer op een ideologische Big Bang. Paul GEUDENS pleegde er een bijdrage over in Het Belang van Limburg.

Zoals dat meestal met Big Bangs het geval is, weten we nog niet wat de gevolgen zullen zijn voor het (politieke) landschap. Trouwens, de ontploffing gaat in tien fasen gebeuren, en voorlopig zitten we nog maar aan drie. Het is dus nog even afwachten in welke kleuren de VLD uit die explosie zal tevoorschijn komen. Donkerblauw is uitgesloten. Lichtblauw? Rood-blauw? Blauw-oranje? Of blauw met rode, oranje, groene en bruine spikkeltjes?

De aanhangers van de VLD-revolutie verdedigen de bocht van Somers door te stellen dat ze nu opnieuw 'thuiskomen'. "Dit doet mij aan 1992 denken, het geboortejaar van de VLD", zei Jaak Gabriëls. "Hiervoor ben ik bij de VLD gegaan", aldus Patrik Vankrunkelsven. Klopt dat? Of is er iets mis met hun geheugen? 1992, dat was toch de tijd van de Burgermanifesten? En wat schreef ene Guy Verhofstadt daarin? Dat het middenveld "de kolonisatoren van het publieke leven waren." De toenmalige liberale oppositieleider hakte hard in op alles wat ook maar enigszins op een vakbond of een ziekenkas leek. Terwijl Somers vandaag verkondigt dat de VLD juist méér naar het middenveld moet luisteren. Thuiskomst?

Thuiskomst?

Er zijn nog een paar programmatorische ongerijmdheden. De VLD van 1992 geloofde sterk in zelfredzaamheid. Men had het over de ontvetting van de staat. De sociale zekerheid moest tot een minimum beperkt worden. Vandaag zegt Somers dat de VLD de zwakkeren omarmt. Trouwens, het is niet langer dan een paar weken geleden dat de strijdkreet van de VLD de 'hardwerkende Vlaming' betrof. Wie werkt, wie geld verdient, moet gesteund worden door de staat, wie geen werk heeft, moet zorgen dat hij er krijgt. Zo was er het voorstel om de werkloosheid te beperken in de tijd. Thuiskomst?

Guy Verhofstadt, die destijds ook "het recht van de burger om uit de staat te stappen" verdedigde, en daardoor voor een stuk de anti-politiek voedde, terwijl het nu allemaal positief moet zijn, was bij de geboorte van de VLD ook uitgesproken Vlaams. De Vlaamse zelfstandigheid kon niet ver genoeg gaan. En vandaag? De staatshervorming maakt alleszins geen deel uit van de eerste drie fasen van de revolutie. Thuiskomst?

Tenslotte nog: hoe gaat de VLD de thema's 'milieu' en 'veiligheid' op een progressieve manier invullen? Herinner u de hetze tegen de 'groene hoer' Vera Dua. Herinner u de straffe taal in de Hoxha-affaire. Afwachten.

Slalom

De man die de revolutie moet leiden, heet Noël Slangen. In betere tijden de communicatiegoeroe van premier Verhofstadt. Het eerste wat hij besliste, was de defenestratie van Jean-Marie Dedecker. Slangen heeft niet alleen een persoonlijke aversie van alles wat naar (extreem-)rechts ruikt. Hij beschouwt het als zijn eerste opdracht om van de VLD weer één ploeg te maken. Het moet gedaan zijn met vechten op de Grote Markt. Zei de uitvinder van de open-debatcultuur...

Eensgezindheid in de bestuursploeg. Positief denken en spreken. Een zo breed mogelijk doelpubliek, niemand uitsluiten. Dat zijn (voorlopig) de nieuwe ordewoorden. Aan wie doet u dat denken? Juist. De principes zijn een beetje afgekeken van Patrick Janssens, iemand die net als Noël Slangen uit de reclamewereld komt, en die hij bewondert.

Het gevaar is natuurlijk wel dat grenzen tussen de concurrerende partijen vervagen, zoals dat op 8 oktober in Antwerpen het geval was. Elke formatie moet eigenlijk een paar eigen, specifieke dada's hebben die de kiezer alleen dààr vindt. En dat wordt steeds moeilijker.

Paars

Vroeger was het simpel. De socialisten waren er voor de goddelozen, het werkvolk en de zwakkeren in de samenleving; de liberalen voor de zelfstandigen en andere goedverdienenden; de CVP was de brede volkspartij voor de gelovigen en de waardezoekers. Ondertussen is iedereen flink naar het centrum opgeschoven en zijn de verschillen niet altijd even duidelijk.

Al kan dat gemis aan onderscheid voor de VLD ook een natuurlijke voorsprong opleveren t.o.v. van CD&V. Indien de sp.a volgend jaar in de positie komt te kunnen kiezen met wie een regering te vormen, dan zal Johan Vande Lanotte wellicht geneigd zijn veeleer naar een partij te kijken die zich openlijk 'progressief' bekent. Zo kan de bocht naar links van de VLD toch nuttig zijn om de paarse coalitie verder te zetten.

Paul GEUDENS

© 2006 Het Belang van Limburg, 10 november 2006

Bouckaert : "VLD kan geen kant meer op"

B. Bouckaert reageert in De Standaard van zaterdag jl. op de koerswijziging van de VLD.

De VLD heeft bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen een zware nederlaag geleden. De partij gaat er nog op achteruit tegenover de al slechte uitslag van de Vlaamse verkiezingen in 2004. Voor de vele plaatselijke afdelingen in de kleine en middelgrote steden, die door de blauwe bobo's van de grote steden misprijzend worden bekeken, is dit een bittere en eigenlijk onverdiende pil. Heel wat van die VLD- afdelingen hebben immers goed werk verricht op plaatselijk niveau. Maar zij moeten meebetalen voor de capriolen van de paarse regering, waarin de corrupte PS de krijtlijnen trekt.

Net als een verslaafde wentelt de partijtop zich in een ontkenningsfase en trekt hij zich op aan zogezegde overwinningen in Gent en Mechelen. Maar in beide steden gaat het kartel waaraan de VLD deelnam achteruit in vergelijking met de stemmen die in de vorige verkiezingen door de afzonderlijke kartelpartners werden behaald. En ook Berlare is de zwaluw niet die de blauwe lente maakt. De minister van Buitenlandse Zaken, Karel De Gucht, had een levensgroot schandaal binnen de CD&V-meerderheid nodig, dat vlak voor de verkiezingen bekend is geraakt, om een krappe meerderheid te behalen.

Het zou de VLD sieren als de partij zich grondig zou bezinnen over deze nieuwe pandoering. Maar dat gebeurt niet. In plaats daarvan wordt een spindoctor tot vicevoorzitter aangesteld met als opdracht om via peptalk de sfeer in de partij omhoog te bluffen.

Het slangennest van de VLD produceert echter alleen lege dozen. Zo wordt verkondigd dat de VLD van nu af aan een positieve' boodschap zal verkondigen omdat het verlies te wijten was aan negativisme'. Wat een onzin. Wie is er nu tegen een positieve' boodschap? Elke politieke stroming heeft een positieve boodschap en staat negatief tegen voorstellen die haaks staan op haar positieve boodschap. De rechtse liberalen staan voor vrijemarkteconomie, voor individuele verantwoordelijkheid, voor westerse beschavingswaarden, voor individuele meningsvrijheid. Ze staan bijgevolg negatief tegen sluipende verstaatsing, de afwenteling van de verantwoordelijkheid op de collectiviteit, het cultuurrelativisme en de politiek correcte censuur die door links, inclusief het links liberalisme, worden voorgestaan.

Progressivisme is zo'n lege doos. Wie is er nu tegen vooruitgang? Zoals in het boek over links en rechts van Carl Devos terecht wordt opgemerkt, betekent progressivisme op zichzelf eigenlijk niets. Van belang is in welke richting je wil vooruitgaan. Ook daar heeft de rechts-liberaal meningen over die sterk verschillen van het paarse receptenboek.

De VLD-militanten wordt ook ingelepeld dat ruziemaken' de oorzaak zou zijn van het verlies en dat met het eruit gooien van de ruziemakers' alle problemen opgelost zullen zijn. Ook dat is oogverblinding. Sinds mei 2005 heerst er in de VLD de stilte van het graf. Het is bijgevolg nogal onwaarschijnlijk dat het ruziemaken' de oorzaak was van het electorale verlies. Ruziemaken is in het Verhofstadtees de term voor kritiek leveren op de politiek van het VLD-leiderstrio in de federale regering. Kritiek op hun beleid wordt nooit met tegenargumenten beantwoord maar wel met scheldwoorden zoals ruziemaker'.

Toen ik nog in het partijbureau zat, uitte ik ooit kritiek op het feit dat de federale regering een Europees voorstel van Tony Blair afwees. Blair stelde voor om afstand te doen van de reductie van de Britse bijdrage in ruil voor een afbouw van landbouwsubsidies. Het VLD-congres had immers enkele weken voordien gepleit tegen landbouwsubsidies, dus vond ik het voorstel van Blair een goede aanleiding om het VLD-congresstandpunt in beleid om te zetten. Dat voorstel werd gewoon beantwoord met het verwijt dat ik een ruziemaker' was. Een lid van het bureau zei zelfs dat congressen er maar zijn voor de façade en dat we in feite de landbouwsubsidies moesten ondersteunen.

Door zijn rechtervleugel te liquideren en door de perceptie te willen creëren dat rechts gelijk staat met verzuring en negativisme, kan de VLD geen kant meer op. Bij elke kritiek die de VLD zou opwerpen tegen nieuwe socialistische plannen zoals de vermogensbelasting en verdere afbouw van het eigendomsrecht, zal zij van hetzelfde laken een pak krijgen. De socialisten zullen hen verwijten in negativisme en verzuring te vervallen.

Terwijl de partij aanschurkt tegen de socialistische partijen kan de VLD er alleen maar op hopen dat deze partijen een voldoende centrumprofiel aanhouden zodat de coalitie van SP.A-Blauw en SP.A- Rood geloofwaardig blijft. Maar dat is niet zeker. Gesterkt door het succes van de radicaal linkse maar populistische SP in Nederland zal de groep rond Sleeckx een aanval op de linkerflank van de SP.A inzetten. Dan zal SP.A-Rood wel terug de collectivistische toer op moeten en zal het progressief links-liberaal bondgenootschap een sprookje blijken te zijn.

Vele, vooral jonge liberalen, hebben me gevraagd om in de VLD te blijven en te wachten totdat we de generatie Verhofstadt hebben uitgezweet. Ik zweet ze liever uit buitenshuis want de geur binnenin is ondraaglijk geworden.

B. BOUCKAERT

Bron : De Standaard, 04-12-2006.

De auteur schreef deze bijdrage in persoonlijke naam.

Bart Somers wil terug naar bron van liberale politiek

«Drie leden heeft Jean-Marie Dedecker ons gekost. Enfin, het kunnen er vier zijn. U moet weten dat wij regelmatig hele vloedgolven reacties krijgen. Na Dedeckers uitsluiting hebben we 160 mails gekregen. Ik heb het laten nagaan, er waren er 70 van leden bij. Wel, drie of vier hebben hun lidkaart teruggestuurd. Er hebben zich zelfs nieuwe leden aangemeld, precies omdat de VLD zonder hem een hechter blok is. Ik ben dus niet bang dat onze kiezers achter hem aan gaan lopen. De ballon van Dedecker is doorgeprikt. We haalden in Oostende meer stemmen op de provincielijst, waar hij niet opstond, dan op de gemeentelijst, waar hij wél op stond. Als Jean-Marie populair is, is het bij Belangers.» Aldus Bart Somers (foto) in een interview met Luc VAN DER KELEN in Het Laatste Nieuws van vorige zaterdag.

VLD-voorzitter Bart Somers schreeuwt het bijna uit: 'We zijn niet bang van Dedecker.' Sinds kort heeft hij in het partijhoofdkwartier een secondant gekregen, Noël Slangen, de vroegere media-adviseur van de premier. Met zijn drieën lijken ze de VLD in een nieuwe richting te duwen, die van een interne revolutie, terug naar de wortels van de partij.

Ik vraag hem of de VLD nu een rechtse partij is, of een linkse, die achter de socialisten aanloopt, zoals kwelgeest Dedecker voorhoudt.

«Of we rechts of links zijn, is een kwestie voor meetkundigen. Een liberale partij heeft twee kenmerken: ze is een brede centrumpartij en ze is progressief.»

Dus, Dedecker heeft gelijk. De VLD is links.

«Neen, links en progressief zijn verschillende begrippen. Progressief betekent hervormingsgezind, de samenleving willen veranderen, de toekomst als een kans zien, niet als een probleem. We hebben de richting waar we naartoe willen, duidelijk afgesproken. We zijn een progressieve centrumpartij. Is dat links of rechts? Dat is niet belangrijk. Ethisch zul je ons makkelijk links plaatsen, economisch geloven wij in de vrije markt. Maar wij zijn in het geheel geen kapitalisten, we zijn liberalen. We geloven in de vrije markt niet als een doel op zich, maar als een instrument om welvaart te scheppen, mensen kansen te bieden. Het liberalisme is altijd zo geweest. Wij waren de partij die de kinderarbeid heeft afgeschaft. Wij willen alleen geen partij zijn die zich enkel op een bepaalde doelgroep richt, maar een partij die voor iedereen is.»

Zegt Johan Vande Lanotte. Het socialisme is er voor iedereen. Nu is de VLD er ook voor iedereen.

«We hebben ons in het verleden te veel laten inkapselen in een doelgroepenpolitiek. We stelden ons telkens de vraag, 'wat zullen de zelfstandigen hiervan denken', 'wat zullen de geneesheren denken', 'de specialisten-geneesheren'. We verloren onszelf in een poging doelgroepen te plezieren. We waren het liberalisme aan het opsplitsen, een beetje voor de jagers, een beetje voor de boeren en een beetje voor de natuur. We hebben ons nu voorgenomen terug te gaan naar de wortels waarom wij aan politiek doen. Nee, niet voor de marketing, maar voor de ideologie. Iets minder marktonderzoek, iets meer het hart laten spreken, dat moeten wij doen.»

Opnieuw. Als ik dat zo hoor, progressief, centrum, voor iedereen, dan hoor ik de definitie van wat de SP.A wil zijn. Centrumlinks.

«Ik heb niet het gevoel dat we links zijn.»

Laat mij het anders benaderen: u neemt afstand van centrumrechts?

«Wat ik denk, is dat wij de enige progressieve partij zijn in Vlaanderen. Wij zijn de enige partij die echte hervormingen durft door te voeren. Ik geef u twee voorbeelden. Het Generatiepact: daar was de VLD de drijvende motor van ingrijpende, vooruitstrevende hervormingen. Tweede voorbeeld: de openstelling van onze markt voor werknemers uit nieuwe EU-landen. Wij zijn de enige partij geweest die consequent de grenzen wilde openstellen. We vinden dat we daar niet bang moeten voor zijn, het brengt ook nieuwe opportuniteiten mee. Ik heb in dat dossier een conservatieve reflex gezien bij de andere partijen, van het Vlaams Belang tot de SP.A. Ik geef u nog een actueel voorbeeld. De SP.A wil een crisismanager op Financiën; wel, wij denken dat het beste crisismanagement erin bestaat ervoor te zorgen dat de fiscaliteit doorzichtiger en eenvoudiger wordt.»

Als de VLD centrumprogressief is, maakt u toch plaats voor de rechtsliberale partij van Dedecker en Coveliers?

«Ik geloof niet dat een liberale partij rechts kan zijn. Volgens mij bestaat er maar één soort liberalisme: een liberalisme dat vooruitstrevend is en zich in het centrum van de samenleving plaatst en zorgt dat het er is voor iedereen. Zij die zich opsluiten in conservatisme of Filip Dewinter achterna lopen, zijn mensen die afwijken van het liberale ideeëngoed.»

Jean-Marie Dedecker en consorten zijn dus geen liberalen?

«Zij zijn geen liberalen. Kiezen voor de vrije markt volstaat niet om liberaal te worden genoemd. Een liberaal heeft meer nodig. De vrije markt is geen doel op zich, maar een instrument om mensen meer vrijheid te geven, meer ruimte om zichzelf te zijn. Vanuit dat oogpunt is de VLD ook een zeer sociale partij. Wij moeten trouwens op een andere manier naar het middenveld durven kijken, vakbonden, ziekenfondsen, nieuwe organisaties. Tien jaar geleden liep de VLD storm tegen de te grote plaats van het middenveld in de besluitvorming. Zij hadden de neiging om te beslissen in de plaats van de gekozenen. Het middenveld is sindsdien veranderd. Het is bescheidener geworden. Een liberaal die strijdt tegen het middenveld, omdat het het middenveld is, vergist zich. In een liberale samenleving is er een behoefte aan een zeer sterk middenveld, aan een verenigingsleven, aan het samenbrengen van mensen. Vakbonden zijn absoluut noodzakelijk.»

Pas op, Verhofstadt hoort u. De vakbonden mochten in zijn tijd als voorzitter niet eens binnen bij de VLD.

«Ja, maar in die tijd was dat nodig. Er moest een breuk gemaakt worden omdat het uiteindelijk altijd de politiek moet zijn die de finale beslissing neemt. Het zou alleen heel dwaas zijn om alle engagement en expertise van het middenveld te negeren, zowel van het klassieke middenveld, werkgevers, werknemers, als van de nieuwe sociale bewegingen. Wij moeten met het middenveld een intensere band ontwikkelen, de dialoog aangaan.»

Bent u niet bang dat veel liberalen Jean-Marie Dedecker zullen volgen, als ze dit allemaal lezen? Hij had toch bijna 40% van de leden achter zich.

«Ik geloof dat absoluut niet. Ik denk dat er in Vlaanderen maar ruimte is voor één liberale partij, de VLD. Dedecker is vooral populair bij de Vlaams Belangkopstukken. Ik denk dat de moeilijke beslissing die we hebben genomen, de VLD opnieuw groeikansen zal geven, de kans om nieuwe mensen aan te trekken.»

Kan de tweedeling in uw partij zomaar verdwenen zijn met één man?

«Het ging om een schijntweedeling. We hebben gewoon twee jaar lang met onszelf in de knoop gelegen. Veel mensen zijn in die periode meegestapt in een verhaal dat de VLD alleen terug kon groeien, als ze zou aanschurken bij het Vlaams Belang. Wel, een partij die dat doet, verliest haar zelfvertrouwen, zeker ze als ze van binnenuit permanent kritiek spuit op haar mensen in de regering. De gemeenteverkiezingen hebben ons onze eendracht en weerbaarheid teruggegeven. We hebben gezien dat we vooruitgaan, waar we een positief project hebben. De VLD moet zichzelf heruitvinden. Dat zal een revolutie zijn, ook in onze werking. En geloof me, het zal behoorlijk ingrijpend zijn. We zullen opnieuw het voortouw nemen in het aanbrengen van nieuwe ideeën, met minder marketing en meer inhoud.»

Hebt u daar de de koning van de marketeers voor aangetrokken, Noël Slangen?

«Noël Slangen is een heel belangrijke stafmedewerker. Ik zie mijn relatie met hem als die tussen een minister en zijn kabinetschef.»

Uw tegenstanders zeggen dat u zijn woordvoerder bent.

«Dat bewijst dat men voelt dat er in onze partij iets aan het bewegen is. Onze tegenstanders voelen dat het borrelt in de VLD. Ik kijk uit naar de nieuwe samenwerking met Noël, ik werk al negen jaar uitstekend met hem samen.»

Hij is het mannetje van Verhofstadt in uw netwerk.

«U vergist zich. Noël is niemands mannetje. Hij zegt altijd zijn gedacht, ook tegenover Verhofstadt. Hij zal niemand naar de mond praten. Zo iemand hebben we nodig in de partij. Zijn job bestaat erin strategische beslissingen ook door te voeren, op het terrein. Want dat ontbreekt er bij ons soms aan.»

Vindt u dat nu toch geen bedreiging, dat er een strategische manager in het partijhoofdkwartier zit, terwijl u vaak in Mechelen moet zijn?

«Zijn rol is die van een stafmedewerker, hij is een personeelslid van de VLD. Je werft zo iemand aan omdat hij iets te vertellen heeft. Maar aangeworven mensen bepalen niet de lijn van een partij. Hij heeft zijn plaats in het team. Overigens, waarom zou ik bang zijn? Ik heb in Mechelen meer stemmen gehaald dan Freddy Willockx in Sint-Niklaas en meer dan Stefaan De Clerck in Kortrijk. 16,4 procent van alle Mechelaars hebben voor mij persoonlijk gestemd. Ik ben opnieuw de jongste burgemeester van de 13 grote en centrumsteden en de enige liberaal. Dus waarom zou ik bang zijn? We werken met zijn drieën aan ons tienpuntenplan. Punt één: we zijn een progressieve centrumpartij. Punt twee: een intensere band met het middenveld. Punt drie: meer inhoud, minder marketing. De rest krijgt u later.»

Een intensere band met het middenveld? Voel ik een golf bekende vakbonders aankomen? Guy Haaze van de ACLVB zoekt een nieuwe job.

«We hebben de voorbije maanden heel goed samengewerkt met hem. Maar we zoeken geen bekende leden, we zoeken gewone leden. 5.000 nieuwe leden, daarvoor gaan we met alle kopstukken de baan op. We willen opnieuw jonge mensen aantrekken, uit alle kringen, Vlamingen met een engagement, die zich betrokken voelen en mee willen werken aan een betere samenleving.»

U kan dan wel opnieuw ideeën leveren. Maar in de regering kunt u niet opnieuw maagd worden. Uw tegenstanders zullen altijd zeggen: 'Waarom hebt u dat in uw acht jaar in de regering dan niet gedaan?'

«Dat besef ik. Maar een partij heeft ook een langetermijnstrategie nodig. Iedereen omarmt nu de vrije markt, waardoor je de vraag kunt stellen waarom er dan nog een liberale partij nodig is. Wij denken dat je juist een heel sterke liberale partij nodig hebt, omdat er elke dag nieuwe dingen gebeuren die de vrijheid van de mensen dreigen te beknotten en de welvaart dreigen aan te tasten.»

Zullen de verkiezingen niet gewoon gaan over wie er premier moet worden, Leterme of Verhofstadt?

«Ik ben blij dat u dat beseft als journalist van de belangrijkste krant van het land. U kan er dan iets aan doen.»

Luc VAN DER KELEN
Bron : HLN, 4 november 2006.

De tragiek van een Blokwatcher

De Antwerpse politoloog Marc Spruyt is onverzettelijk in zijn strijd tegen het Vlaams Belang. Dat wekt bewondering, maar Spruyts vooringenomenheid tast ook zijn geloofwaardigheid aan. Dat is de mening die Bart Brinckman in De Standaard vertolkt.

Begin februari van dit jaar onthulde De Standaard het gelobby van Vlaams-Belangkamerlid Guido Tastenhoye om het statuut van een illegale Kazachstaanse familie te regulariseren. Enkele maanden later opperde de partij het idee om ,,vreemdelingen met een arbeidskaart'' aan te trekken om in Vlaanderen ,,knelpuntvacatures'' op te vullen.

Deze twee voorvallen legden een pijnlijke contradictie bloot. Het Vlaams Belang is haast niet te bekampen zolang de partij enkel problemen aankaart en simpele oplossingen voorstelt. Maar zodra ze met de rauwe realiteit wordt geconfronteerd, loopt ze vast. Gewone partijen worstelen elke dag met dit soort dilemma's. Maar Vlaams Belang is geen gewone partij. Dus brengen dit soort gebeurtenissen haar kwetsbaarheid in beeld. Zo'n benadering is aan Marc Spruyt niet besteed. De Antwerpse politoloog maakt van de ontmaskering van het Vlaams Belang een levenswerk. Zijn betrokkenheid wekt bewondering. Maar politieke vooringenomenheid en gedateerde uitgangspunten tasten zijn geloofwaardigheid aan.

Spruyt brak tien jaar geleden door met Grove borstels, een genadeloze ontleding van het Vlaams-Blokprogramma. Wat u moet weten over het Vlaams Belang. Het beste van Blokwatch is zijn derde boek. Het bundelt omstandig de bijdragen die de afgelopen jaren op zijn webstek - www.blokwatch.be - zijn verschenen.

Vooral links beschouwt Spruyt zo'n beetje als een orakel. Het Vlaams Belang verslikt zich in de scheldwoorden om de ABVV-medewerker te omschrijven. Maar toch is lang niet elke Belanger ongelukkig met zijn aanpak. Spruyt vervalt wel eens in het karikaturale, waardoor hij zichzelf in de problemen werkt.

Inhoudelijk is Spruyt uitstekend gewapend. Maar zijn onvoorwaardelijke engagement tegen extreem-rechts staat soms heldere analyses in de weg. Hij is koppig en ongenuanceerd en weigert evoluties te onderkennen. Vlaams Belang van nu is voor hem nog steeds het Vlaams Blok zoals het was toen de partij werd opgericht. Talloze citaten uit de meest diverse bronnen moeten dat bewijzen.

Maar de werkelijkheid is oneindig veel complexer en laat zich niet vangen in papieren constructies. Een partij is meer dan een verzameling teksten. Het gaat ook om mensen, met wie Spruyt niet of nauwelijks spreekt. Vlaams Belang is ook geëvolueerd. Sinds haar oprichting in 1978 groeide de partij systematisch met een procent per jaar. Nooit stelt Spruyt de vraag naar het waarom van dat structurele succes. Schrijven dat de jaren dertig terug zijn en dat zowat een vijfde van de Vlaamse bevolking racistisch is, is simplistisch.

Spruyt gelooft rotsvast dat informatie het kiezersgedrag kan bijsturen. Dus komt het eropaan om Vlaams Belang zo massief en zo negatief mogelijk voor te stellen. Nu valt er over die partij natuurlijk heel wat te vertellen. Maar na tien jaar strijd zou Spruyt moeten inzien dat die aanpak niet efficiënt is en dat zijn werkwijze de deur naar de karikatuur (,,het zijn fascisten'') openzet. Het boek haalt bij momenten hard uit naar organisaties of journalisten die daarom het geweer van schouder willen veranderen. Mensen die niet op alle slakken zout willen leggen, gewoon omdat ze ervan overtuigd zijn dat het adagium any publicity is good publicity ook voor het Vlaams Belang geldt, kunnen slechts op zijn misprijzen rekenen. ,,Wie zwijgt over het Vlaams Belang, legt niet het Vlaams Belang maar zichzelf het zwijgen op,'' beweert hij heel sloganesk.

In zijn ijver bestempelt Spruyt goed bestuur als antwoord op extreem-rechts als ,,wereldvreemd''. Voor de verkiezingen veegde hij in Knack al de vloer aan met de manier waarop de Antwerpse burgemeester Patrick Janssens (SP.A) zijn stad bestuurde en daarbij heel bewust de polarisatie uit de weg ging. De auteur huldigt de premisse dat de kiezers van extreem-rechts onder goed bestuur iets ,,anders verstaan'', alsof alle kiezers van het Vlaams Belang ook alle oplossingen van die partij verdedigen.

,,Als we niet opletten mogen we straks niet meer zeggen dat we tegen extreem-rechts zijn,'' schrijft hij. Hoeft het gezegd dat Spruyt elke discussie over het cordon sanitaire afwijst? Niet dat het cordon doorbroken moet worden. Maar mag er niet eens worden nagedacht over de efficiëntie ervan? Anno 2006 neemt het Vlaams Belang nergens deel aan het beleid. Maar het cordon versterkte wel de aantrekkingskracht en interne cohesie van de partij.

Nergens doet Spruyt een poging om de Belangkiezer te doorgronden, nooit geeft hij aan hoe die kan worden teruggewonnen. Ondertussen blijven globalisering en migratie de maatschappelijke onzekerheid voeden. Dat is koren op de molen van de herauten van de terugkeer naar het traditionele Vlaanderen met zijn vaste zekerheden. Het Vlaams Belang etaleert zich als een sinistere partij, die het ongenoegen dat leeft in de samenleving oppookt. Zo maakt ze mee deel uit van een maatschappelijke kanker.

Jammer, dit boek overtuigt enkel de overtuigden. Voor een dialoog met de Vlaams-Belangkiezer haalt de auteur zijn neus op. Toch blijft dat een noodzakelijke voorwaarde om op een duurzame manier af te rekenen met een wegens racisme veroordeelde partij.

Bart BRINCKMAN
Bron : De Standaard, 03-11-2006.
© 2006 Vlaamse Uitgeversmaatschappij NV

'Provocatie? Niet bewust, maar wel mooi meegenomen'

De VLD heeft Jean-Marie Dedecker kaltgestellt. Dedecker mocht (maandag)met zijn twee makkers ter rechterzijde, Hugo Coveliers en Boudewijn Bouckaert, een allerlaatste nummertje opvoeren voor de statutaire commissie, én op het trottoir daarbuiten. Daarna was het over en uit.

Dedecker daagde breed glimlachend op aan de Melsensstraat, onder forse mediabelangstelling. 'Ik hoop dat jullie nog even talrijk zijn als ik mijn nieuwe partij presenteer.'

De onzekerheid daarover is gerechtvaardigd, want in het politieke niemandsland waar Dedecker zich voortaan ophoudt, is de toekomst op zijn zachtst gezegd onzeker.

In de strijd om het centrum met Yves Letermes CD&V moet het verwijderen van Dedecker een bepalend moment worden. De VLD gaat helemaal voor een een nieuw positivisme en daarin is dus geen plaats meer voor Jean-Marie Dedecker. Ook niet volgens de statutaire commissie van de VLD, die de argumentatie van voorzitter Somers helemaal overnam en Dedecker definitief defenestreerde. Die is nu ook echt wat hij zichzelf altijd genoemd heeft: een backbencher.

Dedecker werd gisteren schuldig bevonden aan de aanklacht die Bart Somers had ingediend. Ook Dedecker zelve maakte zich voor de bijeenkomst geen enkele illusie over het vonnis van de statutaire commissie, geleid door Willy De Clercq. Hij had het over een "schijnvertoning" en een "schertsproces". "Ze hebben me mijn ontslag niet eens persoonlijk meegedeeld. Ik verwacht dat Somers me op zijn minst in de ogen durft te kijken. Maar deze rechtbank is zo democratisch dat ik niet eens weet waar ik van beschuldigd word."

Maar dat kon de pret niet drukken bij het vrolijke trio, verenigd op de stoep van de Melsensstraat. Dedecker en zijn beide advocaten, Boudewijn Bouckaert en Hugo Coveliers, stonden om ter breedst te glimlachen voor de tv-camera's. De bedoeling was dan ook voor iedereen duidelijk: een groots en allerlaatste medianummer opvoeren bij de VLD.

Dedecker, de hele dag gevolgd door het VRT-magazine Koppen, nam zelfs een microfoontje mee naar de besloten vergadering. Na de ontmaskering van Philip Dewinter in de Telefacts-documentaire over de Antwerpse verkiezingen wordt dat kennelijk een trend. Maar er zit ook een zekere logica achter dat microfoontje. Hugo Coveliers bleef bij zijn ontslag op dezelfde stoep staan omdat de statutaire commissie achter gesloten deuren vergadert.

Dedecker kan voor de bijeenkomst moeilijk een grijnslach onderdrukken. "Of de keuze van mijn advocaten een provocatie is? Helemaal niet." Nochtans zijn Bouckaert en Coveliers lotgenoten van de backbencher in de Senaat. Coveliers werd uit de VLD gezet voor zijn aanvallen op het cordon sanitaire en Bouckaert nam "onder een beetje druk" ontslag uit het VLD-partijbestuur. Ook hij had gepleit voor samenwerking met het Vlaams Belang. Geen provocatie dus? Dedecker: "Laat ik het zo zeggen: het is geen bewuste provocatie. Maar dat is wel mooi meegenomen."

Een half uur later stonden Dedecker en co. alweer op straat, niet lang nadat VLD-voorzitter Somers tussen een haag van camera's en journalisten was weggereden in een VW Touareg, mét parkeerbon onder de ruitenwisser. Hij was afzonderlijk gehoord door de statutaire commissie en helemaal in lijn met de VLD-strategie kreeg hij niet één woord commentaar over zijn lippen. "Waarom zouden we?", klonk het achteraf in Somers' omgeving, gespeeld ongeïnteresseerd. "We zijn inmiddels met andere dingen bezig, de beleidsverklaring bijvoorbeeld of de begroting."

Ook premier Verhofstadt weigerde gisteren veel woorden vuil te maken aan de afvallige liberaal. "Dedecker?", klonk het gespeeld sarcastisch. "Dat is nog altijd een goede minister van Ontwikkelingssamenwerking."

Vooral Somers moest het ontgelden bij Dedecker en co. Dedecker: "Hij en Tommelein waren niet eens aanwezig." Dedecker ging nog even door over de partij. "Ze noemen me een moeilijke jongen? Wel, dat beschouw ik als een eretitel. Vertel me eens wanneer ik ruzie gehad heb met de partij?" In werkelijkheid is de lijst lang, maar het allerlaatste conflict dateerde van net voor de verkiezingen. Dedecker weigerde toen de kieslijst te tekenen en daar werd op weinig amicale toon over getelefoneerd met Verhofstadt.

"De kanseliersruzie tussen De Gucht en Verhofstadt zorgde voor de werkelijke neergang van de partij", zegt Dedecker. "Daar hebben we minstens 25 procent van onze stemmen verloren. Het is erg dat dit met mijn partij moet gebeuren."

Over één ding waren zowel Dedecker, Coveliers als Bouckaert het eens: de VLD is voortaan een linkse partij. Dus willen ze allemaal een nieuwe rechtse partij in Vlaanderen. En misschien willen ze ook elk hun eigen rechtse partij, want de samenwerking lijkt niet meteen voor de hand te liggen. Tussen Coveliers en Dedecker is er namelijk onenigheid over samenwerking met het VB. Of ook niet. Coveliers: "Ik wil over alles praten." Dedecker: "Eén ding is zeker: ik stap niet naar het VB. Maar voor de rest is alles open."

Vooral het enige nog overblijvende VLD-lid van het dissidente trio - Bouckaert dus - solliciteerde openlijk om op zijn beurt buitengegooid te worden. "Ja, ik wil mee aan de basis staan van een nieuwe rechts-liberale partij", zo zei Boudewijn Bouckaert. "Daar is plaats voor: rechts heb je het VB, in het centrum CD&V en links VLD en sp.a. Er ligt een opening op rechts. Maar dat zal moeilijk worden met de kiesdrempel." En weg waren ze. "Kom, we drinken er een glas champagne op."

Dedecker, de hele dag gevolgd door het VRT-magazine 'Koppen', nam een microfoontje mee naar de besloten vergadering.

© 17-10-2006, Uitgeverij De Morgen NV

J.M. Dedecker uit VLD gezet

De statutaire commissie van de VLD heeft senator Jean-Marie Dedecker uit de VLD gesloten. Volgens de commissie heeft Dedecker de VLD grote schade toegebracht met zijn deloyale houding, onder meer wegens het niet aanvaarden van de beslissingen die door een meerderheid in zijn lokaal bestuur en in het nationaal VLD-bestuur werden genomen.

"Dit is het einde van een relatie. Er komen nieuwe lieven of ik blijf celibatair, maar het liberalisme gaat door.'' Met die woorden vertrok senator Jean-Marie Dedecker eerder vanmiddag uit het VLD-hoofdkwartier aan de Melsensstraat, waar hij voor de statutaire commissie van de VLD was verschenen. Vooral partijvoorzitter Bart Somers moest het bij Dedecker ontgelden. ,,Hij had zelfs de moed niet om te verschijnen'', zei Dedecker. ,,Ik heb mijn aanklagers niet gezien.''

Dedecker maakte zich vooraf geen illusies over de afloop van de bijeenkomst. ,,Dit is een schijnproces, maar ik hou niet van verstekvonnissen'', zei hij vanmiddag bij zijn aankomst aan het VLD-hoofdkwartier.

Tuchtcommissie

VLD-voorzitter Bart Somers had vorige week beslist, met unanieme steun van het partijbestuur, de tuchtcommissie te vragen de uitsluitingsprocedure tegen Dedecker te starten.

Enkele dagen voordien was de partij tot het besluit gekomen dat de VLD alleen eensgezind de verkiezingen van volgend jaar kon winnen. Somers pikte het niet dat de senator nadien die afspraken met de voeten trad.

Dedecker was vanmiddag in het gezelschap van Hugo Coveliers en professor Boudewijn Bouckaert, van de rechts-liberale denktank Nova Civitas. Coveliers werd vorig jaar door de statutaire commissie uit de partij gezet. Bouckaert nam, met enige druk, ontslag uit het partijbestuur.

Toekomst

Het is nu uitkijken naar de toekomstplannen van Dedecker. Hij houdt voorlopig de boot af en wijst er op dat hij nog steeds senator en Vlaams parlementslid is, dat laatste nog tot in 2009.

Coveliers, de oprichter van VLOTT, zei met Dedecker over alles te willen praten. Of hij ook zijn kartel met Vlaams Belang zou laten schieten voor een samenwerking met Dedecker, daarover wilde hij zich niet uitspreken. ,,Ik heb positieve ervaringen met het kartel'', luidde het.

(AVB/KLD)

Bron : De Standaard, 16-10-2006

Midden-Oosten ontploft binnen VLD

Het conflict tussen Israël en de Hezbollah heeft een uitloper tot binnen de VLD. Een bijdrage van W. Verschelden uit De Standaard van 26-07-2006.

'HET liberalisme is een huis met vele kamers, alleen voel ik plaatsvervangende schaamte voor sommige bewoners'', zegt senator Jean-Marie Dedecker (VLD) over zijn VLD-collega kamerlid Claude Marinower. Zaterdag nog verweet Marinower Dedecker op de opiniebladzijden van De Standaard een ,,nieuwsoortig negationisme'' uit te dragen.

Het conflict tussen beiden is een voortzetting van de Palestijns-Israëlische confrontatie. De Antwerpse jood Marinower kiest onvoorwaardelijk de Israëlische kant, de Oostendse senator staat aan de Palestijnse zijde. Dedecker stak de lont aan het vuur door naar aanleiding van de ravage in Libanon de Israëli's de mantel uit te vegen (DS 19 juli) . Hij wees onder meer op wat hij 'de holocaustindustrie' noemde.

De joodse Amerikaan Norman Finkelstein gebruikt die term om het historische proces uit te leggen waarbij de Holocaust beschouwd wordt als een unieke gebeurtenis in de geschiedenis die door belanghebbenden wordt aangestuurd en gebruikt om er politiek en/of financieel voordeel uit te slaan.

,,Het is de eerste keer dat een Belgische politicus dit soort terminologie hanteert. Het heeft me erg geshockeerd. Ik moest gewoon reageren, ook al zijn Dedecker en ik van dezelfde partij. Hij weet trouwens heel goed dat als hij termen als 'holocaustindustrie' gebruikt, dat hij daar alle joden diep mee kwetst'', zegt Marinower.

,,Marinowers reactie getuigt van selectieve verontwaardiging en ideologische dyslexie. Als de boodschap niet te weerleggen is, moet je schieten op de boodschapper. In werkelijkheid heeft hij een onderliggende agenda: de komende gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen. Het gerinkel van de kassa klinkt altijd luider dan het geruis van het geweten'', reageert Dedecker.

De twee schudden elkaar al geen hand meer sinds 2002, toen Dedecker op bezoek ging in de Gazastrook. ,,Op die reis zag ik met eigen ogen het leed. Een 11-jarige meisje dat in het hoofd geschoten is door Israëlische soldaten, dat blijft hangen hoor'', zegt Dedecker.

,,Hij verklaarde achteraf dat hij waarschijnlijk ook terrorist zou worden als hij in de Gazastrook zou wonen. Dat heeft hij nooit teruggenomen, ik zie geen enkele reden om hem nog de hand te schudden. Gelukkig zitten we niet in hetzelfde halfrond'', legt Marinower uit.

,,Als er één partij de joodse lobby klakkeloos napraat, is dat Vlaams Belang. Deels uit viscerale afkeer voor de islam, deels uit wiedergutmachungs-angst maar vooral uit plat opportunisme: de stem van de joodse Antwerpenaar. Dat Marinower meeloopt in dit opbod, is des te schrijnender'', zegt Dedecker nog.

Beiden waren dinsdagochtens uitgenodigd bij Radio Eén, alleen Dedecker kwam. ,,Geen zin in een scheldpartij'', zegt Marinower. ,,Hij heeft wijselijk zijn kat gestuurd, want op argumenten kan hij de discussie niet winnen'', zegt Dedecker.

,,Neen, neen, hier gaat VLD-voorzitter Bart Somers echt niet op reageren'', zucht zijn woordvoerder. ,,Als partij nemen wij het standpunt over van de regering.''

Al lachend klinkt het bij de liberalen dat minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht (VLD) misschien een verzoeningspoging kan ondernemen met wat pendeldiplomatie.

W. Verschelden

VLD Niet langer in staat van genade

Er zit te veel ruis op onze boodschap, zegt VLD. De diagnose over de oorzaak van het slechte liberale presteren in de diverse peilingen is eenvoudig. Helaas bestaat er in de politiek niet zoiets als een dolbyknop.

België telt tegenwoordig peilingen genoeg. Elke maand bestuderen politici de resultaten ervan als waren het echte verkiezingsuitslagen. Zonder zich blind te staren op concrete cijfers vertellen alle onderzoeken ook hetzelfde. Het kartel CD&V/N-VA is marktleider, het kartel SP.A/Spirit lijkt wel bevroren op een positie rond de 20 procent. En voor de Vlaamse liberalen rest slechts een bodemkoers. Nog even en de partij is half zo groot als de Vlaamse christen-democraten.

Voor een partij die de federale eerste minister levert, is dat een afgang. De Vlaamse verkiezingen van 2004 waren al een stevige ,,correctie'' in vergelijking met de federale verkiezingen van 2003. VLD zakte toen van de eerste naar de derde plaats, na Vlaams Belang en CD&V. Maar het gaat van kwaad naar erger. De Vlaamse liberalen lijken aan te knopen bij een traditie uit de jaren tachtig. Toen werd elk resultaat boven de 15 procent als een overwinning gevierd.

Afgelopen maandag, bij de publicatie van de peiling uitgevoerd door La Libre, kon het partijbestuur niet om die vaststelling heen. Wat gaat er fundamenteel fout? Gaat het om een eenvoudige koerscorrectie, nadat de VLD gedurende enkele jaren boven zijn stand heeft geleefd? Is de partij te links geworden? Of is het allemaal de schuld van Jean-Marie Dedecker?

Zeker bij het VLD-establishment is het bon ton om op Dedecker te schimpen. De senator uit Oostende is onhandelbaar, een geboren querulant. Hem buitenzetten zou de VLD van alle problemen verlossen, wordt zelfs gesuggereerd. Dedecker als de verzinnebeelding van de VLD-moeilijkheden maakt het probleem niet alleen beheersbaar, het pleit de gevestigde orde ook vrij van alle schuld.

Nu kan Dedecker zijn verantwoordelijkheid niet ontlopen. Hij is niet bepaald een ploegspeler. Bij momenten nam hij zijn partij ook zwaar op de korrel. Telkens als de VLD een inhoudelijke overwinning boekte, was hij de eerste om te zeggen dat het glas maar halfvol was. Vreemd genoeg nam zijn rol als stoorzender de laatste maanden af. Los van een opmerkelijk opiniestuk over criminaliteit bij allochtonen houdt de senator zich zelfs gedeisd.

Nieuw is dat ook de minister van Buitenlandse Zaken, Karel De Gucht, deelt in de kritiek. Zijn verwijten aan de kiezers van Vlaams Belang naar aanleiding van de moordpartij van Hans Van Themsche blijven voorzitter Bart Somers en Guy Verhofstadt zwaar op de maag liggen. De premier had zijn punt gemaakt: extreem-rechts kon tot zulke misdaden leiden. Een tiental dagen later deed De Gucht er een schep bovenop. Alsof de toegedekte meningsverschillen in internationale aanpak tussen De Gucht en Verhofstadt een binnenlandse vertaling behoefden.

De Gucht en Dedecker worden daarom steeds meer in één adem genoemd als de doodgravers van de partij. In vergelijking met Dedecker teert De Gucht op flink wat meer krediet, zeker bij progressief Vlaanderen dat zijn uitvallen naar Vlaams Belang verheerlijkt. Toch klinkt bij een aantal liberalen de bitterheid over zijn houding steeds luider door. Zeker omdat hem wordt verweten dat hij een aantal sleuteldossiers bij de federale regeringsonderhandelingen (het vreemdelingenstemrecht) en bij de Vlaamse (de afspraken rond de splitsing rond Brussel-Halle-Vilvoorde) heeft mismeesterd.

Zo komt het dat de diverse VLD-politici het in peilingen nog redelijk doen, maar de partij niet. Vlamingen hebben geen probleem met de liberaal die het beste zijn standpunt vertolkt, maar met de VLD wil hij niets te maken hebben. De partij heeft een warrig, onduidelijk en diffuus profiel. En als partijverantwoordelijken inzien dat het profiel diffuus is, dan wordt er dikwijls verkrampt gereageerd. Gevolg: het silhouet wordt nog onduidelijker.

Het gevecht om de titel van grootste politieke partij wordt overigens in het centrum uitgevochten. Het is een argument om de pleitbezorgers voor een meer rechtse koers - afgelopen maandag was het weer raak - een toontje lager te doen zingen. Stemmen terughalen bij Vlaams Belang lijkt hopeloos.

Maar uitgerekend in het centrum wordt de VLD geconfronteerd met een sterke, eensgezinde concurrent onder leiding van Vlaanderens populairste politicus, Yves Leterme. De tijd dat de VLD kon kapitaliseren ten nadele van de stuurloze christen-democraten is voorbij. In die zin leefde de VLD inderdaad boven zijn stand. Het kiezerskorps is erg volatiel. Wat je de ene dag hebt, ben je de andere dag kwijt.

De VLD treft het momenteel niet met de thema's. Eind vorig jaar sloeg het concept van de hardwerkende Vlaming goed aan. Prompt vertaalde dat zich in betere peilingen. Maar de liberalen krijgen die motor niet meer aan de praat. Het verklaart de liberale ergernis over het uitstel van de werf rond koopkracht en competitiviteit tot september. Meteen kunnen ze niet pronken met een rist socio-economische maatregelen tijdens de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen.

Toch is er ook een irrationele factor in het spel: de staat van genade. Soms kun je op het ene moment niks fout doen, vervolgens lijk je op het andere moment alles verkeerd te doen. De chemie is weg. Het overkomt ook filmsterren. Het ene jaar kun je niet populair genoeg zijn, wat later wil niemand je nieuwste blockbuster zien.

Volgens communicatiestrategen hoeft dat geen onoverkomelijk probleem te zijn. Op voorwaarde dat de partij iets doet wat de hardwerkende Vlaming van de VLD niet verwacht, kwestie van terug de nodige goodwill te creëren.

B. Brinckman
Rubriek "De Handelingen", De Standaard, 24-06-06.

'De VLD moet de VVD én D66 blijven' : interview met Senator Patrik Vankrunkelsven

Patrik Vankrunkelsven is de enige oud-voorzitter van de Volksunie die nooit minister of fractieleider is geworden. En toch is hij een tevreden politicus. Bijna vier jaar geleden stak hij met andere links-liberalen van Spirit over naar de VLD en daar voelt hij zich thuis. Hij spreekt tegen dat voorzitter Bart Somers de kaart van de rechts-populistische Jean-Marie Dedecker trekt en ziet de partij niet naar rechts opschuiven. 'De VLD moet de VVD én D66 blijven', zegt Vankrunkelsven, refererend aan de Nederlandse politiek, waar rechts- en links-liberalen ieder hun eigen partij hebben. Voor de VLD coördineert hij de voorbereidende werkzaamheden voor de staatshervorming van 2007. 'Voor mij mag België verder verdampen'.

We publiceren hierbij het interview dat Vankrunkelsven weggaf aan De Tijd, waarwij wordt benadrukt dat zulks geen instemming inhoudt met de door betrokkene gemaakte analyses.

Deze krant heeft er onlangs aan herinnerd: op stichter-voorzitter Frans Van der Elst na, waren of zijn alle gewezen voorzitters van de Volksunie minister of fractieleider. Patrik Vankrunkelsven is de uitzondering op de regel. Voelt hij zich het lelijke eendje sinds Fons Borginon vorige maand VLD-kamerfractieleider is geworden?

Patrik Vankrunkelsven: 'Helemaal niet. Als iemand verdient wat hij gekregen heeft, is het Fons wel. Ik ben senator en burgemeester van Laakdal: twee mooie jobs waarmee ik tevreden ben en de handen vol heb. Mijn politieke loopbaan is trouwens niet ten einde. Minister worden komt er vaak op neer, op het juiste moment op de juiste plaats te wonen en het juiste profiel te hebben.'

Vier jaar geleden bent u samen met Annemie Vandecasteele, Vincent Van Quickenborne, Fons Borginon, Margriet Hermans en Sven Gatz van Spirit naar de VLD overgestapt. Die groep belichaamde het links-liberale gedachtegoed. Uitgerekend Spirit noemt zich nu 'de Vlaamse links-liberalen'. Was u allemaal niet beter gebleven waar u was?

Vankrunkelsven: 'Het links-liberalisme is niet te claimen door één groep. Je vindt het gedachtegoed ook bij iemand als Frank Vandenbroucke. Ik vraag me wel af hoe doorleefd het links-liberalisme bij Spirit is. In belangrijke zaken als het referendum over de Europese grondwet en de afschaffing van de lijststem bij de gemeenteraadsverkiezingen, waarover het links-liberale standpunt toch zeer duidelijk is, heeft Spirit bakzeil gehaald. Spijt dat ik weg ben gegaan, heb ik niet. Ik betreur wel dat de kans werd gemist na de splitsing van de Volksunie in 2001 rond het links-liberalisme een echte politieke stroming tot stand te brengen. Samen met Sven Gatz en een van zijn medewerkers heb ik het programma geschreven van wat toen nog 'De Toekomstgroep' heette. We wilden de nieuwe partij links-liberaal noemen, maar kregen onvoldoende steun. Het is dan maar het vage Spirit geworden. Nu voelen ze dat ze de trein gemist hebben en vallen ze terug op het links-liberale.'

Komt het links-liberalisme wel aan bod in de VLD? Voorzitter Bart Somers trekt steeds meer de kaart van 'schaduwvoorzitter' Jean-Marie Dedecker en dus het rechts-liberalisme.

Vankrunkelsven: 'Ik heb respect voor de gedrevenheid en werkkracht van Jean-Marie Dedecker, maar ik volg zijn populisme niet. Het is niet mijn perceptie dat onze voorzitter één bepaald parlementslid achternaloopt. Indien ik het gevoel zou hebben dat het gedachtegoed van de partij begint te schuiven, zou ik me daar slecht bij voelen. Maar ik heb dat gevoel niet.'

'In Nederland zijn de rechts-liberale VVD en de links-liberale D66 twee partijen. De VLD is de VVD én D66, en dat moet zo blijven. Er zijn problemen geweest met het migrantenstemrecht en de maximumsnelheid, maar die zijn achter de rug. Meningsverschillen moeten we niet in de kranten uitvechten, maar binnenskamers, en dat doen we ook. Toen ik naar de VLD kwam, dacht ik dat het sociaal-economische programma voor mij het moeilijkst zou liggen, maar dat was niet zo. De VLD is niet de partij die kiest voor de sterkste, zoals ik in mijn VU-periode wel eens dacht. De VLD komt op voor al wie werkt, zowel de ondernemer die creatieve ideeën heeft als de arbeider die ze uitvoert.'

Communautaire gevoeligheid

De reizigers van de Volksunie hadden, naar het woord van Herman De Croo, niet alleen het links-liberalisme mee in hun bagage, maar ook het communautaire. Hoe zwaar weegt de groep van de ex-VU'ers in de VLD? Niet zwaar, lijkt het, want tijdens de onderhandelingen over Brussel-Halle-Vilvoorde moest u naar Hugo Schiltz, een Spirit-man, bellen om informatie te krijgen en waren de VLD-onderhandelaars bereid verregaande toegevingen te doen.

Vankrunkelsven: 'De communicatie in de VLD is toen inderdaad bewust minimaal gehouden. De euforie een oplossing te kunnen vinden voor een veertig jaar oud probleem, heeft wat verblindend gewerkt. Men was bereid op belangrijke punten toegevingen te doen. Op een bepaald moment, nog vóór Spirit dwars ging liggen, heb ik met andere mensen die uit de VU kwamen, heel duidelijk gezegd dat wat ter tafel lag voor ons onaanvaardbaar was. Indien Spirit ja had gezegd, zou de VLD zich ingedekt hebben geweten en zou het voor ons moeilijk zijn geweest om het compromisvoorstel tegen te houden. Maar voor mij was het een breekpunt, en men wist dat.'

Omdat men wist dat de ex-VU-groep lastige stoorzenders kon leveren, heeft men niemand van hen bij de onderhandelingen betrokken.

Vankrunkelsven: 'Dat moet je aan Guy Verhofstadt vragen. Hij kent mij van de onderhandelingen over het Lambermontakkoord en weet wat mijn communautaire gevoeligheid is.'

Verhofstadt heeft die communautaire gevoeligheid niet.

Vankrunkelsven: 'Daarom is het goed dat er mensen in zijn entourage hem op die gevoeligheid wijzen. In de partij en op de kabinetten zijn er medewerkers met een stevige Vlaamse reflex. Het zou goed zijn hun knowhow en onderhandelingscapaciteit maximaal te gebruiken bij de komende communautaire gesprekken.'

Wat het partijbestuur u alvast gevraagd heeft.

Vankrunkelsven: 'Het partijbestuur heeft mij gevraagd de voorbereiding van de staatshervorming van 2007 te coördineren. In een eerste fase gaan technici de krijtlijnen trekken. Op basis van onze teksten wordt het interne debat gevoerd. In een latere fase gaan wij alle gegevens verzamelen om goed gedocumenteerd en goed voorbereid aan de onderhandelingen te beginnen. Het is trouwens belangrijk dat alle Vlaamse partijen dat doen, zeker als er een tripartite zou komen.'

Gaat u contact zoeken met de andere partijen?

Vankrunkelsven: 'Niet op een gestructureerde wijze, tenzij de partij mij dat zou vragen. Het zou volgens mij goed zijn mochten de Vlaamse partijen enkele maanden voor de verkiezingen gaan samenzitten om hun inzichten over richting en aanpak van de onderhandelingen af te toetsen. De Vlaamse regering lijkt me de geschikte plaats te zijn om af te spreken waar we voor gaan.'

En waar gaan we voor?

Vankrunkelsven: 'Elke Vlaamse partij wil dat de instrumenten die nodig zijn om een dynamisch economisch en werkgelegenheidsbeleid te kunnen voeren, naar de gewesten gaan. Voor mij moet ook de sociale zekerheid ter sprake komen, zeker de gezondheidszorg. Een federale minister van Volksgezondheid vertelde me ooit hoe genant hij het vond op het Europese forum geen gezondheidsmodel te kunnen voorstellen, omdat de benadering in Vlaanderen en die in Wallonië zo verschillend zijn. We moeten eindelijk een oplossing vinden voor Brussel-Halle-Vilvoorde en, indien we er tegen dan nog niet uit zouden zijn, voor Zaventem.'

'We zullen ook een ernstig gesprek moeten hebben over de verhouding tussen de federale overheid en de deelstaten inzake middelen, fiscaliteit en bevoegdheden. Ik heb grote ogen getrokken toen ik de sommen zag die de federale regering tijdens de Lambermontonderhandelingen (in 2000, toen Vankrunkelsven namens de VU onderhandelde, red.) op tafel legde. Ik dacht toen: 'Dit is de beste deal die Vlaanderen ooit gesloten heeft, maar met zo'n genereus voorstel brengt de federale overheid haar financiën in gevaar.' Het was niet aan mij om mij daar, als VU-onderhandelaar, zorgen over te maken. Vandaag zien we de gevolgen. De federale regering zit krap bij kas. En de Vlaamse regering beschikt over zoveel geld, dat ze geen keuzes hoeft te maken - wat geen goede manier van aan politiek doen is. We zullen dus instrumenten moeten vinden om de financiël